สวัสดีคะ มีเรื่องเล่าที่เจ็บปวด และก็ประทับใจเหมือนกันคะในคืนหนึ่ง ตอนที่หนูกำลังพิมพ์งานเตรียมส่งต้นฉบับ วันนั้น ง่วง ง่วงมากๆ  แล้วก็กำลังเตรียมจัดคอลัมน์ลงพิมพ์พอดี ส่งให้เจ้านายค่ะ เพราะเจ้านายนั่งนิ่งไม่ทำอะไรมาร่วมเดือนตั้งแต่หลังเลือกตั้ง ก็ถามว่า"นายค่ะทำไมนิ่งคะ" นายบอกว่า "เรื่องของกู"

      ก็เลยไม่รู้ว่าทำไม "นายคะ" "เรื่องของกู" เสียงตอบกลับแบบนี้

      เราก็บอกว่าทำไมคะ แต่ไม่มีเสียงตอบคะ ก็เลยค้นหาข้อมูลมานั่งอ่าน ก็แปลกคะ เรียกให้เจ้านายมาช่วยเพราะเปิดไม่ได้ มีแต่ชื่อ มีแต่ลิงค์ แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับอะไร สักพักก็ค้นหาต่อ ได้บทความสมใจ แต่ว่า มันเป็นหน้าแบบพร้อมพิมพ์ เราก็อยากอ่านต่อ เพราะพี่เขาเขียนดีน่าสนใจ ทั้งเรื่องเชิงประวัติศาสตร์ และเรื่องแนวท่องเที่ยว สรุปหาอ่านต่อไม่ได้เลยคะ เอาเป็นว่า Google.co.th อันนี้ไม่ใช่เทวดาสะแล้วสิคะ

      อีกสักพัก เจ้านายเดินมา บอกว่า "กูไม่ใช่นอมานีใคร" หนูก็งง งงกับสิ่งที่ได้ยิน

      นึกในใจว่า"เจ้านายค่ะ เจ้านายขา ไม่มีใครว่าคะหากเจ้านายไม่บ้าไปแล้ว!"

    " เจ้านายเดินมาแล้วพูดว่า เรื่องการเมืองกูไม่อยากยุ่ง แต่บ้านเมืองมันยุ่งก็จะบอกว่าไม่ใช่หน้าที่ไม่ได้ เพราะกูเชื่อว่าเฟืองจักรเล็กที่กูเป็นนั้นมันยังอยู่ในเครื่องจักรแห่งประเทศ และยังเป็นกลไกในการขับเคลื่อนประเทศนี้ไปด้วยกัน กูไม่ใช่นอมานี เธอเข้าใจไหม"

      คำพูดที่ตบท้ายของเจ้านาย พร้อมแววตาที่เปลี่ยนไป เหมือนว่าเจ้านายจะสร้างเมาแล้วคะ เจ้านายคงรู้สึกตัวแล้วเพราะเห็นเจ้านายมักลืมตัวว่าหนูเป็นไอ้ห่าไอ้บ้าที่ไหน หากเผลอตัวอาจชกหนูเพราะคิดว่าเป็นผู้ชายที่มาว่าเจ้านายหนูว่าเป็นนอมานีของใครก็ได้จริงไหมคะ

      เวลาผ่านไปอย่างร้อนๆ หนาวๆ ทำให้หนูบอกว่ากับตัวเองว่า กลับบ้านดีกว่า ทันใดนั้นเจ้านายหนูก็วิ่งเข้ามากอดจูบลูบคลำไปทั่วร่างกายของหนู หนูตกใจมาก

      "อย่าทำคะ อย่าทำแบบนี้"

       "อย่าทำตรงนี้ แล้วให้ฉันทำตรงไหนละ"

       ให้ตายสิคะ เจ้านายเป็นอะไรไป หรือว่าหูของเจ้านายกำลังเสื่อมนะ

       "ช่วยด้วย ปล่อยคะ"

       "ไม่ จะให้คนอื่นมายุ่งไม่ได้ ฉันคนเดียว ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะค่อยๆ ฉันคนเดียวก็ทำให้เธอมีความสุขได้"

       ในเวลานั้น หูตาของฉันมองอะไรเป็นสีแดงไปหมด เหมือนโลกทั้งโลกกำลังเล่นตลกกับฉัน ทำเป็นว่าฉันนั้นเป็นตัวตลกเท่านั้นเอง

      ค่ำคืนนั้นผ่านเลยไป เป็นความส่งจำที่แสนเจ็บปวดคะ เจ็บปวดมาก พอรุ่งเช้าก็เข้าห้องน้ำ อาบน้ำ แล้วก็พบว่าบนเตียงไม่มีใครเลย มีแต่ที่นอนที่พร้อมพับ เพราะมันยับสะจนดูไม่ได้เลยคะ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดีคะ

      "เมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้าง" เสียงเจ้านายดังขึ้นทางโทรศัพท์

       "เจ้านายทำอย่างนี้กับหนูได้อย่างไงคะ" หนูพูดเสียงแข็ง แต่ใจอ่อนเพราะเรื่องมันผ่านไปแล้ว

      "ทำอะไร ฉันไปทำอะไรเธอ ไหนพูดมาสิ"

      "ก็ เมือคืนที่เจ้านายเมา แล้วก็บอกว่า ไม่ได้เป็นนอมานี แล้วก็มาปล้ำหนูไงคะ"

       ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่ง และหยุดนิ่ง มันเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันต้องเดินออกจากสำนักพิมพ์นั้น ไปอย่างไม่มีทางกลับมาได้อีกแน่เลย และนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ความนิ่งที่เกิดขึ้นกลายเป็นความทรงจำที่แสนสับสนยิ่งนัก

      "เธอพูดเป็นเล่น เมื่อคืนเธอทำงานหนัก ตัวร้อน แล้วก็ไม่ได้อาบน้ำ ฉันเลยให้แม่บ้านจับเธออาบน้ำ จริงๆ ก็น่านะอย่างที่เธอพูด น่าคิดมาก แต่ฉันนะเคลียดพอแล้ว แล้วเธอก็เป็นไก่ในวัดของฉัน ฉันไม่กินไก่ในวัดของฉันหรอก"

       สิ่งที่ทำให้หนูไม่แน่ใจ ก็กลับเป็นมั่นใจมากขึ้น แววตาที่ชุ้มไปด้วยน้ำตานั้น กลายเป็นแววตาที่มีความหวัง หนูเริ่มตรวจสอบภายในภายนอกของตัวเอง ใจหาย

      "โชคดีจัง แค่ฝันไปเท่านั้นเอง แต่เจ้านายก็คงรู้แล้ว่าหนูรักเจ้านายคนเดียว!"