| โครงการภาพสวยๆ เพื่อเพิ่มพื้นที่สีขาว | ||
"เครือข่ายพสกนิกร สีเหลือง เพิ่มพื้นที่สีขาว" |
||
|
View All |
||
| จากเพื่อนจึงบอกต่อ 001 | ||
เด็กๆ ที่นี่เมืองจันท์! |
||
|
View All |
||
| << | กันยายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | ||||
พิมพ์หน้านี้
"จุ๊บคะ ลืมแว่นตาค่ะ" "ขอบคุณจ๊ะป้า" . วันนี้เราจะไปไหนกันดีนะ ในใจฉันถามตัวเองแบบนั้น แล้วในทันใดนั้น เขาก็พูดขึ้น "จุ๊บผมว่า เราไปเมืองพันธมิตรกัน ไปหาอะไรกินกันนะ" ให้ตายสิ แล้วฉันจะกล้าไปไหมเนี้ย เพราะได้ข่าวว่า รัฐบาลจะเอารถถังมากวาดล้างนี้นา อะละ เราคงต้องทำใจไว้แต่เนิ้นๆ จริงไหม . "จุ๊บ ผมขับรถให้นะ" "ไม่ดีมั้งค่ะ จุ๊บว่า รถจุ๊บ จุ๊บก็ควรขับเองสิ" "แต่ว่า ผมอยากลองขับรถคุณดูบ้าง ดูสิผมคงรู้สึกเป็นบุญมากเลยนะ ที่ได้ขับเจ้านี้" ให้ตายสิฉันรู้สึกเขาจะอย่างไงๆ อยู่นะ เราเพิ่งได้เจอกันเองนะ แม้จะเรียนมาด้วยกันแต่ว่ามันจะเร็วเกินไปไหมนะ . "ดูนั้นสิ ผมอยากให้คุณแวะกินอะไรก่อน" ให้ตายสิ เป็นร้านไก่ย่างอยุธายา เป็นร้านสุดหรู่เลยนะ แต่ใครจะเลี้ยงใครละทีเนี้ย ฉันหรือเขา "เอาเป็นว่า คุณเป็นเจ้าบ้าน ผมอยากให้คุณเลี้ยงผมสักมื้อนะ ถือว่าเป็นการต้อนรับลูกบ้านคนใหม่ก็แล้วกันนะ" ฉันนิ่งไปเลย แต่ก็มองเขาด้วยสายตาที่อยากจะบอกว่า เอาละ ไหนๆ ก็อาสาขับรถให้ ฉันก็ยินดีเลี้ยงก็แล้วกัน . เวลาที่เดินไปแทนที่จะกุมมือกันเข้าไปกิน ฉันต้องเดินห่างๆ เหมือนกับไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ . "น้องๆ พี่..." ฉันเห็นเขากระซิบกับเด็กในร้าน ไม่รู้ว่าเอาอะไรใส่ในแก้วน้ำส้มของฉันหรือเปล่า ฉันเริ่มจะรู้สึกผิดหวังในชีวิตเสียจริงๆ ให้ตายสิ ในเวลาไม่นาน ก็มีเด็กในร้าน เดิมมาบอกว่าขอคิดเงินด้วยครับ แล้วก็ยื่นใบแจ้งหนี้ให้ฉัน ให้ตายสิ ดูสิ ฉันเครียดมากเลย อะไรเนี้ย นายผู้ชายคนนี้ เป็นเพื่อนฉันสมัยเรียนจริงเหรอ หรือเป็นฝาแฝดที่ออกจะร้ายกาจเสียยิ่ง ดูสิ ดูสิ่งที่เธอทำ "ขอโทษครับ" เป็นเสียงที่ฉันต้องหยุดฟัง หยุดอารมณ์เดือดดานด้วย "ขอโทษที่ทางเราทำให้คุณตกใจ คือผู้ชายคนที่คุณนั่งรับประทานไก่ย่างจากทางร้านเราเขามีอะไรจะบอกคุณสักนิดนะครับ" ให้ตายสิ ท่าทางคงเป็นผู้จัดการร้าน หรือไม่ก็เป็นมุขของเจ้าบ้านี้อีกแน่ "ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ สำหรับมื้อนี้ผมอยากเลี้ยงคุณครับ แต่ดูคุณจะ..." "พอเลย หากจะมาตลกแดกนะ พอเลย" "เดี่ยวสิจุ๊บ ผมขอโทษ" "ไงจุ๊บ ดีจ๊ะ สบายดีไหม..." เสียงที่เต็มรูหูของฉัน เหมือนกับถูกเพื่อแทงข้างหลัง เพราะไม่มีใครคิดว่า เพื่อนๆ จะนั่งรอกันอยู่เต็มร้าน ดูสิ วันนี้มันวันเกิดฉันนี่ ฉัน ลืมวันเกิดตัวเองไปได้อย่างไร "ผมกับเพื่อนๆ ร่วมกันคิดว่าจะทำอย่างไรดีให้พวกเราได้กลับมานั่งคุยกันได้อีก ก็เลยคิดเกมส์สุ่มวันเกิดขึ้น คุณคงตกใจ ผมขอโทษนะ" "ใช่ๆ หลุยเขาบอกว่าหากสุ่มจัดวันเกิดใครได้ก็ต้องไปทำเซอไพรส์" "นี้อย่าบอกนะว่านายไปเช่าห้องพักที่บ้านฉัน นั้นเป็นแผน" ทุกคนพร้อมกันพยักหน้า ดูสิ ให้ตายสิ ฉันถูกหลอก เจ้าจุ๊บถูกหลอก ฉันพูดกับตัวเองแบบนั้นสักพัก... . สายตาของฉันก็เริ่มมองชัดขึ้น ให้ตายสิ เพื่อนเก่าทั้งนั้นเลย ในใจก็คิดว่า หลุยนายเนี้ยทำได้ไงนะ ทำเราตกใจหมดเลย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองดูเสื้อผ้าที่เพื่อนๆ หลายคนส่วมใส่ เป็นเสื้อยืดสบายๆ สีขาว คอกลม มีข้อความว่า "เมืองพันธมิตร" ฉันอดไม่ได้ที่จะบอกว่าเสื้อนั้นเก๋มาก ยังคิดว่าหากเมืองพันธมิตรน่ารักเหมือนในรูปที่ปรากฎบนเสื้อเพื่อนๆ ก็คงดีนะ . "คุณคงกำลังคิดว่าพวกเราเป็นพวกพันธมิตรฯสินะ" "เออ เปล่าค่ะ แต่จุ๊บเห็นว่าเสื้อเก๋ดี หาสื้อที่ไหนกันค่ะ" "เอาเป็นว่า ผมเห็นว่าความหมายของเสื้อมันดีนะ ผมเลยซื้อมาฝากจุ๊บด้วย" พอมองไปรอบๆ แม้แต่หลุยก็ใส่เสื้อเมืองพันธมิตร ทุกคนเปลี่ยนเสื้อที่หลุยนำมาให้กันหมด ยกเว้นแต่แน ภายในใจของฉันตอนนั้นที่ยังสับสนก็ทำให้ฉันต้องตำหนิตัวเองว่า "ฉันลืมความหมายดีๆ ที่เพื่อนๆ เคยให้กันและกันไปแล้วหรือไงนะ...!"
|