แต่ละสายจะพาเราไปแต่ละที่แตกต่างกันในตัวเมืองบอสตัน และปริมณฑล (อันที่จริงก็คือเมืองใกล้เคียง) อย่างบ้านที่เราอยู่มีชื่อว่า quincy ส่วนโรงเรียนที่เราจะไปเรียนอยู่ตรงเมือง cambridge ซึ่งเป็นเมืองเดียวกับที่ในหลวงประสุติ ทั้งหมดนี้ไม่ใกล้ไม่ไกลบอสตัน และที่สำคัญระบบการคมนาคมที่บอสตันนั้นถือว่าสะดวกสบายมาก 

ตอกมาอยู่ที่นี่แรกๆ ยังไม่มีงานทำ ก็เลยนนึกครึ้มๆ ออกไปนั่งรถไฟสายต่างๆเล่นรอบๆเมืองดู เลือกนั่งสายสีเขียวเพราะว่า อยากเห็นตัวเมืองชัดๆ เพราะสายอื่นๆ ส่วนมากจะเป็นการเดินทางใต้ดิน ถ้านั่งเที่ยวรอบเมืองด้วยรถใต้ดินคงเป็นการเดินทางที่มืดมิดเอามากๆ ช่วงแรกๆที่ได้เห็นเมืองที่นี่ ต้องบอกว่ารู้สึกว่าเมืองมันสวยงามและน่าอยู่เอามากๆ ทุกอย่างดูจะเป็นระบบระเบียบ คิดว่าไม่น่าจะหลงทางได้ง่ายๆ แต่ว่าคนที่ดูแผนที่ไม่เป็นแบบเรา แมว่าจะง่ายขนาดไหน แต่ถ้าอยากจะเดินทางด้วยเท้าทั้งสองข้าง แค่ข้ามจากสถานีนึงไปอีกสถานีนึง ก็ยังอุตส่าห์หลงทางกับเค้าได้ แต่มาในวันนี้ทุกอย่างที่นี่ดูเป็นภาพที่คุ้นตา เราเดินไปไหนมาไหนด้วยความชำนิชำนาญ ไม่มีทางที่จะหลงโดยเฉพาะถ้ามีจุดสังเกตุเป้นร้านช้อปปิ้งด้วยแล้วล่ะก็ หลงยาก!!!

ถนนหนทางที่นี่มีชื่อที่อาจจะซ้ำๆ กับที่อื่นๆ มีถนนสายwashington ถนน sydney ใช่แล้วพิมพ์ไม่ผิดหรอก ชื่อถนนเดียวกะชื่อเมืองสำคัญของออสเตรเลีย นอกจากนี้ยังมีถนนอะไรต่อมิอะไรที่เป็นชือ่เมืองใหญ่ๆ ทำให้นึกถึงชื่อถนนหนทางที่กรุงเทพบ้านเราขึ้นมาจริงๆ อย่างถนนนราธิวาส จริงๆ เราว่าแนวคิดก็อาจจะคล้ายๆ กันคือเอาชื่อคนที่เคยยิ่งใหญ่ในอดีตมาตั้งเป็นชื่อต่างๆ เพื่อเป็นที่ระลึก จริงๆ ไอเดียร์นี้น่าเอาไปใช้ในการตั้งช่ออะไรเท่ห์ๆ ให้กับสิ่งของในบ้านของเราดูบ้าง แต่คิดไปคิดมา เครือ่งซักผ้าก็เรียกว่าเครือ่งซักผ้าดีกว่าจะไปเรียกเครือ่งซักผ้าว่าร็อบบี้อะไรแบบนี้ เพราะมันอาจจะยาวไป เครื่องซักผ้ารอบบี้!!!

ตอนนี้ก็เลยเรียกได้ว่าบอสตันเหมือนเป็นบ้านที่สองของเราจริงๆ เพราะว่านอกจากบ้านของเราเองแล้ว ก็ไม่เคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนนานๆ เท่าที่นี่มาก่อน อย่างดีก้แค่ไปเที่ยวสัปดาห์สองสัปดาห์ก็กลับ แต่ว่า การที่เรารู้จักอะไรๆ มานานกว่าครึ่งปี จะเรียกว่าแค่คนรู้จักก็คงไม่ได้ แต่ถ้าจะบอกว่าเป็นแค่คนคุ้นหน้า ก็ดูจะกระไรอยุ่ เรียกว่าไม่ใช่เพื่อนสนิทแต่เธอก็ีมีความหมายกับเรามากกว่านั้น เพราะฉันก็ยังไม่รู้จักที่นี่ไปซะทุกอย่าง เพื่อนที่เป็นคนที่นี่จริงๆ แบบรกรากมาจากที่นี่ ก็ไม่เคยได้คุยกันแบบเป็นจริงเป็นจังเลยสักครั้ง คนเราถ้ายังไม่ได้ลงลึกในรายละเอียดเราก็ไม่ควรที่จะจัดเค้าเข้ามาเป็นคนที่สนิทชิดเชื้อขนาดให้ความไว้วางใจจะอยู่ร่วมกับเค้าไปตลอดใช่มั้ย คนบางคนเลยผ่านมาเพื่อที่จะผ่านไป แต่เมือ่คิดว่าฉันจะอยู่ที่นี่อีกแค่ปีสองปี (ซึ่งก็นานอยู่) แล้วก็ไม่รุ้ว่าอีกนานขนาดไหนจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง หรือว่าไม่รุ้ว่าชีวิตนี้จะได้กลับมาที่นี่อีกรึเปล่า เวลาคิดแบบนี้ท่ามกลางเกร็ดหิมะโปรบปรายบนหัวของแัน ฉันก็เยคิดอยากที่จะสัญญากะปุยขาวๆ ของหิมะที่นี่ว่าฉันจะกลับมาอีกครั้งแน่ๆ แต่ว่าฉันก็ไม่กล้าที่จะสัญญาปากเป่าแบบนั้น เพราะอย่างที่เรารู้ๆ กัน ว่าสัญญามีไว้ให้ผิดสัญญา ฉันเลยว่าไม่เอาดีกว่า ถ้ามันจะมีวันนั้นก็ขอให้มีวันนั้นเพราะใจเรียกร้องดีกว่าเพราะสัญญา

เพราะทำงานอยุ่ที่สถานที่ท่องเที่ยวแะเป็นสถานที่ประวัติสาสตรืที่สำคัญของบอสตันอย่าง quincy market เลยจะมีนั่งท่องเที่ยวมาถามทางเสมอๆ ทำเอาฉันถึงกับงงตึ้กไม่ใช่ว่าบอกทางเป็นภาษาอังกฤษไม่ได้ แต่ว่าความทรงจำเรือ่งเส้นทางของฉันมันไม่ใช่ชือ่ถนนหนทางนะสิ แต่ว่ามันดันเป็น เลี้วขวาตรงสตาร์บัค จะไปเจอกะ cvs ตรงข้ามกะ border ร้านขายหนังสือ จะมีร้านขายดอกไม้ เดินตรงไปจะไปเจอ filenes และก็ macy อยุ่ข้างๆ ตรงข้าม macy เธอจะไปเจอ food court อะไรประาณนี้ แล้วนักท่องเที่ยวที่ไหนจะสนใจข้อมูลลงลึกแบบนี้ ไม่ใช่ไม่สนใจหรอกแต่ว่าไม่เข้าใจมากกว่า ก็ฉันน่ะไม่ได้แค่จำนี่ แต่ว่าใช้ความเคยชินและเพราะความเคยชินก็เลยทำให้ไม่เคยลืมเลย

บางทีฉันก็นึกแปลกใจเหมือนกันว่าทำไมบางครั้งสมองในสาวนความทรงจำของแันถึงมีข้อมูลของคนคนนึงชนิดที่ว่าไม่เคยแกะออกได้สำเร็จ ไม่ว่าจะวันเกิดเบอร์โทรศัพท์ หรือครั้งแรกที่เราเจอกัน ไม่ได้เคยใกล้ชิดเหมอืนที่ใกล้ชิดกับคนอื่นๆ แต่ว่าไม่เคยออกไปจากชีวิตเหมือนคนอื่นๆเช่นกัน มันเลยเป็นความทรงจำระยะยาว ที่ไม่อยากจะลืม ไม่เคยลืม และกลายเป็นความทรงจำสถิตที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานขนาดไหน ก็คงจะอยู่อย่างนั้น ระดับความสัมพันธ์แบบเพือ่นที่ไม่ได้สนิทอย่างฉัน ก็คงจะดีแบบนี้ เพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทที่หวังดีเสมอ ตลกดีจัง