โครงสร้างใหม่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ จึงถกเถียงกันไม่จบ ต่างคนต่างมีเหตุผล ต่างคนต่างมีแนวคิด ไม่ว่าตำรวจนอกราชการหรือในราชการ ต่างคนจึงต่างเก็บซ้อนความเป็นจริงที่แอบแฝง

ปัญหาความขัดแย้งที่เกิดขึ้นจึงมีพื้นฐานจาก "อำนาจ" ถูกสั่นคลอน

ประเด็นสำคัญที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ พยายามต่อสู้อยู่ก็คือ การย้ายไปสังกัดกระทรวงยุติธรรม เนื่องจากเห็นว่าเป็นการถอยหลังเข้าคลองเพราะก่อนหน้านี้กรมตำรวจได้แยกตัวออกจากกระทรวงมหาดไทย มาขึ้นตรงกับนายกรัฐมนตรี พร้อมๆ กับมีร่าง พรบ.ตำรวจปี 2547

ตอนนั้นคนในองค์กรตำรวจเชื่อกันว่า จะหลุดพ้นจากวังวนการเมือง มีอิสระ ไม่โดนล้วงลูก ไม่โดนแทรกแซงการบริหารงานภายใน

แต่ความเป็นจริงกลับไม่ได้เป็นอย่างที่หลายคนคิด เพราะการเมืองต่างจ้องเข้ามาครอบงำด้วยเหตุแห่ง อำนาจตามกฏหมายที่ถืออยู่

ตำรวจจึงกลายเป็นเครื่องมืออันทรงพลังของนักการเมือง นายตำรวจที่ได้รับการแต่งตั้งในตำแหน่งสำคัญๆ ล้วนแล้วแต่มีที่มาที่ไปทั้งสิ้น ไม่ใช่เด็กนักการเมือง ก็เป็นคนของผู้บริหารองค์กร หากมีความสามารถก็ดีไป แต่ที่ผ่านมากลับ เข้ามากอบโกยผลประโยชน์

นายบางคนภาพลักษณ์ดี แต่ขยิบตาให้ลูกน้องรอบข้าง เลยหมกหมุ่นมัวเมากันเต็มที่

เมื่อพล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี เข้าถึงเห็นสัจธรรมในองค์กรแหง่นี้ ได้กลิ่นเหม็นเน่าจึงตัดสินใจครั้งสำคัญ ผ่าตัดเยี่ยวยารักษาแผลก่อนลุกลามไปกันใหญ่

ส่วนจะสำเร็จหรือไม่ ตอบไม่ได้ตอนนี้เพราะ ที่ผ่านมาไม่ว่าย้ายไปสังกัดใด องค์กรตำรวจก็สามารถเปลี่ยนสี ปรับตัวได้ทุกสถานะ วันที่ออกจากกระทรวงมหาดไทย มาขึ้นกับนายกฯ ตำรวจกว่า 2 แสนนาย ต่างจิตนาการไปว่าภายภาคหน้าจะได้เห็นคุณธรรม จริยธรรมผู้นำหน่วย

แต่การให้คุณความดีผ่านการแต่งตั้งโยกย้าย กลับอาการโคม่ากว่าเดิม ตำรวจทั้งองค์กรจึงตื่นจากฝัน กลับสู้ความเป็นจริง

ความเจริญก้าวหน้าจึงต้องพึ่งพานาย ใกล้ชิดการเมือง ตั่วฝากจากหลายขั้วอำนาจ ล้วนสัมฤทธิ์ผลทุกฤดูโยกย้าย การซื้อขายตำแหน่งยังคงอยู่

เมื่อสำนักงานตำรวจแห่งชาติ โยกมาอยู่ใต้ร่มเงากระทรวงยุติธรรมจริง ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น กลับยิ่งเพิ่มการบังคับบัญชาให้ยาวขึ้นไปอีก

การกระจายอำนาจไปสู่ภูธร มีอำนาจตามบทบัญญัติกฏหมายก็อย่าได้หวัง