รักในสายลม
ตอนที่ ๓   ไออุ่นแห่งแสงเช้า...ไอรวิน

ฟ้าข้างนอกยังมืดสนิท
เสียงคลื่นดังมาแผ่วเบา....
ลมทะเลพัดม่านที่ประตูระเบียงไหวๆ
อากาศช่วงใกล้เช้าเย็นเหลือเกิน..ทะเลในฤดูหนาวนี่ช่างหนาวจริงๆ
ไอรวิน  ตื่นได้ครู่ใหญ่แล้ว..แต่ยังคงคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
อากาศอย่างนี้
เธอควรออกไปเดินเล่น..
เผื่อว่า  จะทำให้..เธอสบายใจขึ้น
เธอตวัดผ้านวมผืนหนาที่ใครบางคนห่มให้ก่อนเดินจากไป...
แวบนึง..ไอรวินนึกถึงเขา..
เขาเป็นใครกันนะ...

            ไม่นานนัก  ไอรวินก็ลงมาเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ซึ่งเป็นที่พัก
เธออาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวในชุดลำลองสบายๆโดยหลงลืมไปว่าอากาศข้างนอกหนาว

เธอเดินมาได้อึดใจก็รู้สึกหนาวแต่ก็ได้แต่กอดอกกระชับขึ้น
ไม่นานนักพระอาทิตย์ก็ขึ้น    ....อากาศคงอุ่นขึ้น...

เธอเดินต่อไปอีกครูใหญ่
ตรงที่ๆเธอนั่งเมื่อคืน..

เขาคนนั้นนั่งอยู่.....

ในตอนนี้เขาไม่มีกีตาร์ข้างกาย...ภาพตรงหน้า..ทำให้เธอนิ่งมองด้วยความสนใจ
เขาเป็นผู้ชายที่ดูดีมากคนหนึ่ง    ผิวขาวสะอาดสะอ้าน  สูงใหญ่

ภาพของเขา...ทำให้ไอรวินเผลอนึกไปว่า เขาเป็นหินผาที่เงียบสงบเยือกเย็น
แม้คลื่นลมลูกแล้วลูกเล่าพัดกระทบฝั่ง
เขาก็ยังมั่นคงนิ่งเฉยราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวใดๆ เหมือนกับว่าเขาคิดอะไรสักอย่าง

ลมพัดแรงจนไอรวินสั่นสะท้าน กอดอกกระชับขึ้น  เป็นเวลาเดียวกับที่เขาหันมาเห็นเธอ
เธอ ยิ้มเจื่อนๆ ออกจะรู้สึกละอายที่ยืนแอบมองเขาอยู่นาน
เขายิ้มสดใส  แตกต่างกับอารมณ์เมื่อครู่

"ตื่นแล้วเหรอครับ  ...เดี๋ยวพระอาทิตย์ก็ขึ้น...มานั่งด้วยกันซิครับ"

ไอรวิน เดินไปนั่งใกล้เขาอย่างว่าง่าย
ท่าทางคุณจะหนาว"  เขาพูดพลางถอดเสื้อแจคเก็ตของเขาออก คลุมไหล่ให้เธอ..

 ไอรวินรับเสื้อตัวนั้นมาสวมโดยมีเขาช่วยอยู่ใกล้ๆ  "ขอโทษครับ....อากาศตอนนี้หนาว..ถ้า

คราวหน้าคราวหลังเวลาออกมาก็เอาเสื้อติดมาก็ดี"  เขาพูดไปยิ้มไป

"แล้วคุณไม่หนาวเหรอ" ไอรวินถามอย่างเกรงใจ  เขามองเธอนิดนึงและหัวเราะเบาๆ
"ผมผู้ชายนะคุณ..อากาศแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก"
เธอและเขายิ้มให้กัน
"คุณ..เอ้อ  คุณชื่ออะไรนะครับ"  เขาถามสายตาจ้องดูปอยผมที่ปลิวตามลม....
ไอรวินรับรู้ถึงสายตานั้นเธอจึงเอามือรวบผมเสีย..."ไอรวินค่ะ"
"ไอรวินเหรอ?..แปลว่าอะไรครับแปลกดี" เขาถามอย่างสนใจ
"ความอบอุ่นของแสงแดดยามเช้าค่ะ" เขาหัวเราะเบาๆ ไอรวิน เลิกคิ้วสูง
"คุณหัวเราะอะไร"  เขามองเธอยิ้มๆ สายตาเป็นประกาย
"อ๋อ เปล่า  ผมแค่รู้สึกว่าเช้านี้ผมคงไม่หนาวเท่าไรแล้ว..เพราะผมมีความอบอุ่นอยู่ใกล้ๆ"
ไอรวินได้ฟังก็ยิ้มขำ  "บ้า" เธอกล่าวได้แค่นั้นเพราะเขินอาย

 ก่อนจะเฉไฉ ถามชื่อเขาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"เออ  ...แล้วคุณชื่ออะไร" เขามองหน้าเธอดวงตาไหวระริก
"คุณยิ้มสวยนะ  ทำไมไม่ยิ้มบ่อยๆ" ไอรวินหุบยิ้ม เฉมองทางอื่น
"ฉันถามชื่อคุณ  ไม่ให้มาวิจารณ์ฉัน"

 เสียงขุ่นๆนั้นไม่สามารถเกลื่อนร่องรอยของความเขินอายได้เลย
เขายิ้มขบขันในท่าทีของเธอ  "ผมเหรอ  ผมชื่อ แทนธรรม เรียกธรรมก็ได้  ผมชอบ"
เขาพูดพลางมองเธอ  แต่เธอไม่ได้มองเขา แต่มองไปข้างหน้า..ตรงที่พระอาทิตย์กำลังโผล่พ้นผิวน้ำ
ความเงียบเข้ามาแทนที่การสนทนาเมื่อครู่จนแทนธรรมรู้สึกอึดอัด
 "นี่คุณเป็นอะไร  ทำท่าเหมือนคนใกล้ตาย"เขาถามทำลายความเงียบ
ไอรวินหันมามองเขา"จะบ้าเหรอ..คนใกล้ตายที่ไหนมาเที่ยวทะเล"
"อ้าวก็ไม่แน่นะ...."  เขาพูดยิ้มๆ
"บ้าแล้ว....พระอาทิตย์จะขึ้นแล้วคุณ...โน่น"
ไอรวินหลบตาเสียงดังเพื่อเกลื่อนบางสิ่งไว้

เงียบกันไปครู่ใหญ่
พระอาทิตย์ ดวงกลมโต ลอยสดใสตรงขอบฟ้า  ส่องแสงทาบทา ท้องทะเล เกลียวคลื่นม้วนตัว ส่อง

ประกายสะท้อนแสงระยิบระยับ
"สวย"  เขาพูดเบาๆ  เธอมองเขาหางตาและต้องรีบหันมามองเต็มตา

 เพราะภาพที่เห็นเขาไม่ได้มองทะเลหรือพระอาทิตย์เลย
ดวงตานั้นจับจ้องที่เธอ   "อะไร" ไอรวินเสียงดัง
"อะ  อ๋อ เปล่า " เขาหัวเราะในคอ ก่อนจะหันไปมองพระอาทิตย์

สายลมหนาวพัดมาอีกครั้ง  ความเยือกเย็นกำลังโบกมือลา..ด้วยไออุ่นของแสงแดดยามเช้า