เสียงนกร้องยามเช้า กับอากาศยามเช้าของฤดูหนาว 
และความอบอุ่นจากอ้อมกอดของใครบางคน
  ไอรวินเริ่มรู้สึกตัว
สายน้ำเกลือที่ระโยงระยางรั้งมือเธอไว้ 
เมื่อเธอเริ่มขยับตัวโดยไม่ทันระวัง จึงรู้สึกเจ็บแปลบ
เธอลืมตาขึ้น แทนธรรมฟุบหลับอยู่ใกล้ๆแขนของเขากอดพาดลำตัวเธออยู่
เธอขยับตัว จับแขนเขาแผ่วเบา..
เขาสะดุ้งตื่น  คว้ามือเธออย่างอัตโนมัต
"ตื่นแล้วหรือครับ ..รู้สึกไงบ้าง"
ไอรวิน..พยักหน้าเล็กน้อย..
"ฉันอยู่ที่ไหน"เธอถาม
เจ้าของมืออันอบอุ่นที่กุมมือเธอนั้นมองเธอด้วยสายตาห่วงใย..แต่เธอเองก็ไม่ได้ขัดขืนหรือคิดดึงมือกลับ
"คุณอยู่โรงพยายาบาลเป็นไข้หวัดใหญ่ ..หมอบอกร่างกายคุณอ่อนเพลียมาก
พักผ่อนน้อย" เธอหลบตาเขาท่าทีของเขาทีมีต่อเธอ แวบนึงที่เธอเผลอคิดถึงบางคน
แล้วรู้สึกเจ็บแปลบในใจจนน้ำตาเอ่อรื้น
เขาคลายมืออกจากเธอพยุงเธอขึ้นนั่ง และรินน้ำให้เธอ..
"คุณนอนหลับไปวันนึงเต็มๆ ..น่าจะหิวแล้ว  ทานอะไรหน่อยไหม"
เธอส่ายหัวเบาเล็กน้อย  "ไม่อยากทาน มันขมคอ เมื่อยตัว"
เขายิ้มอบอุ่น "ฝืนหน่อยนะครับ คุณคงไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ"
เขาพูดพลางตักข้าวต้มที่ป้าจันเตรียมมาให้ใส่ถ้วย และค่อยๆป้อนไอรวิน
ไอรวินเคอะเขินเล็กน้อย แต่ก็ยอมทานอย่างว่าง่าย  ก็ใครล่ะอยากอยู่โรงพยาบาล
ทั้งที่รู้สึกว่ามันยากเย็นเหลือเกิน..เธอทานอาหารได่ไม่มาก..
ดูเหมือนแทนธรรมจะกังวลใจไม่น้อย....

 ตอนสายแทนธรรมรับฟังอาการจากคุณหมอเมื่อเห็นว่าสามมารถพาไอรวินกลับไปพักที่บ้านได้..
เขาก็ไม่รอช้าเนื่องจากที่โรงพยาบาลจะไม่สะดวกนักในหลายๆเรื่อง..
แทนธรรมขอให้คุณหมอไปเยี่ยมไข้ไอรวินที่บ้านทุกเย็นจนกว่าจะหาย..
เพราะเค๊ากังวลเรื่องอาการป่วยไม่น้อย..จนคุณหมอแซวว่า..เขารักและห่วงภรรยามากจริงๆ..แทนธรรมได้แต่ยิ้ม..มองเจ้าของร่างเล็กๆที่หลับสนิทนั้นอย่างสับสนปนห่วงใย..

     ไอรวินกลับมาพักที่บ้าน..โดยมีแทนธรรและป้าจันดูแลอย่างใกล้ชิด..
แทนธรรมแทบจะไม่นอนเลยเพราะไอรวินมีไข้เวลากลางคืน..
พอรุ่งสางก็หลับได้เพราะฤทธ์ยา..
แทนธรรมเหนื่อยล้ามากๆออกจะเครียด..ทันทีที่ไอรวินไข้ลดเขาก็เบาใจ        

  ใกล้เช้าเต็มที..แทนธรรมมองออกไปนอกหน้าต่าง..แล้วเดินมานั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือ..พลันมีสายลมอ่อนๆพัดทำให้สมุดไดอารีเล็กๆพลิกไหวตามแรงลม.
สายตาของแทนธรรมมองตัวอักษรในนั้น....
มันเขียนขึ้นในคืน..ที่เขาพบไอรวินร้องไห้...

ในห้วงคำนึง...ที่ดูเหมือนฝัน..

ใจฉันโบกบิน......หาถิ่นอาศัย.......

ยาม..ร้อนกลับหนาว.....

คืนเงียบ...เงาโศก......

ยังคงครอบงำหัวใจ....

สิ่งที่เก็บมันไว้.....ยังคงอ่อนไหว..ไปกับสายลม...

ในห้วงคำนึง......ร้าวลึกในความเงียบงัน.....

แม้แต่ในความฝัน.....ฉันก็..ยัง...เป็นคนอ่อนแอ......

คืนเงียบ..เงาโศก....

ครอบคลุมโลก...ทั้งใบของฉัน......

ต่อให้...แสงดาว...แสงจันทร์

ส่องแสงหรือไม่นั้น...........

ใจฉัน...ยังคง...

ปลดปลง...ในด้านมืด...ที่ไม่อาจ..บอกใคร.........

ยิ่งรักเธอมากเท่าไร

ก็ยิ่งเหมือนทำร้ายหัวใจตนเอง

ยิ่งรักยิ่งดูเหมือนห่าง

ยิ่งดูอ้างว้างแม้ยังชิดใกล้

ยิ่งรักยิ่งดูหนักใจ

ยิ่งเก็บมันไว้....ยิ่งอยากเปิดเผย

ยิ่งรักยิ่งมิอาจอยู่เฉย....

ยิ่งไม่คุ้นเคย...ยิ่งรู้สึกไร้ค่า

ยิ่งรักก็ยิ่งไม่กล้า

ยิ่งกลัวว่าจะเสียเธอไป

เขาได้แต่มองไอรวินแล้วถอนใจ..พอจะเดาเหตุการณ์ต่างๆของไอรวินได้..
เขาจะทำอย่างไรนะให้เธอหายเศร้า
ความคิดที่จะช่วยเหลือไอรวินเวียนวน...อยู่ในมโนสำนึกของเขาได้ไม่นาน

สายลมยามเช้าก็พาเขาสู่การหลับไหลด้วยความอ่นล้าที่สะสมมาทั้งคืน....
 

ความเอาใจใส่ของแทนธรรมที่มีต่อไอรวิน
จะสามารถรักษากายและใจไอรวินได้แค่ไหนคงเป็นเรื่องของโชคชะตา..
ที่เราไม่อาจหยั่งรู้ได้เลย.....
.....................................