เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปร่วมกิจกรมเป็นครั้งแรกกับเพื่อน ๆ พี่ ๆ บล็อกเกอร์ชาวโอเคเนชั่นอาจจะมีภาพให้ดูน้อยไปหน่อย แต่ก็อยากให้ร่วมรับชมกัน

ส่วนตัวไม่กล้าเขียนบรรยายความรู้สึกอะไรมากกับบรรยากาศตอนที่เข้าเยี่ยมน้อง ๆ ในบ้าน Lorenso และคุณตาคุณยายที่บ้านบางละมุง ด้วยเกรงว่าจะทำได้ไม่ดีพอ จะให้เขียนอย่างไรก็คงไม่อาจเก็บรายละเอียดความรู้สึกทั้งหมดได้ครบถ้วนสมบูรณ์พอ อยากให้เพื่อน ๆ ได้ไปเยี่ยม ไปเห็น ไปสัมผัส ไปเข้าใจ ความรู้สึก ณ ตรงนั้นด้วยตัวเอง จะดีเป็นที่สุด จะเข้าใจว่าทำไมคุณหมีพูห์ (Apooh) ผู้อารมณ์ดี หัวเราะได้ตลอดเวลา จึงเซนซิทีฟกับเรื่องนี้มาก ๆ (แอบเห็นคุณหมีพูห์น้ำตาซึม ๆ ด้วยหละ)

พี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ บล็อกเกอร์หลายคน จัดกิจกรรมนี้อย่างขมีขมัน (ได้ข่าวว่า กว่าจะได้นอนคืนก่อนออกเดินทางก็ปาไป ตี 4 นาฬิกา 4 นาที เพราะง่วนไปกับเตรียมตัวแพ็คของที่จะนำไปมอบ) ทุกกิจกรรมถูกออกแบบมาด้วยความตั้งใจ เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกของการให้จริง ๆ เป็นการให้ทางด้านความรู้สึกที่ดี ๆ ที่มากไปกว่าสิ่งของเงินทอง แม้ว่าทั้งเราและเด็ก ๆ และคุณตายายคุณก็รู้ว่ามันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่มันก็ยังดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย รอยยิ้มที่มีต่อกันแม้เพียงเสี้ยววินาที ก็มีค่าใช่ไหม?

ปล. ติดตามรับชมคลิปวิดีโอ ในเอ็นทรี่ถัดไปค่ะ

http://www.oknation.net/blog/lostinspace/2008/08/03/entry-2