รักในสายลม

ตอนที่๔  อ้อมกอด.....แสงดาว

 ทันทีที่ไอรวินและแทนธรมก้าวเท้าเข้าบริเวณบ้าน
กลิ่นหอมของอาหาร...ก็โชยหอมมายั่วน้ำย่อยในท้อง ของไอรวิน..
แทนธรมชำเลืองมองยิ้มขำ...
  ป้าจันออกมารับหน้าคนทั้งสองด้วยใหน้ายิ้มแย้ม"อาหารพร้อมแล้วค่ะคุณทั้งสองป้าตั้งโต๊ะพร้อมแล้ว
เช้านี้ทานข้าวต้มปลานะคะ..ของโปรดคุณธรรมเลยใช่ไหมคะ"
แทนธรรมยิ้ม"ป้าจันทำอะไรผมก็อร่อยหมดแหละครับ"ป้าจันหัวเราะชอบใจหันมาถามไอรวิน
"คุณวินทานได้นะคะ.."ไอรวินยิ้มรับ"ทานได้ค่ะป้าวินคนง่ายๆ..และตอนนี้หิวแล้วค่ะ"
ป้าจันฟังก็หัวเราะ และกุลีกุจอเชื้อเชิญคนทั้งสอง....

    อาหารมื้อแรกนับตั้งแต่เมื่อเช้าวาน...ช่างอร่อยเหลือเกินสำหรับไอรวิน 
เธอทานได้มากกว่าปกติและหลงลืมความทุกข์โศกไปชั่วขณะ...
จะเพราะบรรยากาศหรือเพราะอาหารอร่อยเธอไม่แน่ใจแต่ที่แน่ๆ..
เธอแพ้กฎของธรรมชาติที่มนุษย์ทุกคนเกิดมาเพื่อกินและคงอยู่ต่อไปแม้จะทุกข์โศก
สักเพียงไหน....
แทนธรรมแอบลอบมองไอรวิน..เขาพอจะเดาได้ว่าเธอหิวมากจึงไม่อยากขัดจังหวะ
ได้แต่ลอบมอง..อย่างขบขัน

   .........................
  

 บ่ายวันนั้นใต้ต้นตาเบบูย่า..

ดอกตาเบบูย่าปลิดดอกทิ้งตัวอ้อยอิ่งตามแรงลม...สายลมพัดแผ่วเบา..
ไอรวิน..นั่งพิงตัวกับต้นตาเบบูย่านั้น ...เธอไม่รับรู้ถึง..ความงดงาม..
ของดอกไม้สีชมพูที่เกลื่อนลานดินรอบกายเธอนั้นเลย...
ด้วยว่าใจเธอปลิดปลิวลอยขว้างไร้ทิศทาง...อยู่ในวังวนของความคิด....

   หากแต่..ภาพของหญิงสาว..ผมยาว..ใบหน้าสวยได้รูป..จมูกเชิดรั้น..ดวงตาเศร้า..
ที่นั่งเหงา...กับดอกตาเบบูย่า..ที่ทิ้งตัวตามแรงลมที่รายล้อมเธอ..นั้นงดงาม....
สะกดให้เขาหยุดมองดู  โดยไม่รู้ตัว อยู่เนิ่นาน...
  ......................................

  พระอาทิตย์ตกแล้ว...แสงดาว...เริ่มกระพริบระยิบระยับทักทายพระจันทร์และเกลียวคลื่น
ไอรวินนอนคู้อยู่ใต้ผ้าห่มหนา  หยาดน้ำตาที่เรี่ยแก้ม  นั้นฟ้องว่า  ใจเธออ่อนแอเหลือเกิน..
 ภายในห้องที่เงียบเชียบ...มีเพียงเสียงคลื่นที่ดังไกลๆ..
เธอไม่อยากออกไปไหน..ไม่อยากเจอใคร..อยากอยู่อย่างนี้..แม้รู้ดีว่าไม่มีอะไรดีขึ้นมา
   ครู่ใหญ่  เสียงเคาะประตูดังถี่รัว...."คุณวิน คุณวิน ครับ" เสียงเขาคนนั้น
เขามายุ่งอะไรกับเธอนักหนา อุตส่าห์ดีใจที่ไม่เห็นเขาเลยทั้งวัน  เพราะตั้งใจแล้วว่า  อยากอยู่คนเดียว  จึง

เลือกมาพักที่นี่   แต่ทำไมไม่ต่างคนต่างอยู่ล่ะเนี่ย  ดูซิจะเปิดได้ไงร้องไห้ซะขนาดนี้ ไอรวินคิด..
"มีอะไร" เธอตะโกนถามไปห้วนๆ  "ช่วยเปิดประตูก่อนได้ไหมครับ"เขาต่อรอง
"ฉะ...ฉันแต่งตัวไม่เรียบร้อย..มีอะไรก็ว่ามา" ไอรวินแก้ตัว
"งั้นผมให้เวลาห้านาที...ออกมาพบผมข้างนอกนี้..ไม่งั้นผมเข้าไปนะ"เขาพูดเสียงเข้ม
"อีตาบ้า  ก็แล้วมันเรื่องอะไรเนี่ยมายุ่งอะไรกับฉัน"เธอพูดพลางตะหวัดผ้าห่มลุกขึ้นนั่งอย่างหงุดหงิด
และเดินไปเปิดประตูอย่างลืมตัว"มันอะไรกันยะ..ถึงมาคุกคามความเป็นส่วนตัวฉัน"
ไอรวินแหวใส่เขา  
 แทนธรรมมองเธอ..รับรู้ถึงรอยคราบน้ำตาบนใบหน้าหญิงสาวทำให้เขานิ่งไปเสี้ยวอึดใจ
"ไปทานข้าว..เรื่องอะไร..ป้าจันอุตส่าห์ทำทำไมไม่ทาน..
นี่ถ้าคืนนี้ผมไม่กลับมาก็ไม่ทานใช่ไหม"
เขาพูดเสียงเกรี้ยวพลางคว้าข้อมือเธอเดินมายังโต๊ะอาหารที่อยู่ริมระเบียงแม้ไอรวินจะขัดขืนโวยวาย
เขาก็นิ่งเฉย..มันทำให้หญิงสาวต้องยอมทำตามโดยจำนน
เป็นอันว่าเย็นนั้นเธอต้องทานอาหารกับเขาอีกแล้ว..มันอะไรกันนักหนา...

  
   หลังอาหารมื้อค่ำไอรวินลุกอย่างรวดเร็วเข้าห้องของเธอทันที โดยไม่สนว่าเพื่อนร่วมบ้านจะว่าอย่างไร
และรู้สึกอย่างไรกับการกระทำไร้มารยาทอย่างนี้..เธอนึกถึงแต่ความเป็นส่วนตัวของตัวเอง

  กลางดึกไอรวินรู้สึกตัวตื่น..นาฬิกาบอกเวลา..ห้าทุ่ม..นี่เธอเผลอหลับไปตั้งแต่หัวค่ำเหรอเนี่ย
คืนนี้ดูเงียบสงัดจังเสียงคลื่นก็เบากว่าเคย..
  ไอรวินพาตัวเองมาเดินอยู่ริมหาดอีกครั้งคืนนี้ดาวเต็มท้องฟ้า...อากาศหนาวเหมือนเคย...
เธอดึงเสื้อกันหนาวให้กระชับขึ้นแต่ดูเหมือนว่ามันไม่ช่วยให้เธออุ่นได้เลย...
 คืนนี้จันทร์ไม่สว่างนักเป็นโอกาสให้แสงดาวแข่งกันอวดแสง
ไอรวินนั่งลงตรงผืนทราย...พลางทอดถอนใจ ไม่นานหรอกนะไอรวินไม่นาน..จิตใจจะเข้มแข็ง

กว่านี้ เธอพร่ำบ่นในใจกับตัวเอง...

แต่ดูเหมือนว่า..น้ำตาสวนทางกับความคิดเธอเพราะตอนนี้..
 มันไหลมาอวดแสงดาวเรียบร้อยแล้ว
และดูเหมือนเธอจะห้ามมันไม่ได้เสียแล้ว..
ใครบางคนนั่งลงข้างๆ
โอบกอดเธอไว้..ไอรวินตกใจขัดขืน.."ร้องเถอะ" เสียงนั้นแผ่วเบาแต่อบอุ่นเหลือเกิน..
แทนธรรมนั่นเอง  เขากอดเธอไว้กับอก..ไอรวินขัดขืนดันตัวออก..แต่ไม่นานเธอก็พ่ายแพ้แก่ความ

อบอุ่นในอ้อมกอดนั้น..นานเท่าไรไม่รู้..ที่เธอร้องไห้อยู่กับอกอุ่นนั้น..จนเผลอยหลับไป...
โดยไม่มีการสนทนาใดๆ

   ที่โค้งฟ้าด้านโน้นดาวดวงหนึ่งตกลงลงมา...คล้ายเตือนว่าใกล้เวลาเช้าเต็มที...
"คุณวิน..อากาศเย็นมาก..กลับเข้าบ้านเถอะ" เสียงนั้นแผ่วเบา..
ไอรวินลืมตาขึ้น..มองหน้าเขา..ยิ้มเศร้า..เขายิ้มตอบอบอุ่น..พลางลุกขึ้นฉุดมือเธอเบาๆ

คลื่นทะเลขี้อิจฉาลูกแล้วลูกเล่าม้วนตัวเข้าฝั่งหวังจะชะรอยเท้าของคนทั้งคู่...ที่เคียงข้างกันมาจาก

หาดด้านโน้นสู่บ้านพัก....สายลมครวญเพลงเบาๆ...แสงดาวโปรยแสงหวานต้องเม็ดทราย