ปิดเทอมพี่สาวคนดีส่งหลานสาววัยรุ่นให้มาอยู่กับฉันซึ่งเป็นคุณน้าจอมเฮียบ แต่ก็ดีเหมือนกันเพราะว่าฉันจะได้มีเวลาเรียนรู้ซึ่งกันและกันมากขึ้นเพราะฉันไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับหลานมากนัก ฉันจะได้ถ่ายทอดประสบการณ์การท่องเที่ยวให้เค้าได้เปิดโลกทัศน์ใหม่ๆ ดูบ้าง และอีกอย่างเพื่อเป็นการทดสอบความอดทนของเค้าด้วย การท่องเที่ยวมีหลายรูปแบบ นอกจากจะไปเที่ยวกันเองโดยรถส่วนตัว ไปกับทัวร์ หรือรถโดยสารประจำทางแล้ว ก็ยังมีการท่องเที่ยวอีกแบบหนึ่งซึ่งสมบุกสมบันและต้องใช้ความอดทนด้วย นั่นก็คือการโบกรถไปเที่ยว

           พอดีกับมีน้องชายที่สนิทกันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยและกำลังปิดเทอมอยู่เหมือนกันมาชวนไปโบกรถเที่ยว ซึ่งเค้าก็มีประสบการณ์ในการโบกรถเที่ยวมาแล้วอย่างโชกโชนก็เลยวางใจและยกให้เค้าเป็นหัวหน้าทริป เราตกลงว่าจะไปเที่ยวที่อุทยานแห่งชาติแก่งกรกะจานกัน เจ้าน้องชายก็ชวนเพื่อนชายมาช่วยโบกด้วยอีกคนหนึ่งทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจมากขึ้น อย่างน้อยก็มีผู้ชายถึงสองคนที่พอจะเป็นบอดีการ์ดได้หากเกิดอะไรขึ้น พวกเราสี่ชีวิตเริ่มต้นโบกกันที่ปั๊มน้ำมันแถวๆ แสมดำซึ่งเป็นปั๊มใหญ่ที่อยู่ระหว่างทางที่จะออกสู่เส้นทางสายใต้

          เจ้าน้องชายบอกว่าถ้าจะโบกรถให้ง่ายขึ้นก็ควรจะไปโบกรถที่ปั๊มใหญ่ซึ่งจะมีรถหลายคันมาจอดเติมน้ำมันเพื่อจะเดินทางลงใต้ ซึ่งเราสามารถเลือกได้ว่าจะโบกรถคันไหน และแล้วเราก็ได้รถปิคอัพคันหนึ่งซึ่งจะเดินทางไปยะลา คนขับใจดีอนุญาตให้เรานั่งท้ายกระบะติดรถไปกับเค้าด้วยและขอให้เค้าส่งเราลงที่ท่ายางจังหวัดเพรชรบุรีซึ่งเป็นทางที่จะเข้าไปสู่อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน แล้วเราก็โบกรถต่อไปเรื่อยๆ จนถึงอุทยานแห่งชาติแก่งกระจานจากนั้นก็โบกต่อไปจนถึงพะเนินทุ่งซึ่งเป็นจุดชมทะเลหมอกที่สวยที่สุดในแถบนี้ เรามาถึงก็เย็นมากแล้วจึงช่วยกันกางเต้นท์และจัดการกับอาหารเย็นเมื่อตอนพลบค่ำ คืนนั้นเราสี่คนนั่งดูดาวและคุยกันอย่างสนุกสนานท่ามกลางแสงดาว ฉันได้เล่าเกี่ยวกับนิทานที่ได้เคยอ่านเกี่ยวกับภูเขาและทะเลให้น้องๆ และหลานฟังในวงสนทนา เรื่องมีอยู่ว่า...
          

          ...สมัยที่สรรพสิ่งบนโลกนี้ยังสามารถเดินทางไปหากันได้ มีภูเขาลูกหนึ่งแอบหลงรักทะเล ภูเขาลูกนี้อยู่ทางเหนือ ส่วนทะเลก็อยู่ทางใต้ ภูเขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ทะเลพอใจ แม้กระทั่งฝากกรีบดอกไม้ไปกับสายลม ฝากก้อนกรวดไปกับสายน้ำ และรวบรวมหยดน้ำไปกับก้อนเมฆ แต่ทะเลก็ไม่เคยพอใจ สุดท้ายภูเขาก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวทีละนิดๆ ถึงจะใช้เวลานานแต่ก็ไปจนถึงทะเลจนได้และก็ไม่หยุดเท่านั้นภูเขาเคลื่อนตัวลงไปในทะเลจนเหลือเพียงส่วนยอดของภูเขาที่โผล่พ้นน้ำ และภูเขาก็พูดขึ้นว่า ...นี่คือทั้งหมดที่ฉันมี บางทีเธออาจจะพอใจ และรู้สึกถึงความรักของฉัน...Ž คราวนี้ทะเลไม่ว่ากระไร เธอเพียงพริ้วไหวเป็นระลอกคลื่นเล็กๆ ซัดสาดอย่างอารมณ์ดี แล้วทะเลก็กล่าวว่า ..ถ้าเธอรอไหว ฉันอาจจะใจอ่อนกับความรักของเธอ ในสักวัน..Ž และนั่นคือสิ่งที่ฉันจะเฝ้ารอ...Ž ทะเลตอบ ทุกวันนี้ถ้าใครเห็นภูเขาที่ล้อมรอบด้วยทะเลก็จะเรียกว่า เกาะŽ ซึ่งเป็นที่ๆ ภูเขาและทะเลจะได้อยู่ด้วยกัน และรวมความเข้มแข็งและความอ่อนโยนไว้ที่นั่น...

          ทุกคนตั้งใจฟังและประทับใจกันมาก เจ้าน้องชายบอกว่าที่บนนี้มีภูเขาลูกหนึ่งมีรูปทรงคล้ายรูปหัวใจพรุ่งนี้เราไปดูทะเลหมอกที่ภูเขาลูกนั้นกัน หลานสาวของฉันตื่นเต้นมากที่จะได้เห็นทะเลหมอกครั้งแรกในชีวิต จินตนาการของเค้าคิดว่าคงเป็นทะเลที่ไหนสักแห่งหนึ่ง แต่แล้วก็ผิดคาดเพราะทะเลที่เค้าเห็นเป็นหมอกขาวๆ ปุกปุยเหมือนปุยนุ่นปกคลุมและล้อมรอบภูเขาไปทั่วอณาบริเวณของป่า ฉันแอบเห็นรอยยิ้มเล็กๆ และแววตาที่เปล่งประกายของน้องๆ และหลานสาวด้วยความปิติ ฉันสูดกลิ่นความสดชื่นของบรรยากาศในตอนเช้าไว้เต็มปอดเพื่อเติมพลังให้กับชีวิต ก่อนกลับพวกเราคิดว่าควรจะหอบเอาความคิดถึงจากภูเขาไปให้ทะเลที่เค้ารักด้วยท่าจะดีนะ เราจึงโบกรถต่อไปที่หัวหินเพื่อจะไปที่จุดชมวิวที่หินเหล็กไฟ ซึ่งเป็นจุดชมวิวที่สูงที่สุดของที่นั่นที่เราจะมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบของตัวเมืองหัวหินที่ขนานไปกับชายหาดสีขาวนวลสวยงามมาก พวกเรายืนอยู่บนยอดเขาแล้วหันหน้าไปสู่ทะเลพร้อมกับตะโกนบอกทะเลว่า ทะเล...ภูเขาฝากมาบอกว่าคิดถึง เดี๋ยวเราจะหอบความคิดถึงลงไปให้นะจ๊ะ...Ž ตกเย็นเราก็หอบเอาความคิดถึงของภูเขาลงไปให้ทะเลที่ชายหาดหัวหินจนสำเร็จ

          ฉันรู้สึกสุขใจและดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่เห็นหลานมีความสุข เพราะระหว่างทางที่เรามาเราก็ช่วยเหลือซึ่งกันและกันในการโบกรถทั้งต้องทนร้อนและอดทนรอคอยกับความยากลำบากที่ได้พบ ประสบการณ์ที่ฉันถ่ายทอดให้เค้าทำให้ฉันรู้ว่าเค้าเองก็มีความรักในธรรมชาติและซึมซับกับความอ่อนโยนของธรรมชาติได้เป็นอย่างดี และที่สำคัญฉันสามารถลดช่องว่างระหว่างกันของน้ากับหลานลงได้เราสนิทกันมากขึ้น แต่สิ่งที่ฉันจะไม่ลืมบอกหลานก็คือการโบกรถไม่ใช่หนทางที่ควรทำเสมอไปบางครั้งอาจมีอันตรายได้ เนื่องจากเราไม่สามารถควบคุมสถานกาณ์ได้ทุกครั้งไป แต่ที่แน่ๆ คนไทยไม่ว่าที่ไหนก็ยังมีคนมีน้ำใจอยู่เสมอ...

 ...ขอบคุณรถทุกคันที่จอดรับเรา...และทำให้เราหอบเอาความคิดถึง...จากภูผาไปถึงทะเลจนได้...