ตอนนั้น (อนุบาลสองน่ะนะ) เราแอบชอบเพื่อนผู้ชายคนนึงที่อยู่ห้องเดียวกัน เคยจำชื่อเค้าได้ แต่ด้วยอายุที่เพิ่มมากขึ้น ฮาร์ดดิสล้น เลยแบ็คอัพข้อมูลมาไม่ได้แล้วอะ แต่เรายังจำหน้าตา กับจำภาพบรรยากาศได้อยู่เลย

ทุกวันพอถึงเวลาพักกลางวันปุ๊บ เด้กๆ ทุกคนต้องลากที่นอนมาปูนอน ใครจะเลือกตรงไหนก็ได้ ได้การสิหนูลูกแก้วก็จัดแจงลากฟูกที่นอนของตัวเองไปนอนเคียงหนุ่มน้อยคนนั้นทันที (แก่แดดมั้ยละ) แหม ก็แค่อยากอยู่ข้างๆ เอง สำหรับเด็กตัวน้อยๆ แค่นั้นก็ปลื้มจะแย่แล้ว

พอขึ้นมาชั้น ป.1 เหมือนคุณครูจะรู้ เลยจับเอามาให้ถือพานไหว้ครูคู่กัน (ดูได้จากในรูป) สังเกตุว่าหน้าหงิกงอทั้งคู่ เพราะว่าแดดมันร้อนมาก แถมพานก็หนัก เพราะว่าพานของเราเป็นนกยูงที่ทำขึ้นจากดินน้ำมัน มันเลยหนักมาก อยากไปนั่งพักเร็วๆ แต่ตอนนั้นก็ปลื้มมากที่ได้ถือพานคู่กัน แต่ว่าพอเรียนป.1 ได้ไม่นานเราก็ต้องย้ายโรงเรียน ความรักครั้งแรกของเราเลยสะดุด หยุดอยู่แค่นั้น เสียดายจิงๆ

แต่หลังจากนั้นสัก 3-4 ปี เราได้ยินมาว่าเค้าได้รับรางวัลคัดไทยยอดเยี่ยมไรงี้ด้วย (แหะ แหะ ยังเฝ้าติดตามอยู่) แบบว่า เป็นหนุ่มมีดีกรีพอตัว อิอิ ตาแหลมมะละ นี่แหละ รักครั้งแรกของเรา ว่าแล้วก็ขอส่งต่อดังนี้

1. http://www.oknation.net/blog/moneypenny คุณพี่จูน
2. http://www.oknation.net/blog/muqpum คุณเพื่อนปุ้ม
3. http://www.oknation.net/blog/comicbook คุณจีเพ็น
4. http://www.oknation.net/blog/endear คุณพี่เดียร์
5. http://www.oknation.net/blog/digitalmedia คุณพี่หมี

รีบตอบกันนะคะ รออ่านด้วยความระทึก

. . . . . . . . .  .