รักในสายลม

๒. ชายแปลกหน้า

แสงสลัวจากโคมไฟ..
โปรยแสงอ่อน...ภายในห้องนอน...
ชายหนุ่มยืนกึ่งนั่งที่ราวระเบียงด้านนอกห้อง...
กีตาร์ในอ้อมแขนเขา..ครวญเพลง..หวานแผ่วเบา..ราวกับจะทักทายเสียงคลื่นซัดหาดทรายที่

แว่วมาไกล......

ไอรวิน..เปิดเปลือกตาช้าๆ..และกระพริบตาถี่
เธอมองรอบๆห้องพร้อมลำดับความคิด...
เธอใจหายวาบด้วยความตกใจเมื่อนึกถึงเหตุการณ์สุดท้าย...ก่อนเธอจะไม่ได้สติ
แต่.........
นี่ห้องเธอนี่นา..
เธอกลับมาได้อย่างไร...
เสียงกีตาร์ดึงความสนใจเธอจากข้อสงสัยต่างๆที่ประดังเข้ามา...
ไอรวินมองภาพตรงหน้าอย่างตกใจและงุนๆงง...
เธอผุดลุกอย่างเร็วจากที่นอนแล้วก็ต้องหน้ามืดล้มลงเพราะยังไม่คุ้นเคยกับแสง
ก่อนที่ร่างของไอรวินจะทรุดตัวลงกับพื้นเจ้าของเสียงกีตาร์ก็คว้าประคองเธอได้ทัน

เขาพาเธอนั่ง..พลางพูดน้ำเสียงห่วงใย
"เป็นอะไรมากไหมครับ..คุณเพิ่งฟื้น..อย่าเพิ่งลุกเลยครับ..
เดี๋ยวทานอะไรร้อนๆเสียหน่อย"

ไอรวินรู้สึกมึนงงแม้ข้อสงสัยต่างๆจะมากมายแต่เธอก็ไม่อาจเอ่ยถามอะไรมากไปกว่า..
เอนกายลงนอนตามแรงพยุงจากอ้อมแขนเขาลงสู่ที่นอนอย่างแผ่วเบาถนุถนอม

"คุณรู้ได้ไง..ว่าฉันอยู่ที่นี่.."
เสียงนั้นดูอ่อนแรงแผ่วเบาอย่างเห็นได้ชัด
เขาไม่ตอบอะไร...
แต่เดินออกจากห้องไป..

อึดใจเขากลับมาพร้อมกับซุปอุ่นๆถ้วยนึง
"คุณทานอะไรซักหน่อยจะได้มีแรง..ซุปนี่ป้าจันทำไว้ตั้งแต่หัวค่ำ"

เขาวางถ้วยซุปลงและพยุงไอรวินขึ้นนั่งพลางจัดหมอนให้เธอนั่งอิงให้สบายขึ้น
และดึงเก้าอี้จากโต๊ะเครื่องแป้งมาใกล้เตียงและหยิบถ้วยซุปอย่างคล่องแคล่ว..

"ทานเสียหน่อยนะกำลังอุ่นๆ...ผมช่วย.."

ไอรวินทานซุปที่ถูกป้อนโดยชายแปลกหน้าจนหมดถ้วย  เขาเป็นใครกันนะ.
เขายิ้ม"..หมดถ้วยเลย..เก่งครับ มันจะทำให้คุณดีขึ้น.."
เขาพูดพลางรินน้ำ  และยื่นให้เธอ

"คุณมาอยู่ที่นี่ได้ไง"            ไอรวินถามแผ่วเบา

"ก็อุ้มคุณมาไง..ตัวเล็กแต่หนักชะมัด"           .เขาพูดพลางยิ้มระเรื่อ
"เปล่า..ฉันหมายถึงคุณรุ้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่"

"ไม่รู้หรอก "      เขายิ้ม  " ผมเห็นคุณเป็นลมก็ไม่รู้ทำไง เลยพาคุณมาบ้าน  บ้านที่ผมพัก"
ไอรวินเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม..
เขาหัวเราะเบาในคอ..
"น่าแปลกใช่ไหมครับ..ผมมาพักบ้านหลังนี้ วันนี้   ในฐานะเพื่อนเจ้าของบ้าน
คุณมาพักบ้านหลังนี้ วันนี้ ในฐานะเพื่อนของน้องสาวเพื่อนผม
โดยที่สองคนนั้นไม่รู้เลยว่าเราจะมาพักพร้อมกัน  ผมอยู่ห้องด้านโน้นครับ
คนงาน..เอ้อ..ลุงชื่นกับยายจันกลับไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว
คุณพักผ่อนเถอะครับ  มีอะไรก็เรียกนะครับ"
เขาพูดจบก็ลุกเดินออกไปหยิบกีตาร์แล้วเดินออกจากห้องไป...

ครู่ใหญ่..เสียงกีตาร์คลอเพลงลอยมาไกลๆดังมาจากอีกมุมนึงของบ้าน
เสียงคลื่นซัดซาดฝั่งดังแผ่วเบา

ไอรวิน..หลับตาอย่างอ่อนแรง..น้ำใสๆไหลรื้นจากหางตาที่หลับพริ้ม
ใจของเธอ  เหนื่อยอ่อนและบอบช้ำเหลือเกิน