เมื่อเช้า หัวถึงหมอนประมาณ 10 โมงเช้า ..

มีเรื่องให้เสียความรู้สึก และรับไม่ได้เอาซะเลย

ทำให้ต้องใส่อารมณ์กับใครบางคน ...

บังเอิญใครคนนั้นมีจิตวิทยาในการพูด ที่เหมือนจะหลอกกัน

หลอกล้วงความลับ หลอกให้เราพูด หลอกให้เราไปด่าคนอื่น

รู้นะ ว่าเขาเดินเกมส์อยู่ .. แต่ปล่อยไป เพราะไม่สำคัญกับชีวิต..

ตื่นมาประมาณ บ่ายโมงกว่าๆ รีบกดดูโทรสับ

อ้าว...นี่กรู sms ด่าอะไรเขามากมายขนาดนั้นวะ

เรื่องทั้งหมดมันไม่เกี่ยวข้องไรกับเราเลย ....แต่โกรธซะ!!

รีบ sms ไปขอโทษ ....

แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ....เปรียบเหมือนเอาขวดแก้วมาปาใส่คนอื่น

แต่เศษแก้วดันกระเด็นมาใส่เรา โดนหน้าเราเป็นแผลลึก

เจ็บหวะ....แต่ทำไรได้หละ ในเมื่อมันเป็นแค่อุบัติเหตุ

เราไม่ใช่คนปาขวดแก้ว - ไม่ใช่เป้าหมายที่จะโดนขวดแก้วปา

" ก็แค่ลูกหลง " ... แต่อย่าลืมว่าหน้าตาสำคัญที่สุดในร่างกาย

เมื่อหน้าเราเป็นแผล ถ้าจะโกรธ ก็เป็นเรื่องธรรมดา

ที่ด่าที่ว่าไป เพราะโมโหจริงๆ ...แต่เมื่อหายโมโหเลยเข้าใจ

ว่าเราไม่ควรลดค่าไปทำอะไรแบบนั้นเลย

เงินในกระเป๋าก็มี "ไปหาหมอสิ มาเรียกร้องอะไร ก็เขาไม่รับผิดชอบ"

ถ้าสิ่งที่เราพูด - ทำ มันแรงไป "ทำได้ดีแค่ขอโทษ"

ถ้าไม่ให้อภัย - ก็ไม่เป็นไร -ไม่ใส่ใจ- และไม่สนใจ

เพราะสิ่งที่เราโดนกระทำ ...ตั้งแต่เกิดมาเป็นผู้หญิง บอกตรงๆว่า

ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเรามาก่อน ...เพราะเหตุนี้มั่ง !!

เรื่องเล็กน้อยในความรู้สึกของ คนๆนั้น

มันจึงกลายเป็นเรื่องใหญ่เหลือเกินในใจของผู้หญิงอย่างเรา

เวลาประมาณ บ่าย 5 โมง โทรสับไปหาพี่วีร์

"ก๊อฟอยากดูหนัง ที่พาราก้อน เรื่อง " บอดี้ ศพ 19"

พี่วีร์บอกว่า "อยากกินหมูกระทะ"

" โห....อย่ากินเลย ก๊อฟยังอิ่มอยู่นะ "

" เออๆ งั้นไปเจอกันที่พาราก้อน ละกัน เดี๋ยวพี่ไปจองตั๋วให้"

( พี่วีร์น่ารักเสมอ เวลาน้องสาวโสดจะเป็นที่เพิ่งได้ดี 55+ )

หนังเรื่องนี้เข้าฉายวันแรก วันที่ 4 ตุลาคม วันเกิดเราเอง

สะดุด อยากดู เพราะเพลงประกอบ "คิดถึงเธอทุกทีที่อยู่คนเดียว"

ชอบเพลงนี้มาก .... หนังก็สนุกดีนะ งงๆ แต่โอเค ชอบ

หลังจากนั้นพี่วีร์ก็ขับรถมาส่ง เพื่อที่จะเข้าเวรดึกต่อ

ตั้งแต่เช้าต่อเนื่องมาถึงช่วงเย็น

รู้สึกได้ชัดเจนว่า "นิสัยเราไม่ไหวแล้ว"

ไม่ยอม ไม่ทน จะเอาชนะไปทุกเรื่อง

อาจเป็นเพราะที่ผ่านมาใครๆ ก็ยอมมั่ง?

บวกกับ เราค่อนข้างจะรักตัวเอง ไม่ชอบให้ใครมาทำให้เจ็บ

เลยต้อง "ปกป้องร่างกายและหัวใจ สุดชีวิต"

เพื่อนบอกว่า "มรึงเตรียมตัวอยู่คนเดียวไปเลยนะ"

"โอ้ววว ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้จบวิชาพันธะวิทยา

 เลยไม่ชอบและไม่ต้องการผูกมัดใคร"

*** วิชาพันธะวิทยา เป็นวิชาที่นู๋เพลงได้รับรู้มาจากรองผู้บัชาการตำรวจคนนึง คริ คริ..คิดว่าเขาคนนี้น่าจะเป็นคนผสมคำขึ้นมาเอง นู๋เพลงชอบ เลยขโมยมาใช้ .....เพราะไม่ชอบมีพันธะ เหมือนกัน

ฉันไปไหนมาไหนคนเดียวได้ สบายดี

ชอบเดินซื้อของคนเดียว เที่ยวคนเดียว อยู่ในห้องคนเดียว

แต่เวลาเที่ยวกลางคืน ชอบไปกันเยอะๆ เป็นกลุ่มๆ คริคริ

ดูหนังก็ดูคนเดียวบ่อย แต่หากเป็นหนังผี ..ต้องดู 2 คน

พักหลังๆ จะไปดูหนังกับพี่วีร์บ่อยมาก โสดเหมือนๆกัน บ้านใกล้ๆกัน

เลยไปไหนมาไหนด้วยกัน ที่สำคัญ "พี่วีร์ จ่ายหมด"

แหม...เงินเดือนตั้งครึ่งแสน เลี้ยงน้องสาวแค่คนเดียว...

เดี๋ยวเรื่องหน้าพี่วีร์เลี้ยงอีกนะ แล้วให้พี่วีร์เลือกบ้างละกันว่า

จะดูหนังเรื่องอะไรดี ....

เจ็บแต่ดี....

เชื่อมั่นตัวเอง ว่าเติบโตมาพอแล้ว
ไม่น่าจะดูมีวี่แววต้องช้ำใจ
ได้ผ่านเวลา ได้เรียนรู้
ก็นึกว่าสายตานั้นกว้างไกล...
ไม่คาดไม่ฝันว่าวันนี้จะสับสน
คนตัวเล็กๆ เพียงหนึ่งคนเขาทิ้งไป
เจอกับบทเรียนที่แสนแพง
ก็นึกว่าเราโตพอจะเข้าใจ

เจ็บแต่ดี จะได้รู้ไว้ ว่าตัวเองไม่ได้มีคุณและค่าใด
การชนะมาทุกอย่าง ย้ำให้ใจนั้นยิ่งกร่าง ให้เสียคน
ให้คนอย่างฉันนั้นต้องคิดใหม่
สุดท้ายได้แต่มอง มองความเป็นไปของตัวเอง ไม่เหลือใคร

เกิดแก่เจ็บตาย ก็เข้าใจในคำสอน
แต่เจ็บวันนี้ยังหลอกหลอนได้มากมาย
อุตส่าห์ทำตัวว่ารู้ดี แต่แล้วก็ไม่ได้ดีกว่าใคร

เจ็บแต่ดี จะได้รู้ไว้ ว่าตัวเองไม่ได้มีคุณและค่าใด
การชนะมาทุกอย่าง ย้ำให้ใจนั้นยิ่งกร่าง ให้เสียคน
เจ็บปวดยังไงก็ต้องยินยอม จะได้รู้ไว้
ว่าตัวเองไม่ได้มีคุณและค่าใด
การชนะมาทุกอย่าง ย้ำให้ใจนั้นยิ่งกร่าง ให้เสียคน
ให้คนอย่างฉันนั้นต้องคิดใหม่

(สุดท้ายได้แต่มอง มองความเป็นไปของตัวเอง ไม่เหลือใคร)
สุดท้ายได้แค่มอง มองความเป็นไปของตัวเอง ไม่เหลือใคร

My Music - เจ็บแต่ดี