รักในสายลม

ตอนที่ ๑    หาดดาว

             ค่ำคืนหนึ่งที่มีดวงดาวเต็มฟ้า  ริมหาดทรายแห่งหนึ่ง
 ลมพัดอ้อยอิ่งคล้ายอาลัยอาวรณ์บางสิ่ง รอยเท้าเล็กๆของหญิงสาวผู้หนึ่ง
ทอดตัวยาวไกลมาจากบ้านพักอันเงียบสงัด ที่ตั้งตะหง่านอยู่ที่เวิ้งหาดด้านโน้น   
   สุดรอยเท้านั้น  ไอรวิน นั่งทอดสายตาไปนอกฝั่ง ที่ ๆเกลียวคลื่นม้วนตัวลูกแล้วลูกเล่า เข้าหาฝั่งคล้ายทักทายเธอแล้วถอยห่างไป

    ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงสนุกกับการวิ่งเข้าหามันและเริงร่ากับการวิ่งเล่นล้อคลื่น
แต่ยามนี้ดูเหมือนว่าเธอไม่อยากเคลื่อนไหวใดๆด้วยกลัวว่า จะทำให้หยาดน้ำตาของเธอไหลริน

   ไอรวิน  ในครานี้อ่อนแอเหลือเกิน เธอพ่ายแพ้ต่อทุกสิ่งทุกอย่าง พ่ายแพ้แม้แต่เพียงสายลม
เพียงแค่ลมพัดเบาๆหัวใจของเธอก็อ่อนกำลังจนเกินจะทัดทานความเจ็บร้าว

 เธอนั่งกอดเข่านิ่งปล่อยตัวเองให้อยู่ในความสงบ
แม้ภายในใจจะไม่แตกต่างอะไรกับคลื่นตรงหน้า
ดาวกระพริบวิบวับงดงามบนฟ้าไม่อาจดึงความสนใจเธอได้เลยแม้แต่น้อย

         ครู่ใหญ่เสียงคลื่นที่หยอกเย้าหญิงสาวก็ถูกคลอเคล้าด้วยเสียงเพลงจากกีตาร์โปร่งแว่วมาไกลๆ
ทำให้หญิงสาวได้แต่ทอดถอนใจและคลายความเศร้าได้บ้าง
ใจของเธอลอยคว้างอยู่ในทะเลตรงหน้านานเท่าไรไม่รู้...
มารู้สึกตัวอีกครั้งเสียงเพลงก็เงียบไปแล้วและผิวกายของเธอเย็นเยือกเพราะหยาดน้ำค้าง
    เธอลุกขึ้นยืนและปัดทรายเม็ดเล็กๆที่กระโปรง ก่อนจะเดินย้อนรอยตามแนวทางเดินที่เธอเดินมา
อาจเป็นเพราะเธอนั่งอยู่นานและลุกขึ้นเดินอย่างรวดเร็วทำให้เธอวูบล้มลง
         ในตอนนั้นเองอ้อมแขนของใครบางคนประคองร่างเธอเอาไว้
เสียงกีตาร์ตกลงบนพื้นทราย  " เป็นอะไรหรือเปล่าครับ " เสียงนั้นนุ่มหู
ไอรวิน พยายามฝืนตัวเองจากมือที่ประคองนั้น   " ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ "  แม้ปากจะเอ่ยขอบคุณแต่ตายังพร่าเลือนอาจเป็นเพราะเธอไม่ได้ทานอะไรตลอดทั้งวัน
และความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมาไกล เธอพยายามรวบรวมสติอีกครั้ง

ภาพที่ปรากฎตรงหน้าเธอคือ ชายหนุ่มสูงโปร่งที่ประคองเธออยู่
และมองเธออย่างห่วงใย    เธอฝืนตัวออกจากเขาอีกครั้งและยิ้มจางๆ
"  ขอบคุณค่ะ    ไม่เป็นไรแล้ว "เธอหันหลังกลับ.....
          ภาพหาดทรายที่เธอเห็นค่อยๆพร่าเลือนไป...เสียงดังไกลๆ "  คุณ  คุณ "
ร่างบอบบางของหญิงสาวถูกอดไว้ในอ้อมแขนชายหนุ่ม
แสงดาวกระพริบวิบวับทักทายเม็ดทราย........ .....