แต่ก็อาจจะไม่ใช่อย่างนั้นเสมอไปค่ะ 

เป็นคนที่คิดว่าตัวเองโชคดีกว่าคนอื่นเสมอๆ ที่ได้มาใช้ชีวิตแบบสองแบบ สองลักษณะแบบนี้ ก็คนไทยทั่วไปคงจะทำกันแบบเราไม่ได้หรอกมั้งค่ะ 

อยู่ที่ไทยเคยเป็นอดีตนักข่าวสาว ขี้หงุดหงิด ชอบวีนอีกด้วย แต่มาอยู่นี่กลายเป็นนักศึกษาสาวและแคชเชียร์สาวผู้ใจเย็น แต่ไม่แน่ใจว่าเลือดจะเย็นด้วยรึเปล่า

ไอ้ที่มันทำให้เราใจร่มเย็นขึ้นก็เป็นเพราะว่า ภาษาที่ยังใช้ได้ไม่ชำนิชำนาญเท่าที่ควร (ก็จะปีนึงอยู่แล้ว)

ทำให้เวลาคิด หรือจะพูดอะไรแต่ละที เราต้องผ่านกระบวนการคิดสรรค์ก่อนมาแล้วเป็นอย่างดีมากกว่าสองรอบ ดิฉันว่าแบบนี้มันก็จะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับคนหุนหันพลันแล่นนะคะ และ อีกอย่างก็ด้วยสถานะทางสังคมของเราที่นี่ ทำให้จะไปหือไปหาโวยวายโหวกเหวกแบบไทยๆ ก็ทำไม่ได้ ชีวิตที่นี่ของนักเรียนนอกแบบพาร์ทไทม์ของดิฉันเลยค่อนข้างเรียบร้อย น่ารัก และเป็นระเบียบอันควร

ยังแอบคิดอย่ในใจเลยว่า พอกลับไปอยู่ที่ไทยต้องไปเจอแต่ความวุ่นวายแบบเดิมๆ แล้วเราจะทนรับกับมันได้หรือไม่ 

จากที่ลองศึกษาถึงคนที่นี่ เค้าก็มีชีวิตที่ไม่ต่างไปจากเราๆ ชาวเอเชียสักเท่าไหร่หรอกค่ะ แต่เรื่องวัฒนธรรม ที่ใครๆ ชอบค่อนขอดว่า มาอเมริกา จะไปทำไมก็ไม่รู้ประเทศที่ไม่มีวัฒนธรรม รากเหง้าของตัวเองแบบนี้ แต่ถึงแม้ว่าประเทศเค้าจะสร้างมาไม่นานสักเท่าไหร่ แต่เค้าก็มีอะไรบางอย่างที่มันลึกซึ้งเหมือนกันนะคะ เค้าก็ยังคงมีความเชื่อในแบบแผนที่ดิฉันว่ามนุษย์ควรจะมี มีกลุ่ม มีสไตล์แฟชั่นแบบเฉพาะกลุ่มที่ชัดเจน ไม่ค่อยมีการเลียนแบบในสังคมหมู่กว้าง จนเด้กๆ ทุกคนแทบจะออกมาในแนวก็อปปี้กันมาเลยทีเดียวแบบบ้านเรา และที่สำคัญเราอยากจะทำอะไรในประเทศอิสรภาพแห่งนี้แต่ภายใต้กฏระเบียบอันแสนเข้มนี้ก็ได้ ซึ่งอันนี้ต้องยกความดีให้กับการวางรากฐานของประเทศเค้าค่ะ คิดดูสิค่ะ คนทุกคนต่างมีแนวของตัวเอง ไม่ต้องแคร์ว่าใครจะมองเราว่ายังไง มีอิสระที่จะคิดที่จะทำอะไร แม้ว่าอิสระบางทีจะให้ให้เราคนไทยไม่ชอบใจ แต่ก็ยังอยู่ในกรอบอันดี แล้วที่สำคัญที่สุด ดิฉัน enjoy มากๆ กับหนังสือพิมพ์และสื่อมวลชนของเค้าค่ะ หนังสือพิมพ์ถ้าแบบปกติทั่วไปของรัฐต่างๆ ก็จะแจกฟรี แต่ถ้าเป้นระดับประเทศก็จะมีให้หยอดเหรียญซื้อเอา เวลาหยอดเหรียญเราจจะหยิบออกมากี่เล่มก็ได้ค่ะ แต่ก็เห็นทุกคนหยิบออกมาเล่มเดียว ไม่มีใครอยากจะโกงกันกับแค่นี้หรอกค่ะ หรือว่าถ้าจะเป้นหนังสือเฉพาะกลุ่มอย่างกีฬาต่างๆ เคาก็มีให้เลือกอ่านกันอย่างมากมาย และที่สำคัญภาพข่าวของที่นี่เค้าสวยจริงๆค่ะ บางทีอ่านไปเพลินๆ นึกว่ากำลังดูสมุดภาพดีๆสักเล่ม อันนี้ที่จะต่างจากเมืองไทยอย่างชัดเจนที่จะมีแต่ข่าววินาศกรรม อย่างกับว่า ถ้าไม่มีความวินาศคนเค้าจะไม่ซื้ออย่างนั้นแหละ ไอ้หมาเฝ้าบ้านแบบนี้ มันเลยน่าเป็นห่วงนะคะ ว่าจะเป็นหมาเฝ้าบ้านหรือจะเป็นแค่หมาข้างถนน ที่วันๆ เอาแต่เห่าหอนเวลาเห็นคนเดินผ่าน แต่เอาเข้าจริงเอาหินปามันหน่อยก็กลัวจนรนราน รีบมุดหัวมุดหางวิ่งจากไป

หมาเฝ้าบ้านในความหมายของฉันจึงต้องมีความน่ารักแฝงไว้ด้วยค่ะ เหมือนหมาที่บ้านตอนที่โจรจะเข้ามา มันก็ร้องเรียกแบบไม่ให้เราหลับได้นอน แต่พอเวลาที่เราอยากจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงเพื่อให้มันบรรเทาเรายามเครียดมันก็ทำได้ หรือเวลา ที่เราค้องการกำลังใจมันก็มาออดอ้อน กระเง้ากระงอดเอากับ เรา แบบนี้น่าจะครบถ้วนประมวลความของหมาเฝ้าบ้านมากกว่า หมาข้างถนนนะคะ และแน่นอนหมาย่อมต้องมีหลายสายพันธุ์ให้ผู้อ่านได้เลือกเสพย์ค่ะ ไม่ใช่ว่าหมาทุกบ้านต้องเป็นพันธุ์เดียวกันไปหมดแบบนี้ 

ส่วนสื่ออื่นๆ อย่างโทรทัศน์แม้ว่าจะยังไม่สามารถเข้าใจทั้งหมดได้ แต่ก็ต้องบอกว่า การนำเสนอของเค้าไม่ได้ยากเกินไปที่คนจะสามารถเข้าใจได้ค่ะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาก็จะมีภาพวงจรปิด มีการวิเคราะห์แบบกัดไม่ปล่อย อย่างเรื่องนางแบบที่ตายกระทันหันนั่น จนบัดนี้ก็ยังมีเรื่องของคนๆ นี้ อย่อย่างสม่ำเสมอ และที่สำคัญจะออกมาในรูปแบบของการวิเคราะห์วิจารณ์ พูดคุยตอบรับฟัดเหวี่ยงกันของคนที่ทำหน้าที่อยู่ในสตูฯ และคนที่ออกไปหาข่าว ทำให้เรารู้สึกว่า ทุกอย่างมันมีมูลมันไม่ได้ลอยๆ เคว้งคว้าง ไม่ได้มีแค่วันนี้วันเดียวจบ ข่าวไม่ได้เป็นแค่ข่าว แต่ข่าวเป็นส่วนนึงในชีวิต ดิฉันไม่แน่ใจว่าเค้าจะมองข่าวเป็นหนึ่งในเครื่อ

มือทำกินเป็นเพียงแค่อาชีพรึเปล่า แต่ใครจะคิดอะไรแบบไหนก้ไม่สำคัญหรอกค่ะ ถ้าเรามีอาชีพมีเงินเพื่อทำให้เราอยู่รอดได้ แต่ว่ายังคงรักษาไว้ซึ่งอุดมกาณ์ และที่สำคัญต้องอย่าลืมว่า คนข่าวไม่ใช่คนที่จะตัดสินคุณภาพของข่าวทั้งของตัวเอง และของผู้อื่นนะคะ แต่ว่าคนที่ตัดสินใจ คือคนดูแบบดิฉันนี่แหละค่ะ ข้อนี้พึ่งมารู้ลึกซึ้งก็ตอนที่เราไม่ได้เป็นนักข่าวแล้ว มันจะเป็นข่าวหรือไม่อยู่ที่ประชาชนสนใจหรือไม่เพียงเท่านั้น จบข่าวค่ะ