หลังเดินทางกลับจากการทำสกู๊ปข่าวที่มาเลเซีย ขณะกำลังมุ่งหน้าขับรถกลับปัตตานี

ผ่านถนนสายหลักที่วกวนไปมา ปวดหัวมักๆ  ถนนเส้นดังกล่าวเป็นเขตพื้นที่ สีแดง

เกือบทั้งเส้น  บันนังสตา ธานโต และ อัยเยอร์เวง

เมื่อปี 2547 สภ.ต. อัยเยอร์เวง เคยถูกโจรใต้ยิงถล่ม ถือเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลัง เหตุปล้นปืน 

วันนี้ดิฉันมีโอกาสได้ผ่านถนนสายนี้ จึงลงไปทำสกู๊ป พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ ที่ตั้งฐานทัพเล็กๆ  หน้าทางเข้าสภ.ต.อัยเยอร์เวง

ข้อมูลทั้งหมด น่าสนใจมากค่ะ หลายคนอาจมองข้ามตำรวจทหารที่ตั้งด่านตามจุดต่างๆ

ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเขาเหล่านี้แหละ เป็นคนแรกที่จะเสี่ยงตายเพื่อนชาวบ้าน

ก่อนเดินทางกลับประเทศไทย

นางแบบบบ มักๆ (ตากล้องโครตตอาย )

พี่ๆตำรวจออกมาต้อนรับ

สภ.ต.อัยเยอร์เวง  ยังไม่มีเหตุการ์รุนแรง เท่าปี 2547

นู๋เพลงพูดคุย สนุกสนาน

พี่ๆตำรวจทุกคน "นู๋เพลงนับถือในความเสียสละ"

อีกรูปนะค่ะ

ภายในฐาน ยามว่าง ดูทีวีกันค่ะ

ทำอาหารทานเองด้วย  ไม่มีสาวสักคน น่าสงสาร

เล่นดนตรี ร้องเพลงแก้เหงา หลังผลัดเวร

อ่านหนังสือพิมพ์บันเทิงซะด้วยยย

นางแบบอีกละ ...มาทำงานก็ขอเก็บภาพ

ตำรวจยืนมองกัน นู๋เพลงก็ไม่อาย ...ฉันจะถ่ายยย

บรรยากาศบนถนนเส้นนี้ แทบไม่มีรถผ่านเลยค่ะ

ถ่ายไกลมากช่างภาพฉัน...จะเห็นมั้ยเนี๊ยยย

ก่อนกลับเราแลกเบอร์กัน เพื่อส่งข่าวคราวว่า พี่ๆเขายังอยู่สบายดีกันมั้ย

อยากให้เพื่อนๆทุกคนเป็นกำลังใจให้ตำรวจเหล่านี้

เขาอาสาสมัครจะลงมาปกป้องแผ่นดินเราด้วยใจรัก

ทุกคนเป็นตำรวจชั้นประทวน หมดเลยค่ะ

ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงตร.ชั้นผู้น้อย แต่หัวใจเขา ยิ่งกว่าอื่นใด

ในความคิดดิฉัน ตำรวจเหมือนกันหมดทั่วทั้งประเทศ

ต่างกันก็แค่เพียงว่า

ใครจะกล้า ปกป้องประเทศ โดยไม่หวังผลตอบแทน

โดยมีชีวิตตัวเองเป็นการเข้าแลก

**** ขออวยพรให้ทุกคนปลอดภัยค่ะ*****

PS น่าเสียดายที่ไม่สามารถเอาเรื่องราวที่พูดคุยกับพี่ๆตำรวจ

มาลงในบล็อกให้ได้อ่านกันในวันนี้ได้

 เพราะต้องส่งงานชิ้นนี้ ให้กับสมาคมนักข่าวแห่งประเทศไทย

หากมีการเผยแพร่แล้ว จะนำมาให้อ่านค่ะ