อากาศหนาวๆ ที่ทำให้ผิวเริ่มแตกลาย มาในวันแห่งความรักอย่างนี้ ยิ่งดูจะโหดร้ายมากขึ้นไปอีก 

วันนี้บอสตัน พายุหิมะเข้าค่ะ ทำให้ดิฉันไม่ต้องไปเรียน ได้แต่อยู่ห้อง อ่านหนังสือ(นิดหน่อย) แล้วก็ออกมานั่งเขียนอะไรไปมาอยู่นี่แหละค่ะ 

"สายลมแบบไหนกันนะที่ทำให้คนรู้สึกเหงา"

เนื่องด้วยสมองของเรามีความจำอันแสนสั้น บางทีเวลาที่เราจะนึกอะไรขึ้นมาสักอย่างก็ต้องใช้เวลาอยู่นานค่ะ กว่าที่ความล่วงรู้ที่เคยรู้นั้นจะกลับมาอีกครั้ง ท่ามกลางความเหน็บหนาวของที่นี่ฉันนึกถึงการ์ตูนเรื่องนึง ที่เคยดูเมื่อตอนเด็กค่ะ 

"ในวันที่อากาศแสนดีวันหนึ่ง พระอาทิตย์ผู้เป็นบ่อเกิดของแสงแดดทั้งอ่อนและแก่ กับ สายลมผู้เป็นบ่อเกิดของความเย็นฉ่ำและเหน็บหนาว ได้มาพบกันบนท้องฟ้าที่สวยใส เมื่อผู้มีอำนาจทั้งสองได้มาพบกันจึงเกิดเป็นคำถามขึ้นมาว่า ใครล่ะที่จะยิ่งใหญ่กว่ากัน การประลองความยิ่งใหญ่จึงได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อมีมนุษย์หนุ่มคนหนึ่งได้เดินทางผ่านมา โดยอาทิตย์และสายลมได้เดิมพันกันว่า ใครกันล่ะที่จะสามารถให้ชายหนุ่มคนนี้ ถอดเสื้อแจ็คเก็ตตัวบางที่เค้าใส่ติดตัวนั้นออกมาได้ โดยไม่รอช้าเจ้าสายลมได้เป็นผู้เริ่มก่อน โดยมุ่งหมายที่จะใช้สายลมกระหน่่ำพัดให้เสื้อตัวนี้ปลิวออกจากตัวของชายหนุ่มให้จงได้ แต่ผลกลับกลายเป็นว่า ยิ่งสายลมพัดแรวขึ้น แรงขึ้นเท่าใด แทนที่เสื้อผ้าจะปลิวออกจากกายของชายหนุ่มแต่กลับเป็นว่า เค้ากลับกระชับเสื้อให้แน่นขึ้นเพราะว่าไม่อยากให้ความหนาวเย็นของสายลมผ่านรอดเข้ามาได้ จนเจ้าสายลมถอดใจ ทีนี้ก็ถึงตาของเจ้าอาทิตย์บ้างแล้วล่ะค่ะ และก็เพราะการกระทำของเค้านี่เองที่ทำให้เจ้าสายลมต้องประหลาดใจ เค้าทำอะไรนั่นหร๋อค่ะ ง่ายๆ สั้นๆค่ะ คือเค้าไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหาก เค้าปล่อยให้ชายหนุ่มเดินไป ตามทางที่ชายหนุ่มอยากได้ ไม่ได้ให้แสงแดดอันร้อยแรงแผดเผาให้ชายหนุ่มต้องร้อนรนจนต้องถอดเสื้ออกแต่อย่างใด ที่เค้าทำคือรอเวลาค่ะ รอเวลาที่ชายหนุ่มเหนือ่ยหน่ายจากการเดินทางอันยาวไกล จนกระทั่งนั่งพักที่ริมลำธารแห่งหนึ่งเพื่อดื่มน้ำและพักผ่อน ในขณะนี้นี่เองค่ะ ชายหนุ่มก็ถอดเสื้อแจ็กเก็ตออกมา เพื่อรับกับแสงแดดอ่อนใส"

นิทานเรื่องนี้ดิฉันดูผ่านตามามากกว่า 15 ปีแต่ไม่เคยเข้าใจความหมายของมันเลยค่ะ คงนึกภาพออกนะคะ การ์ตูนที่มีแต่ภาพไม่มีการบรรยาย จนกระทั่งวันหนึ่งที่ดิฉันเดินอยู่ท่ามกลางสายลมหนาว กับอีกวันที่ดิฉันนั่งเล่นอะไรเพลินๆอยู่ในห้องที่แสงแดดยังสามารถแทรกแซงเข้ามาได้ในขณะที่ลมหนาวถูกบีบสกัดความแรงจนเล็ดลอดมาไม่ได้นั่นแหละค่ะ ดิฉันเลยพอเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้

เรื่่องนี้มันก็คงเหมือนกันความจริงโดยทั่วๆไปนะคะ คนบางคนไม่ต้องทำอะไรก็เกาะกุมหัวใจของเราไปได้มากมาย หากแต่บางคนพยายามที่จะทำอะไรๆ แต่มันก็ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนใจของเราได้ วันที่เหนื่อยล้า และรู้สึกว่าหัวใจโหยหาหรืออยากที่จะคิดถึงใครบางคน ภาพของคนๆ นึงยังชัดเจนในความทรงจำของฉันเสมอๆ ค่ะ ไม่เคยได้รักกัน ไม่ค่อยได้ผูกพันอย่างใครๆ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่เห็นจะช่วยให้หัวใจลืมไปได้เลยสักวัน อย่างนี้รึเปล่าที่มันมาจากหัวใจ ลองฟังเสียงหัวใจตัวเองดูสักครั้ง คำตอบก็ไม่ชัดเจน แต่ถ้าฉันมีคำถามที่จะถามกับเค้าได้ ในตอนนี้ฉันจะถามเค้าว่า Boy.Am i stupid!!!

ใครจะเป็นเจ้าของวาเลนไทน์ของเค้าฉันไม่รู้และไม่อยากรุ้หรอกค่ะ แต่สำหรับฉันนับแต่วันที่เราเจอกัน เค้าคือคนเดียวที่เป็น my valentine ค่ะ าุขสันต์วันวาเลนไทน์ แด่ผู้ชายที่ฉันรักมากที่สุดในโลกค่ะ