นักข่าวสาว ...ที่อยากเป็นนักร้อง

(::: Fa Me _S i N g_A _s O n G :::)

สั้น : ประทับใจ : ไร้สาระ
Permalink : http://www.oknation.net/blog/lunla

วันศุกร์ ที่ 11 มกราคม 2551

เพื่อนฉันขายตัว ... โดยsony diver

Posted by Lyrics , ผู้อ่าน : 1005 , 00:08:45 น.

พิมพ์หน้านี้

ออกตัวกอ่นเลยว่าเรื่องนี้ดิฉันไม่ได้เขียนเอง เป็นอีกหนึ่งเรื่องสั้น สะเทือนใจ และสะท้อนสังคมที่อยากจะนำมาให้อ่านกันค่ะ ขอขอบคุณ sony diver สำหรับการนำเรื่องมาเผยแพร่ นุ่มถามฉันว่าสนใจจะทำมั้ย..... จะบอกพี่เค้าให้..... ฉันรีบส่ายหัวทันที....เหมือนไม่แม้แต่จะคิด..... แต่ก็อยากตามไปดู....ว่าเค้าทำกันยังไง.... ... ที่ร้านหนังสือ........ ฉันเจอเพื่อนเก่าคนนึง ....เคยเรียนด้วยกัน ห้องเดียวกัน ตอนอยู่ ป.6...... ก็ไม่ได้สนิทอะไรมากมาย เพราะต่างคนต่างก็ไม่ค่อยพูด แถมนั่งกันคนละมุมห้อง...... พอจบ ป.6 ก็ไม่ได้เจอกันอีก.... เค้าชื่อ นุ่ม..... ไม่ได้เจอ นุ่ม ตั้งนาน.... สวยขึ้นมาก...... ดูเป็นสาว กว่าแต่ก่อนเยอะ... เป็นสาวและเซ็กส์ซี่มาก.......มากจนฉันต้องส่องกระจกจินตภาพ มองตัวเอง.... ว่าฉันทำตัวเป็นเด็กเกินไปหรือเปล่า... นุ่มเป็นคนไม่ค่อยพูด...ชอบเก็บตัวเงียบๆ.....อยู่ที่มุมห้องเรียนคนเดียว..... เหมือนฉัน...... ซึ่งไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทมาคบหามากนัก... ชอบอยู่คนเดียว...อยู่กับจินตนาการของตัวเอง.... นุ่มมีชีวิต คล้ายๆฉัน.... เป็นเด็กไม่มีพ่อ..... พ่อ มีเมียใหม่ แล้วก็ทิ้งแม่ไป.... แต่พ่อทิ้งนุ่มตอนอายุ สิบปี....ไม่เหมือนฉัน ที่พ่อทิ้งฉันไป ตั้งแต่ยังเด็กๆ.... แล้วแม่นุ่มก็มีแฟนใหม่...... บ้านนุ่มลำบาก.....ลำบากกว่าบ้านฉันเยอะ....และก็อยู่ไกลออกไปนอกเมือง.... ฉันยังเคยเดินไปส่งนุ่มที่ป้ายรถเมล์ ตอนนุ่มกลับบ้านตอนเย็นๆ เลยรู้สึกงง ว่าทำไมมาเจอนุ่ม ยืนอ่านหนังสือ อยู่ในร้านแถวนี้... ซึ่งไม่ใช่ร้านหนังสือชื่อดัง อย่างร้านหนังสือในใจกลางเมือง.... นุ่มบอกว่า พึ่งย้ายมาอยู่หอ เลยหมู่บ้านฉันไปนิดนึง.... มาอยู่คนเดียว....นานๆถึงจะกลับบ้านทีนึง.. นุ่มชอบอ่านหนังสือชีวิต หนักๆ.... จะหยิบหนังสือเล่มโปรดประจำ มาจากชั้นวางหนังสือที่คุ้น... คุ้นจนแทบไม่ต้องเอานิ้วกราด กวาดหา... หลบไปนั่งอยู่มุมในสุดของร้าน...... อ่านแล้วก็นั่งร้องไห้ กระซิกกระซิก...อยู่อย่างนั้น...คนเดียว... นุ่มชวนฉันไปเที่ยวหอ..... เป็นหอรวม...ห้องอยู่ชั้นล่าง ติดประตูทางเข้าหอเลย.. ห้องนุ่มไม่ใหญ่มาก....แต่มี ทีวี เครื่องเสียงคอมโปเล็กๆ วางอยู่หัวนอน.... ฉันก็ไม่ได้ถาม ว่านุ่มไปทำอะไรมา ถึงได้ มีเงินมีทอง เหลือเฟือ ขนาดซื้อ ทีวี เครื่องเสียง มาใช้ส่วนตัว... ทั้งๆที่บ้านนุ่มลำบาก..... มือถือที่นุ่มใช้ เป็นรุ่นใหม่ ราคาเกือบหมื่น..... ฉันยังใช้โทรศัพท์ตกรุ่น รุ่นประวัติศาสตร์ของพี่นัท เครื่องนั้นอยู่เลย.... บางวันหลังจากไปร้านหนังสือ.....แล้วเจอนุ่ม นุ่มก็จะชวนมานอนเล่นที่หอ.... บางทีก็ทิ้งฉัน ให้นอนเล่นจนหลับ.... นุ่มออกไปกับใครบางคน ซึ่งมารับนุ่มอยู่บ่อยๆ...เป็นผู้หญิงอายุราวๆ 25-26 โทรมา เหมือนนัด.....แล้วนุ่มก็จะรีบอาบน้ำแต่งตัวทันที.... ซักพักพี่คนเดิม ก็จะขับมอร์เตอร์ไซด์มารับ.... มันก็ไม่นานมาก บางครั้งไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ นุ่มก็กลับมา..... ฉันก็ไม่เคยถาม...และก็ไม่คิดว่าจะต้องถาม..... เพราะฉันไม่ชอบถามเรื่องส่วนตัวของใคร... วันนี้หลังจากกลับมา นุ่มก็ซื้อเบียร์มานั่งดื่ม.... ถามฉันว่าดื่มเบียร์มั้ย....ฉันบอกว่าเคยดื่ม แต่เดี่ยวนี้ไม่ดื่มแล้ว..... ฉันบอกว่าเบียร์ทำให้ สนุกเพิ่มแต่สติลด... พอสติหมด ก็ต้องกลับมานั่งเสียใจ กับสิ่งที่ทำลงไป.... ฉันเล่าเรื่อง พี่ข้าวให้นุ่มฟัง.....บอกว่าฉันเสียใจ.... ถ้าฉันไม่ดื่มเบียร์จนเมาวันนั้น ฉันคงไม่เสียตัว.... นุ่มดื่มเบียร์ไปสองกระป๋อง... ดื่มเร็วมากจนฉันตกใจ.....ดื่มเหมือนมันไม่ใช่ของมึนเมา.... นุ่มนั่งนิ่งงงง...........ไปซักพัก ..... ....เหมือนรอให้แอลกอฮอล์ทำงาน.... " แกรู้ใช่มั้ย ชั้นออกไปทำอะไร " ฉันส่ายหน้าดิกๆ เหมือนเกรงใจ ไม่อยากรู้เรื่องส่วนตัวของนุ่ม... " ฉันขายตัว " นุ่มเอามือแหวกผมขึ้น.... มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนนึกไว้อยู่แล้ว....แต่ก็หดหู่ทันที ที่ได้ยินประโยคนั้น นุ่มเล่าให้ฟัง......ว่าทำไม..... ฉันเกลียดพ่อ..... (....เป็นประโยคแรกที่ทำให้ฉันตกใจ......) ภาพที่ยังจำติดตา คือ ภาพของพ่อ กำลังดึงผมแม่จนหน้าหงาย..... ด่าแม่ด้วยคำหยาบ.... แม่ก็ทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าพ่อให้ตาย.....ทำหน้ากัดฟัน แยกเขี้ยว ตาถลนด้วยความโกรธ.... เอามือดึงขยำเสื้อพ่อจนขาด แล้ว ข่วนหน้าพ่อ จนฉันเห็นแผลสด เป็นเนื้อแดงๆเลือดซึบขึ้นมาทันที หลังจากเป็นรอย ตามแนวเล็บ ที่ลากผ่านไป.... เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเร็วมาก จนฉันดูแทบไม่ทัน...... พ่อเอามือขวาบีบคอแม่ ทำหน้าตาถลน ดันแม่เข้าไปจนติดฝาห้อง บีบและผลักเหมือนจะให้แม่ทั้งตัว ทะลุฝาบ้านออกไป....แล้วเหวี่ยงแม่ลงไปกับพื้น..... แม่ล้มลงมาหมอบ อยู่ไม่ไกลจากฉัน..... ซึ่งนั่งกอดเข่าร้องไห้ตัวสั่นระริก ด้วยความกลัวอยู่ตรงนั้น ฉันได้ยินเสียงแม่ร้องเบาๆเหมือนแม่จุก......" แอ้ก " .....ซักพักแม่ก็ด่าพ่อ... กรี๊ดดดด ลั่นบ้าน....ยังไม่ทันที่แม่จะลุกได้เต็มตัว เพียงแค่ชันเข่าขึ้นเท่านั้น..... พ่อก็เสยเข่า เข้าเต็มปากแม่ จนแม่หน้าหัน ฉันได้ยินเสียงดัง " คล๊อก " แล้วแม่ก็ร่วงลงกองมากับพื้น เหมือนหมดสติกลางอากาศทันที หลังจากเข่าพ่อกระแทกหน้าและปากของแม่อย่างจัง.... มันเป็นภาพที่ฉันไม่เคยลืม.....มันเหมือนฝันร้ายที่ติดตัว.... มันหลอนทุกเวลา ที่อยู่คนเดียว..... ....นุ่มเริ่มร้องไห้.....แล้วก็ซดเบียร์อีก..... พ่อเดินออกจากบ้านไป.....ฉันเข้าไปกอดแม่.....ฉันร้องมาก เพราะคิดว่าแม่ตาย..... ฉันนั่งเขย่าแม่อยู่อย่างนั้น....... " แม่.....แม่.......กรี๊ดดดดด....ฮือ....ฮือ.... " ปากของแม่บวมช้ำ....คล้ำเป็นสีม่วง ...เลือดเป็นลิ่มๆปนกับน้ำมูกน้ำลาย ไหลออกมาจากจมูกและปากของแม่ กองอยู่เต็มพื้น..... ฉันเห็นฟันซี่นึง....อยู่ในกองเลือดกองนั้น... หลังจากวันนั้นมา ......ก็ไม่เห็นพ่ออยู่หลายวัน.... ฉันเห็นแม่นั่งร้องไห้ ทุกเย็น ที่เก้าอี้ตัวเดิม ริมหน้าต่าง....นั่งมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง แทบจะไม่กระพริบตา.... วันนึงพ่อก็กลับมา...บอกว่า พ่อจะไปทำงานต่างจังหวัด แล้วพ่อจะกลับมาหา....หอมฉันที่หน้าผาก..... หลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่เจอพ่ออีก...... แม้ฉันจะเกลียดพ่อ เพราะพ่อชอบอาละวาด พังบ้าน เวลาทะเลาะกับแม่...แต่ก็คิดถึงพ่อเวลา พ่อไม่กลับมาจริงๆ..... ฉันร้องไห้ทุกวัน เพราะคิดถึงพ่อ....หลังจากที่รู้ว่าพ่อไม่กลับมาอีกแล้ว..... ความรัก และ ความคิดถึงพ่อ ก็เปลี่ยน.....เป็นฉันเกลียดพ่อ ที่พ่อทิ้งฉันไป...เหมือนพ่อใจดำ ทิ้งฉันทั้งๆที่ฉันยังเป็นเด็ก และก็อ่อนแอ.....ไม่เคยมาดูแล ในเวลาที่ฉันคิดถึงแทบตาย.... ฉันเกลียดแม่.... แม่มีแฟนใหม่.... มันเป็นไอ้บ้ากาม..... มันข่มขืนฉันตอนอายุ 15...... ถ้าพ่ออยู่เรื่องนี้คงไม่เกิด.... วันนึงตอนฉันอาบน้ำ.....มีตะขาบ ตัวสีแดง ตัวใหญ่มาก....มันคลานออกมาจากหลังถังน้ำ....มันคลานออกมาเร็วมาก จนฉันหยิบผ้าเช็ดตัวก็คงไม่ทัน....เพราะมันคลานมาเกือบถึงตัว...... ฉันกรี๊ดดด แล้วก็เปิดประตู ห้องน้ำออกมาเลย.....และวันนั้นเอง เป็นวันที่พ่อเลี้ยง เห็นฉันหมด ฉันปิดอะไรแทบไม่ทัน....ต้องคว้าเอาพรมเช็ดเท้าขึ้นมาปิด.... ฉันก็บอกว่า ตะขาบ ตะขาบ มันอยู่ในห้องน้ำ.... สายตามันค้าง เหมือนต้อง จังงัง...มองฉันเหมือนตะลึง...... มันทำให้ฉันอายมาก.....วิ่งเข้าห้องนอนไป.. นั่งบ่นกับตัวเอง ส่ายหน้าไปมาเบาๆ.....เหมือนไม่น่าเลยยย..... ซักพักก็มาบอกฉันว่า ตะขาบตายแล้วให้ไปอาบน้ำได้.... ฉันสัมผัสได้ทันที ถึงสายตามันที่เปลี่ยนไป.... แล้ววันนึงที่แม่ไม่อยู่...... ฝนตกหนัก....ฉันกำลังหลับ....... มันก็เข้ามานอนคร่อมบนตัวฉัน...... มันเร็วจนฉันป้องกันตัวไม่ทัน...... ...... ฉันร้องจนลั่นบ้าน..... ฉันร้องว่า " แม่............ช่วยด้วย.....ฮือ...ฮือ.... " " แม่...........กรี๊ดดดดดดดด.................. " แต่ก็ไม่มีใครได้ยิน........ เหมือนไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย..... ฉันหมดแรงต่อสู้อีกต่อไป......... ฉันกรี๊ดดดดดด.......ขึ้นมาอีกรอบ........... มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยในเวลานั้น.......ทั้งกรี๊ดดด....ทั้งร้องจนหมดแรง....... ฉันร้องจนแทบเสียสติ เรียกให้แม่ช่วย....... มันทิ้งให้ฉันนอนร้องไห้..... .และฉันก็ไม่เคยบอกใคร เพราะกลัว..... มันทำกับฉัน ทั้งๆที่ฉันนอนร้องไห้............... จนสุดท้าย ฉันทนไม่ไหว...ฉันเลยบอกแม่...... แม่ที่เป็นที่พึ่งสุดท้าย....... แต่..... แม่ไม่ว่าอะไรมันซักคำ...มันทำให้ฉันเสียใจมาก.....อารมณ์มันเหวอ อึ้งไปจนปากและตาค้าง....ที่เห็นแม่ไม่พูด........น้ำตามันร่วงลงมา จากความน้อยใจ เสียใจ เจ็บใจ.....ร้าวไปทั้งตัว...... มันเหมือนแม่ต้องเลือกระหว่าง ฉันกับมัน....แต่แม่เลือกมัน.... ฉันโกรธแม่มาก......และเกลียดแม่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา....... ทำไมแม่ถึงไม่ว่ามัน....... มันเป็นคำถามที่คาใจฉันมาตั้งแต่วันนั้น.... หาคำตอบให้ตัวเองทุกวัน..... แม่รักมันมาก จนกลัวมันจะทิ้งไปเหมือนพ่อ.....หรือกลัวมันทำร้าย..... หรือฉันก็เป็นแค่เด็กคนนึง ที่แม่ไม่ต้องการ... หลังจากนั้นไม่กี่วัน....ฉันก็หนีออกจากบ้าน เพราะกลัวมันมาทำร้าย....มาอยู่หอกับเพื่อน..... เพื่อนอายุแก่กว่าปีนึง อายุ 16 ชื่อ จอย มีเสี่ยเลี้ยง ขับรถเบ็นซ์รุ่นใหม่มารับทุกวัน....แต่ฉันก็มองไม่เห็น ว่าหน้าตายังไง เพราะติดฟิลม์ทึบจนมองไม่ออก..... เช่าหอให้อยู่....... ฉันก็พลอยกิน พลอยอาศัยนอน ไปกับจอย เพราะฉันไม่มีตังค์ บางทีจอยก็อ้อนๆเสี่ย ให้ซื้อข้าวหรือซื้อขนมเผื่อฉันด้วยอีกคน...ซึ่งเค้าก็ดี..หลังๆเลยถ้าเค้าจะซื้ออะไรมา เค้าก็จะซื้อมาสองชุดไปเลย...... แม่มาตามฉันอยู่หลายครั้ง....แต่ฉันไม่กลับ...ฉันบอกแม่ว่า ฉันเกลียดแม่... แม่ก็ร้องไห้กลับไป..... จนวันนึง จอยก็ยื่นหูโทรศัพท์มาให้ บอกว่าคุยกันเองละกัน เสี่ยเค้าก็บอกว่า.....เพื่อนเค้าอยากรู้จักฉัน.... อยากจะมีน้องซักคน.....เค้าบอกแค่ไปทานข้าวด้วยกันก่อนก็ได้ แล้วถ้าจะคบกันต่อก็แล้วแต่ฉัน ถ้าฉันพอใจ.... ฉันก็เห็นว่ามันไม่น่าจะมีอะไร ก็แค่ไปกินข้าว....... พอไปเจอ เค้าก็ดี ยังไม่แก่มาก อายุราวๆ รุ่นน้องพ่อ....แต่ แต่งตัวดี ดูเท่ห์แบบผู้ใหญ่..... ทานข้าวเสร็จ เค้าบอกจะเลี้ยงฉันเลยได้มั้ย....ฉันบอกว่าไม่เอา...... เค้าเลยเสนอให้ฉันหมื่นนึง ....ให้ฉันไปนอนกับเค้าแป้บเดียว..... เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นเลยเงินขนาดนั้น....เงินหนึ่งพันยังไม่เคยถือเลย... ฉันเลยตกลง..... ตอนนั่งรถไปก็กลัวมาก....มันหลับตานึกถึงภาพพ่อเลี้ยงข่มขืนมาตลอด..... กลัวจนตัวสั่นไปหมด....จนเค้าหันมามอง.... ฉันบอกว่าฉันเปลี่ยนใจ ไม่ทำแล้ว.....ไม่เอาแล้วเงิน..... ให้พาฉันกลับไปส่ง....... เค้าก็บอกว่าไม่มีอะไร ไม่ต้องตกใจ.....เค้าจับมือฉัน ซึ่งเย็นเฉียบไปหมดตอนนั้น..... เค้าพาฉันไปโรงแรมแห่งนึงอยู่นอกเมือง... หลังจากทุกอย่างเสร็จ เค้าก็ให้ตังค์ฉัน....ถึงแม้ฉันจะไม่ค่อยชอบทำอะไรแบบนี้.....แต่ก็ดีใจ ฉันไม่เ เค้าเช่าห้องให้ฉันต่างหากอีกห้องอยู่ข้างๆกับจอย....ก็ต่างคนก็ต่างออกไปกับเสี่ย.... บางครั้งก็ออกไปด้วยกัน ไปกันสี่คนรถคันเดียว.... จนตอนหลัง ฉันมีแฟน......เป็นเด็กในซอยแถวนั้น......หล่อดี.....แต่งรถมอเตอร์ไซค์เท่ห์..... ขี่ไปไหน เค้ามองกันทั้งซอย.....ตอนหลังเลยแอบไปเที่ยวกัน......มามีอะไรกันที่ห้อง...จนเสี่ยจับได้....เสี่ยเลยเลิกกับฉัน ช่วงนั้นลำบากมาก ไม่มีตังค์...ค่าห้องก็ติดไว้....จนมีพี่ที่มารับทุกวันเนี่ยหละ อยู่หอข้างๆ เค้าชื่อพี่ตุ่ม มาถามว่าฉันอยากทำมั้ย.....ฉันก็เลยตกลง...... ตั้งแต่นั้น ก็ขายมาตลอด......ตอนแรกแฟนรู้ว่าฉันขาย เค้าก็ไม่ว่าอะไร แถมขอตังค์ฉันไปเอาไปอัพยาอีก...... หลังๆไม่รู้เกิดอะไรขึ้นมา บอกว่ารับไม่ได้ขึ้นมาเฉยๆ ที่ฉันขายตัว... บอกว่าอายเพื่อน.... เลยขอเลิกกับฉันไปเลย....ฉันบอกว่าฉันเลิกขายก็ได้ ฉันรักเค้า....เค้าก็ไม่สนใจฟัง.....เดินกลับไปที่รถ ขี่รถออกไปเลย.... ฉันก็เสียใจมาก.....เริ่มดื่มเบียร์มาตั้งแต่นั้นมา...... ขายตัวได้ตังค์มา ก็เก็บ ทะยอยจ่ายค่าห้องที่ติดไว้จนหมด แล้วก็ย้ายมาอยู่หอนี้นี่แหละ....มันถูกกว่าเยอะ...... นุ่มถามฉันว่าสนใจจะทำมั้ย..... จะบอกพี่เค้าให้..... ฉันรีบส่ายหัวทันที....เหมือนไม่แม้แต่จะคิด..... แต่ก็อยากตามไปดู....ว่าเค้าทำกันยังไง.... โดย sony diver

ออกตัวกอ่นเลยว่าเรื่องนี้ดิฉันไม่ได้เขียนเอง เป็นอีกหนึ่งเรื่องสั้น สะเทือนใจ และสะท้อนสังคมที่อยากจะนำมาให้อ่านกันค่ะ ขอขอบคุณ sony diver สำหรับการนำเรื่องมาเผยแพร่

นุ่มถามฉันว่าสนใจจะทำมั้ย.....

จะบอกพี่เค้าให้.....

ฉันรีบส่ายหัวทันที....เหมือนไม่แม้แต่จะคิด.....

แต่ก็อยากตามไปดู....ว่าเค้าทำกันยังไง....

...

ที่ร้านหนังสือ........

ฉันเจอเพื่อนเก่าคนนึง ....เคยเรียนด้วยกัน ห้องเดียวกัน ตอนอยู่ ป.6......

ก็ไม่ได้สนิทอะไรมากมาย เพราะต่างคนต่างก็ไม่ค่อยพูด แถมนั่งกันคนละมุมห้อง......

พอจบ ป.6 ก็ไม่ได้เจอกันอีก....

เค้าชื่อ นุ่ม.....

ไม่ได้เจอ นุ่ม ตั้งนาน....

สวยขึ้นมาก...... ดูเป็นสาว กว่าแต่ก่อนเยอะ...

เป็นสาวและเซ็กส์ซี่มาก.......มากจนฉันต้องส่องกระจกจินตภาพ มองตัวเอง.... ว่าฉันทำตัวเป็นเด็กเกินไปหรือเปล่า...

นุ่มเป็นคนไม่ค่อยพูด...ชอบเก็บตัวเงียบๆ.....อยู่ที่มุมห้องเรียนคนเดียว.....

เหมือนฉัน......

ซึ่งไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทมาคบหามากนัก...

ชอบอยู่คนเดียว...อยู่กับจินตนาการของตัวเอง....

นุ่มมีชีวิต คล้ายๆฉัน....

เป็นเด็กไม่มีพ่อ.....

พ่อ มีเมียใหม่ แล้วก็ทิ้งแม่ไป....

แต่พ่อทิ้งนุ่มตอนอายุ สิบปี....ไม่เหมือนฉัน ที่พ่อทิ้งฉันไป ตั้งแต่ยังเด็กๆ....

แล้วแม่นุ่มก็มีแฟนใหม่......

บ้านนุ่มลำบาก.....ลำบากกว่าบ้านฉันเยอะ....และก็อยู่ไกลออกไปนอกเมือง....

ฉันยังเคยเดินไปส่งนุ่มที่ป้ายรถเมล์ ตอนนุ่มกลับบ้านตอนเย็นๆ

เลยรู้สึกงง ว่าทำไมมาเจอนุ่ม ยืนอ่านหนังสือ อยู่ในร้านแถวนี้...

ซึ่งไม่ใช่ร้านหนังสือชื่อดัง อย่างร้านหนังสือในใจกลางเมือง....

นุ่มบอกว่า พึ่งย้ายมาอยู่หอ เลยหมู่บ้านฉันไปนิดนึง....

มาอยู่คนเดียว....นานๆถึงจะกลับบ้านทีนึง..

นุ่มชอบอ่านหนังสือชีวิต หนักๆ....

จะหยิบหนังสือเล่มโปรดประจำ มาจากชั้นวางหนังสือที่คุ้น...

คุ้นจนแทบไม่ต้องเอานิ้วกราด กวาดหา...

หลบไปนั่งอยู่มุมในสุดของร้าน......

อ่านแล้วก็นั่งร้องไห้ กระซิกกระซิก...อยู่อย่างนั้น...คนเดียว...

นุ่มชวนฉันไปเที่ยวหอ.....

เป็นหอรวม...ห้องอยู่ชั้นล่าง ติดประตูทางเข้าหอเลย..

ห้องนุ่มไม่ใหญ่มาก....แต่มี ทีวี เครื่องเสียงคอมโปเล็กๆ วางอยู่หัวนอน....

ฉันก็ไม่ได้ถาม ว่านุ่มไปทำอะไรมา ถึงได้ มีเงินมีทอง เหลือเฟือ ขนาดซื้อ ทีวี เครื่องเสียง มาใช้ส่วนตัว...

ทั้งๆที่บ้านนุ่มลำบาก.....

มือถือที่นุ่มใช้ เป็นรุ่นใหม่ ราคาเกือบหมื่น.....

ฉันยังใช้โทรศัพท์ตกรุ่น รุ่นประวัติศาสตร์ของพี่นัท เครื่องนั้นอยู่เลย....

บางวันหลังจากไปร้านหนังสือ.....แล้วเจอนุ่ม นุ่มก็จะชวนมานอนเล่นที่หอ....

บางทีก็ทิ้งฉัน ให้นอนเล่นจนหลับ....

นุ่มออกไปกับใครบางคน ซึ่งมารับนุ่มอยู่บ่อยๆ...เป็นผู้หญิงอายุราวๆ 25-26

โทรมา เหมือนนัด.....แล้วนุ่มก็จะรีบอาบน้ำแต่งตัวทันที....

ซักพักพี่คนเดิม ก็จะขับมอร์เตอร์ไซด์มารับ....

มันก็ไม่นานมาก บางครั้งไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ นุ่มก็กลับมา.....

ฉันก็ไม่เคยถาม...และก็ไม่คิดว่าจะต้องถาม.....

เพราะฉันไม่ชอบถามเรื่องส่วนตัวของใคร...

วันนี้หลังจากกลับมา นุ่มก็ซื้อเบียร์มานั่งดื่ม....

ถามฉันว่าดื่มเบียร์มั้ย....ฉันบอกว่าเคยดื่ม แต่เดี่ยวนี้ไม่ดื่มแล้ว.....

ฉันบอกว่าเบียร์ทำให้ สนุกเพิ่มแต่สติลด...

พอสติหมด ก็ต้องกลับมานั่งเสียใจ กับสิ่งที่ทำลงไป....

ฉันเล่าเรื่อง พี่ข้าวให้นุ่มฟัง.....บอกว่าฉันเสียใจ....

ถ้าฉันไม่ดื่มเบียร์จนเมาวันนั้น ฉันคงไม่เสียตัว....

นุ่มดื่มเบียร์ไปสองกระป๋อง...

ดื่มเร็วมากจนฉันตกใจ.....ดื่มเหมือนมันไม่ใช่ของมึนเมา....

นุ่มนั่งนิ่งงงง...........ไปซักพัก .....

....เหมือนรอให้แอลกอฮอล์ทำงาน....

" แกรู้ใช่มั้ย ชั้นออกไปทำอะไร "

ฉันส่ายหน้าดิกๆ เหมือนเกรงใจ ไม่อยากรู้เรื่องส่วนตัวของนุ่ม...

" ฉันขายตัว " นุ่มเอามือแหวกผมขึ้น....

มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนนึกไว้อยู่แล้ว....แต่ก็หดหู่ทันที ที่ได้ยินประโยคนั้น

นุ่มเล่าให้ฟัง......ว่าทำไม.....

ฉันเกลียดพ่อ.....

(....เป็นประโยคแรกที่ทำให้ฉันตกใจ......)

ภาพที่ยังจำติดตา คือ ภาพของพ่อ กำลังดึงผมแม่จนหน้าหงาย.....
ด่าแม่ด้วยคำหยาบ....
แม่ก็ทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าพ่อให้ตาย.....ทำหน้ากัดฟัน แยกเขี้ยว ตาถลนด้วยความโกรธ.... เอามือดึงขยำเสื้อพ่อจนขาด
แล้ว ข่วนหน้าพ่อ จนฉันเห็นแผลสด เป็นเนื้อแดงๆเลือดซึบขึ้นมาทันที หลังจากเป็นรอย ตามแนวเล็บ ที่ลากผ่านไป....
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเร็วมาก จนฉันดูแทบไม่ทัน......
พ่อเอามือขวาบีบคอแม่ ทำหน้าตาถลน ดันแม่เข้าไปจนติดฝาห้อง บีบและผลักเหมือนจะให้แม่ทั้งตัว ทะลุฝาบ้านออกไป....แล้วเหวี่ยงแม่ลงไปกับพื้น.....
แม่ล้มลงมาหมอบ อยู่ไม่ไกลจากฉัน..... ซึ่งนั่งกอดเข่าร้องไห้ตัวสั่นระริก ด้วยความกลัวอยู่ตรงนั้น
ฉันได้ยินเสียงแม่ร้องเบาๆเหมือนแม่จุก......" แอ้ก " .....ซักพักแม่ก็ด่าพ่อ... กรี๊ดดดด ลั่นบ้าน....ยังไม่ทันที่แม่จะลุกได้เต็มตัว เพียงแค่ชันเข่าขึ้นเท่านั้น.....
พ่อก็เสยเข่า เข้าเต็มปากแม่ จนแม่หน้าหัน
ฉันได้ยินเสียงดัง " คล๊อก " แล้วแม่ก็ร่วงลงกองมากับพื้น เหมือนหมดสติกลางอากาศทันที หลังจากเข่าพ่อกระแทกหน้าและปากของแม่อย่างจัง....

มันเป็นภาพที่ฉันไม่เคยลืม.....มันเหมือนฝันร้ายที่ติดตัว....

มันหลอนทุกเวลา ที่อยู่คนเดียว.....

....นุ่มเริ่มร้องไห้.....แล้วก็ซดเบียร์อีก.....

พ่อเดินออกจากบ้านไป.....ฉันเข้าไปกอดแม่.....ฉันร้องมาก เพราะคิดว่าแม่ตาย.....
ฉันนั่งเขย่าแม่อยู่อย่างนั้น.......
" แม่.....แม่.......กรี๊ดดดดด....ฮือ....ฮือ.... "

ปากของแม่บวมช้ำ....คล้ำเป็นสีม่วง ...เลือดเป็นลิ่มๆปนกับน้ำมูกน้ำลาย ไหลออกมาจากจมูกและปากของแม่ กองอยู่เต็มพื้น.....

ฉันเห็นฟันซี่นึง....อยู่ในกองเลือดกองนั้น...

หลังจากวันนั้นมา ......ก็ไม่เห็นพ่ออยู่หลายวัน....

ฉันเห็นแม่นั่งร้องไห้ ทุกเย็น ที่เก้าอี้ตัวเดิม ริมหน้าต่าง....นั่งมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง แทบจะไม่กระพริบตา....

วันนึงพ่อก็กลับมา...บอกว่า พ่อจะไปทำงานต่างจังหวัด แล้วพ่อจะกลับมาหา....หอมฉันที่หน้าผาก.....
หลังจากวันนั้น ฉันก็ไม่เจอพ่ออีก......

แม้ฉันจะเกลียดพ่อ เพราะพ่อชอบอาละวาด พังบ้าน เวลาทะเลาะกับแม่...แต่ก็คิดถึงพ่อเวลา พ่อไม่กลับมาจริงๆ.....

ฉันร้องไห้ทุกวัน เพราะคิดถึงพ่อ....หลังจากที่รู้ว่าพ่อไม่กลับมาอีกแล้ว.....

ความรัก และ ความคิดถึงพ่อ ก็เปลี่ยน.....เป็นฉันเกลียดพ่อ ที่พ่อทิ้งฉันไป...เหมือนพ่อใจดำ ทิ้งฉันทั้งๆที่ฉันยังเป็นเด็ก และก็อ่อนแอ.....ไม่เคยมาดูแล ในเวลาที่ฉันคิดถึงแทบตาย....

ฉันเกลียดแม่....

แม่มีแฟนใหม่....

มันเป็นไอ้บ้ากาม.....

มันข่มขืนฉันตอนอายุ 15......

ถ้าพ่ออยู่เรื่องนี้คงไม่เกิด....

วันนึงตอนฉันอาบน้ำ.....มีตะขาบ ตัวสีแดง ตัวใหญ่มาก....มันคลานออกมาจากหลังถังน้ำ....มันคลานออกมาเร็วมาก จนฉันหยิบผ้าเช็ดตัวก็คงไม่ทัน....เพราะมันคลานมาเกือบถึงตัว......
ฉันกรี๊ดดด แล้วก็เปิดประตู ห้องน้ำออกมาเลย.....และวันนั้นเอง เป็นวันที่พ่อเลี้ยง เห็นฉันหมด

ฉันปิดอะไรแทบไม่ทัน....ต้องคว้าเอาพรมเช็ดเท้าขึ้นมาปิด....

ฉันก็บอกว่า ตะขาบ ตะขาบ มันอยู่ในห้องน้ำ....

สายตามันค้าง เหมือนต้อง จังงัง...มองฉันเหมือนตะลึง......

มันทำให้ฉันอายมาก.....วิ่งเข้าห้องนอนไป..

นั่งบ่นกับตัวเอง ส่ายหน้าไปมาเบาๆ.....เหมือนไม่น่าเลยยย.....

ซักพักก็มาบอกฉันว่า ตะขาบตายแล้วให้ไปอาบน้ำได้....

ฉันสัมผัสได้ทันที ถึงสายตามันที่เปลี่ยนไป....

แล้ววันนึงที่แม่ไม่อยู่...... ฝนตกหนัก....ฉันกำลังหลับ.......

มันก็เข้ามานอนคร่อมบนตัวฉัน......
มันเร็วจนฉันป้องกันตัวไม่ทัน...... ......

ฉันร้องจนลั่นบ้าน.....

ฉันร้องว่า " แม่............ช่วยด้วย.....ฮือ...ฮือ.... "
" แม่...........กรี๊ดดดดดดดด.................. "

แต่ก็ไม่มีใครได้ยิน........ เหมือนไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย.....
ฉันหมดแรงต่อสู้อีกต่อไป.........

ฉันกรี๊ดดดดดด.......ขึ้นมาอีกรอบ...........
มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยในเวลานั้น.......ทั้งกรี๊ดดด....ทั้งร้องจนหมดแรง.......

ฉันร้องจนแทบเสียสติ เรียกให้แม่ช่วย.......

มันทิ้งให้ฉันนอนร้องไห้.....
.และฉันก็ไม่เคยบอกใคร เพราะกลัว.....

มันทำกับฉัน ทั้งๆที่ฉันนอนร้องไห้...............

จนสุดท้าย ฉันทนไม่ไหว...ฉันเลยบอกแม่......

แม่ที่เป็นที่พึ่งสุดท้าย.......

แต่.....

แม่ไม่ว่าอะไรมันซักคำ...มันทำให้ฉันเสียใจมาก.....อารมณ์มันเหวอ อึ้งไปจนปากและตาค้าง....ที่เห็นแม่ไม่พูด........น้ำตามันร่วงลงมา จากความน้อยใจ เสียใจ เจ็บใจ.....ร้าวไปทั้งตัว......

มันเหมือนแม่ต้องเลือกระหว่าง ฉันกับมัน....แต่แม่เลือกมัน....
ฉันโกรธแม่มาก......และเกลียดแม่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา.......

ทำไมแม่ถึงไม่ว่ามัน....... มันเป็นคำถามที่คาใจฉันมาตั้งแต่วันนั้น....
หาคำตอบให้ตัวเองทุกวัน.....
แม่รักมันมาก จนกลัวมันจะทิ้งไปเหมือนพ่อ.....หรือกลัวมันทำร้าย.....
หรือฉันก็เป็นแค่เด็กคนนึง ที่แม่ไม่ต้องการ...

หลังจากนั้นไม่กี่วัน....ฉันก็หนีออกจากบ้าน เพราะกลัวมันมาทำร้าย....มาอยู่หอกับเพื่อน.....

เพื่อนอายุแก่กว่าปีนึง อายุ 16 ชื่อ จอย มีเสี่ยเลี้ยง ขับรถเบ็นซ์รุ่นใหม่มารับทุกวัน....แต่ฉันก็มองไม่เห็น ว่าหน้าตายังไง เพราะติดฟิลม์ทึบจนมองไม่ออก.....
เช่าหอให้อยู่.......
ฉันก็พลอยกิน พลอยอาศัยนอน ไปกับจอย เพราะฉันไม่มีตังค์ บางทีจอยก็อ้อนๆเสี่ย ให้ซื้อข้าวหรือซื้อขนมเผื่อฉันด้วยอีกคน...ซึ่งเค้าก็ดี..หลังๆเลยถ้าเค้าจะซื้ออะไรมา เค้าก็จะซื้อมาสองชุดไปเลย......

แม่มาตามฉันอยู่หลายครั้ง....แต่ฉันไม่กลับ...ฉันบอกแม่ว่า ฉันเกลียดแม่...
แม่ก็ร้องไห้กลับไป.....

จนวันนึง จอยก็ยื่นหูโทรศัพท์มาให้ บอกว่าคุยกันเองละกัน เสี่ยเค้าก็บอกว่า.....เพื่อนเค้าอยากรู้จักฉัน.... อยากจะมีน้องซักคน.....เค้าบอกแค่ไปทานข้าวด้วยกันก่อนก็ได้ แล้วถ้าจะคบกันต่อก็แล้วแต่ฉัน ถ้าฉันพอใจ....
ฉันก็เห็นว่ามันไม่น่าจะมีอะไร ก็แค่ไปกินข้าว.......
พอไปเจอ เค้าก็ดี ยังไม่แก่มาก อายุราวๆ รุ่นน้องพ่อ....แต่ แต่งตัวดี ดูเท่ห์แบบผู้ใหญ่.....
ทานข้าวเสร็จ เค้าบอกจะเลี้ยงฉันเลยได้มั้ย....ฉันบอกว่าไม่เอา......
เค้าเลยเสนอให้ฉันหมื่นนึง ....ให้ฉันไปนอนกับเค้าแป้บเดียว.....
เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นเลยเงินขนาดนั้น....เงินหนึ่งพันยังไม่เคยถือเลย...
ฉันเลยตกลง.....

ตอนนั่งรถไปก็กลัวมาก....มันหลับตานึกถึงภาพพ่อเลี้ยงข่มขืนมาตลอด.....
กลัวจนตัวสั่นไปหมด....จนเค้าหันมามอง....
ฉันบอกว่าฉันเปลี่ยนใจ ไม่ทำแล้ว.....ไม่เอาแล้วเงิน.....
ให้พาฉันกลับไปส่ง.......

เค้าก็บอกว่าไม่มีอะไร ไม่ต้องตกใจ.....เค้าจับมือฉัน ซึ่งเย็นเฉียบไปหมดตอนนั้น.....

เค้าพาฉันไปโรงแรมแห่งนึงอยู่นอกเมือง...

หลังจากทุกอย่างเสร็จ เค้าก็ให้ตังค์ฉัน....ถึงแม้ฉันจะไม่ค่อยชอบทำอะไรแบบนี้.....แต่ก็ดีใจ ฉันไม่เ
เค้าเช่าห้องให้ฉันต่างหากอีกห้องอยู่ข้างๆกับจอย....ก็ต่างคนก็ต่างออกไปกับเสี่ย....
บางครั้งก็ออกไปด้วยกัน ไปกันสี่คนรถคันเดียว....

จนตอนหลัง ฉันมีแฟน......เป็นเด็กในซอยแถวนั้น......หล่อดี.....แต่งรถมอเตอร์ไซค์เท่ห์.....
ขี่ไปไหน เค้ามองกันทั้งซอย.....ตอนหลังเลยแอบไปเที่ยวกัน......มามีอะไรกันที่ห้อง...จนเสี่ยจับได้....เสี่ยเลยเลิกกับฉัน ช่วงนั้นลำบากมาก ไม่มีตังค์...ค่าห้องก็ติดไว้....จนมีพี่ที่มารับทุกวันเนี่ยหละ อยู่หอข้างๆ เค้าชื่อพี่ตุ่ม มาถามว่าฉันอยากทำมั้ย.....ฉันก็เลยตกลง......

ตั้งแต่นั้น ก็ขายมาตลอด......ตอนแรกแฟนรู้ว่าฉันขาย เค้าก็ไม่ว่าอะไร แถมขอตังค์ฉันไปเอาไปอัพยาอีก......
หลังๆไม่รู้เกิดอะไรขึ้นมา บอกว่ารับไม่ได้ขึ้นมาเฉยๆ ที่ฉันขายตัว...
บอกว่าอายเพื่อน....
เลยขอเลิกกับฉันไปเลย....ฉันบอกว่าฉันเลิกขายก็ได้ ฉันรักเค้า....เค้าก็ไม่สนใจฟัง.....เดินกลับไปที่รถ ขี่รถออกไปเลย....

ฉันก็เสียใจมาก.....เริ่มดื่มเบียร์มาตั้งแต่นั้นมา......
ขายตัวได้ตังค์มา ก็เก็บ ทะยอยจ่ายค่าห้องที่ติดไว้จนหมด แล้วก็ย้ายมาอยู่หอนี้นี่แหละ....มันถูกกว่าเยอะ......

นุ่มถามฉันว่าสนใจจะทำมั้ย.....

จะบอกพี่เค้าให้.....

ฉันรีบส่ายหัวทันที....เหมือนไม่แม้แต่จะคิด.....

แต่ก็อยากตามไปดู....ว่าเค้าทำกันยังไง....

โดย sony diver

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 50
siampatriot วันที่ : 29/01/2008 เวลา : 16.08 น.
http://www.oknation.net/blog/siampatriot
แวะมาเยี่ยมคร๊าบบบบ

ชีวิตนะชีวิต

ความคิดเห็นที่ 49
กลั้งพังงา วันที่ : 28/01/2008 เวลา : 18.19 น.
http://www.oknation.net/blog/klang

เธอไม่ได้ผิดอย่างที่เธอคิด.....หรืออย่างที่หลายคนไม่เข้าใจ.....และไม่ได้ชั่วอะไรเลย......เพราะไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน.....ไม่ว่าใครครับ....ไม่มีเงินก็เหมือน......ตัวหนึ่ง .........ขอเป็นกำลังใจให้เธอ.....และขอบคุณเจ้าของเรื่องด้วย....ว่างๆมาเที่ยวพังงาได้นะครับ

ความคิดเห็นที่ 48
กรมกุชะ วันที่ : 17/01/2008 เวลา : 21.47 น.
http://www.oknation.net/blog/cradm

จำไม่ได้แล้ว เขาว่าอะไรนะ
ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ สูงต่ำอยู่ที่ทำตัว...ประมาณนี้
เรื่องนี้ มิใช่เรื่องดีเรื่องชั่วนะ
ถ้ามองปลายทางก็คงมีมากมายในสังคมศิวิไลซ์
แต่ถ้ามองต้นทาง ก็แยกไลน์สายน้ำกันไป
ประชด สนุก จน ใจแตก ลองของ เลียนแบบ...
ก็ว่ากันไป....โทษเด็กไม่ดี ไอ้คนมาซื้อขี่ก็น่าจะต่ำช้ากว่า

เอาเถอะ...ใครเป็นพ่อเป็นแม่มีลูกสาววัยเรียนนอนหอ เช่าบ้านอยู่ไกลภูมิลำเนา...ก็น่าจะถามถึงลูกในใจบ้าง

คืนนี้...ลูกนอนอยู่ในหอแน่หรือ ?

ความคิดเห็นที่ 47
เดือนสิบสอง วันที่ : 13/01/2008 เวลา : 21.39 น.
http://www.oknation.net/blog/museum-rung

ดีค่ะ
ขอบคูณค่ะ ที่แวะไปทักทาย แล้วจามาเยี่ยมบ่อยๆๆ ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 46
ชวนปัญญา วันที่ : 13/01/2008 เวลา : 20.17 น.
http://www.oknation.net/blog/anjth

จุดเริ่มต้นที่เลวร้ายส่วนมากเด็กหลายคนที่ต้องเจอชะตากรรมเลวๆอย่างนี้เพราะผู้ใหญ่ไกล้ชิดคิดแค่เรือ่งสนุกการมีเซ็กกับเด็ก จนทำให้อนาคตต้องพังยับเยินประเทศไทยส่วนมองมองแค่ปลายเหตุแต่ต้นเหตุ ไม่มีใครพูดถึงเสียใจที่บ้านเราแก้ปัญหาบ้าๆอย่างนี้ไม่ได้ ผมคนนึงครับที่ประนาม พ่อเลี้ยง เสี่ยและ พวกบ้ากามทั้งหลายไม่รู้ว่าสมองพวกนี้เต็มไปด้วยอะไร

ความคิดเห็นที่ 45
โลหิตเอบี วันที่ : 13/01/2008 เวลา : 18.27 น.
http://www.oknation.net/blog/pod
จะเด็ด ( เทวดา )

"ไม่ได้มาบล็อกนี้ มันเหมือนขาดอะไรบางอย่างสิน่า"

แอบเข้ามายิ้มครับ

ความคิดเห็นที่ 44
บุญชัย วันที่ : 12/01/2008 เวลา : 20.37 น.
http://www.oknation.net/blog/boonchai

อีกหนึ่งเส้นทางของชีวิตที่ผกผัน..

ความคิดเห็นที่ 43
phanasGook วันที่ : 12/01/2008 เวลา : 17.31 น.
http://www.oknation.net/blog/phanasGook
วารสาร สรรสร้าง เที่ยงธรรม / สวน ต้านต่อก่อกรรม กดขี่ ศาสตร์ ส่องอุดมการณ์นำ ถูกต้อง / ดุสิต สอนศิษย์ป้อง รับใช้มวลชน ฯ

ไม่ได้มาหาพี่สาวตั้งนานพอดีภารกิจเยอะ พิ่งไปดูเด็ก!! ที่แม่ฮ่องสอนมาครับ

ความคิดเห็นที่ 42
กัสโต้ วันที่ : 12/01/2008 เวลา : 16.40 น.
http://www.oknation.net/blog/custo
LIFE IS BEAUTIFUL WHEN YOU WALK SLOWLY

เศร้าค่ะ

ความคิดเห็นที่ 41
นานาจิตตัง วันที่ : 12/01/2008 เวลา : 11.39 น.
http://www.oknation.net/blog/yorwor
Comment allez-vous ?

คงเป็นกรรมของเธอ ที่ต้องทำแบบนี้

ความคิดเห็นที่ 40
สุรศักดิ์ วันที่ : 12/01/2008 เวลา : 01.32 น.
http://www.oknation.net/blog/surasakc
ขอเชิญอ่าน << มาเพิ่มพลังให้ตนเอง ... (1) พลังคำพูดด้านบวก >> อัพบล็อก 8 ก.ย. 51

เช่นนั้นเอง ลิขิตชีวิตแล้วแต่กรรม
ของแต่ละคน ชีวิตตอนต้นอาจไม่ดี
ภายภาคหน้าอาจจะดีก็ได้ ธรรมชาติ
สร้างสมดุลเสมอ

ความคิดเห็นที่ 39
ครูแหลม วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 22.57 น.
http://www.oknation.net/blog/kulaem

โอ้.......หายใจไม่ออก

http://www.oknation.net/blog/kulaem/

ความคิดเห็นที่ 38
joeyman วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 22.33 น.
http://www.oknation.net/blog/inmind

http://www.oknation.net/blog/visa/2008/01/06/entry-1

เที่ยวสะหวันนะเขตกันครับ

ความคิดเห็นที่ 37
รวงข้าวล้อลม วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 20.01 น.
http://www.oknation.net/blog/roungkaw
กัลยาณมิตร เป็นสิ่งหาง่ายเสมอ แค่รู้จักคำว่า....ให้....และคำว่า...รับ

...อ่านแล้วแทบไม่อยากคอมเมนท์ สะเทือนใจค่ะ

กลายเป้นวัมนธรรมท้องถิ่นไปแล้วนะ ....คนทางนู้น ...

ความคิดเห็นที่ 36
เจ้าชายเย็นชา วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 17.10 น.
http://www.oknation.net/blog/aiem

เศร้าครับ

ความคิดเห็นที่ 35
พาโตราชู วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 14.56 น.
http://www.oknation.net/blog/Dog-Club

แวะมาอ่านเรื่องของนู๋เพลง อีกและ ไม่รู้เป็นไง ไม่ได้มาบล็อกนี้ มันเหมือนขาดอะไรบางอย่างสิน่า

** และมาขอคะแนน จากแฟนคลับนู๋เพลงด้วย น้า...

อย่าลืมโหวต บล็อก ออฟ เดอะ เยียร์ 2007
พ่อแม่พี่น้อง พี่ป้าน้าอา อย่าลืมมาช่วยลุ้น ช่วยเชียร์

ช่วยโหวต (BG72) พาโตราชู

ช่วยเป็นกำลังใจ ให้พวกเราครอบครัวมะหมา " พุดเดิ้ล 4 ตัว " ด้วยน้าก๊าบบ ตื่นเต้ลลลลลลลล มั่กมั่ก คริ คริ

คลิกรายละเอียด http://www.oknation.net/blog/mindhand/2007/12/30/entry-1

ความคิดเห็นที่ 34
bubujung วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 14.28 น.
http://www.oknation.net/blog/bubujung

ถ้าเปนเรื่องจริงก็น่าเศร้ามากคร้าบบบบ

ความคิดเห็นที่ 33
ชัวจัง วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 12.58 น.
http://www.oknation.net/blog/nattanon

เคยเจอเพื่อนรุ่นเดียวกันที่โรงแรมสยาม วันนั้นไปครั้งแรกพี่ชายพาไปดู ก็ไ่ม่ได้เที่ยว เพื่อนต่างห้องคนนั้นเห็นเราคงจำเราได้ก็เดินหนีหายไปเลย

ใช้คำหลวงพ่อปัญญาก็ต้องบอกว่า "โยมมันโง่" โง่ที่ปล่อยให้ความคิดไม่ดีมาครอบงำ

คิดดี พูดดี ทำดี คบคนดี ไปสู่สถานที่ดี

ชีวิตมันย่อมดีเอง

ความคิดเห็นที่ 32
ล้านเล็กๆ วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 12.57 น.
http://www.oknation.net/blog/lan-car-fair

ความเลวนั้นไม่มีแบ่งแยก...
...แก่ เด็ก หญิง หรือ ชาย

ไหลลงสู่ที่ต่ำเสมอนะคนเรา

ความคิดเห็นที่ 31
talew วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 11.38 น.
http://www.oknation.net/blog/talew
นายตะหลิว สองคนในร่างเดียว

เศร้าและสะเทือนใจมาก ๆ ครับ

ความคิดเห็นที่ 30
มนต์อักษรา วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 11.11 น.
http://www.oknation.net/blog/monauksara
"ความฝันเมื่อวานนี้ อาจจะเป็นไปได้ในวันนี้ และกลายเป็นจริงในวันพรุ่งนี้"

อ่านแล้วรู้สึกสงสารนุ่มจังเลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 29
Nutjang วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 11.07 น.
http://www.oknation.net/blog/Nutjang

สมัยก่อน เมื่อสิบกว่าปี ทางเหนือมีการตกเขียว หมายถึงเอาเงินไปซื้อเด็กหญิงตั้งแต่ยังไม่โต พออายุ 13 -14 ก็ไปรับตัวมา...ขายตัว..ปัจจุบันคงไม่มีแล้วมั้ง

ความคิดเห็นที่ 28
reallemons วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 10.57 น.
http://www.oknation.net/blog/reallemons

ชีวิตของเค้า น่าเห็นใจ ที่มาเจอกับแม่แบบนี้
แต่ว่าจะโทษว่าเป้นเพราะพ่อ-แม่ ทั้งหมดก้อไม่ได้

เรื่องที่เกิดเป็นเรื่องที่น่าเศร้ามากเลย
ขอบคุณสำหรับเรื่องราว
reallemons

ความคิดเห็นที่ 27
กฤตบวรวิชญ์ วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 10.49 น.
http://www.oknation.net/blog/KITBAWORNVIT

เดี๋ยวอาทิตย์หน้าจะเอาเรื่องของพี่มาลงให้อ่านนะ
..

http://www.oknation.net/blog/aot

ความคิดเห็นที่ 26
แม่หมี วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 10.48 น.
http://www.oknation.net/blog/mamaomme

อ่านแล้วสะเทือนใจค่ะ

ถ้าไม่อยากให้สังคมเลวร้าย เราต้องสร้างครอบครัวที่เข้มแข็ง อบอุ่น ไม่ใช้ความรุนแรง เด็กที่มีปัญหาส่วนใหญ่มาจากครอบครัวที่ขาดวิ่น ไม่ได้รับความอบอุ่น
และการใช้ความรุนแรงทำให้มีผลกับการที่เด็กจะกลายเป็นผู้ใช้ความรุนแรงเสียเองในอนาคต น่ากลัวค่ะ

ความคิดเห็นที่ 25
สิงห์ดำ30 วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 09.51 น.
http://www.oknation.net/blog/arnon
สร้างสรรค์สิ่งที่ดีให้กับสังคม

ครับสาเหตุการขายตัวมีหลายสาเหตุ ปัญหาหลักคือปัญหาครอบครัว บ้านแตกแยก คนเราจึงดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดภายใต้ข้อจำกัดต่างๆของแต่ละคนที่ไม่เหมือนกัน ชีวิตของคนขายตัวบางคนน่าสงสารมาก น่าจะมีองค์กรใดองค์กรหนึ่งเข้าไปช่วยอย่างจริงจัง เมื่อเขาพ้นวัยขายตัวได้แล้ว เพราะชีวิตในวัยหลังจากช่วงนั้นเขาจะลำบากมาก

ความคิดเห็นที่ 24
pen วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 09.00 น.
http://www.oknation.net/blog/pen
ปากกาคืออาวุธ จับประยุทธ์เพื่อสัจจะธรรม ความจริงคือคำมั่น พันธเกียรติเพื่อปวงชน

ถึงคุณเพลง

เรื่องนี้สะท้อนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคมด้านหนึ่งได้เป็นอย่างดี เมื่อจรรยาและศีลธรรมทั้งหลายมันห่างไกลจากจิตใจของคนในสังคมมากขึ้นทุกที

สิ่งเหล่านี้คงจะไม่เกิดหรือคลี่คลายขึ้นถ้าที่ทุกคนมีศีลธรรมในใจบ้าง

เรือนปากกา บ้านแม่ริม
pen

ความคิดเห็นที่ 23
Jui วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 08.56 น.
http://www.oknation.net/blog/jui880

ชีวิตบัดซบจริงๆครับ
อ่านแล้วเศร้า

ความคิดเห็นที่ 22
ธีร์/อันมัย วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 08.53 น.
http://www.oknation.net/blog/teeanmai
GIVE ME A SPACE

เพื่อนเธอขายตัว
ส่วนเพื่อนฉันขายวิญญาณ
ให้ความชั่วซาตานสันดานหยาบ
อยู่ในคราบนักบุญคุณธรรมสูงส่ง

ความคิดเห็นที่ 21
redribbons07 วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 08.31 น.
http://www.oknation.net/blog/redribbons07

สะท้อนว่าสังคม มันเปลี่ยนไปมาก

ความคิดเห็นที่ 20
ทิพย์ธัญญา วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 08.13 น.
http://www.oknation.net/blog/jonat
พ.ศ.2555 ครบรอบ 750 ปี เจียงฮายบ้านเฮา

เหมือนนิยาย
นิยายคือชีวิต
ชีวิตคือนิยาย

ความคิดเห็นที่ 19
Nozz วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 08.00 น.
http://www.oknation.net/blog/nozzila
http://www.oknation.net/blog/xinchaovietnam บ้านหลังนี้.....เวียดนามล้วนๆ http://www.oknation.net/blog/testblog หลังล่าสุดที่ไม่มีอะไร

ขอบคุณนะคับที่ชวนมาอ่าน น่าสะเทือนใจจิงๆ

ความคิดเห็นที่ 18
Dogstar วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 07.38 น.
http://www.oknation.net/blog/dogstar

แม่ชนิดใหนกันนะ หดหู่ค่ะหนุเพลง

ความคิดเห็นที่ 17
roselobster วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 07.33 น.
http://www.oknation.net/blog/Memyself
" บทกวีไม่ได้เป็นของคนแต่ง....แต่เป็นของคนที่ต้องการมันต่างหาก "

มายิ้มให้จ้า

ความคิดเห็นที่ 16
สายธาร วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 06.46 น.
http://www.oknation.net/blog/cyberfrogy
Placing the condition of happiness upon society, Is dangerous.

ขอบคุณที่ชวนมาอ่านครับ สงสารเด็กวัยรุ่นที่มีกรรมเป็นของตน อาจถูกสร้างขึ้นจากพ่อหรือแม่หรือจากผู้ใหญ่ บ บางคน น่าสงสารครับ

ความคิดเห็นที่ 15
ทนายแต๊ก วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 05.15 น.
http://www.oknation.net/blog/thanyasak
thanyasak

เรื่องเลวร้ายอย่างนี้มีครับ
แต่มีน้อยมาก
ส่วนมากพ่อเลี้ยงต้องติดคุกครับ แม่ที่ไหนจะวางเฉย

ความคิดเห็นที่ 14
Lyrics วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 02.42 น.
http://www.oknation.net/blog/lunla
: Fa Me SinG a SonG :

เรื่องนี้นู๋เพลงไม่ได้เขียนเอง

มันเป็นเรื่องแต่งของคนๆนึง

เห็นว่าน่าสนใจเลยเอามาให้อ่านค่ะ

ความคิดเห็นที่ 13
ความทรงจำเก่าๆ วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 02.14 น.
http://www.oknation.net/blog/kontummadha
เพลงชีวิต.....เพลงชีวา...คนธรรมด๊า...ธรรมดา 6-9 พย.51 กับโครงการ ตามรอยครูซัน...สานฝันเด็กน้อย

เรื่องจริงเหรอเนี๊ยะ......เศร้าจัง....

ความคิดเห็นที่ 12
ปลิวลม วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 02.09 น.
http://www.oknation.net/blog/pliewlom

เฮ้อ........เฮ้อ

ความคิดเห็นที่ 11
ผาดำ วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 01.33 น.
http://www.oknation.net/blog/comsongkla

สงสารจัง คุณนี้ขยันเขียนจริงๆ หายง่วงเลย ทำงานดึกครับ
o kนะครับ ราตรีสวัส

ความคิดเห็นที่ 10
pimahn วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 01.23 น.
http://www.oknation.net/blog/pimahn
http://www.oknation.net/blog/pimahn2

http://www.oknation.net/blog/pimahn/2008/01/08/entry-1
นุ่มเคยทำกรรมหนักมาก่อน
ชาตินี้ก็เลยต้องมาใช้กรรมเก่า
พ่อแม่ไม่ดี พ่อเลี้ยงข่มขืน
ตัวเองขายตัว
กรรมจากการเป็นคนเจ้าชู้ มักมากในกาม ทำร้ายจิตใจผู้อื่น
เป็นผลให้กรรมนั้นมาสนองตนเอง

นุ่มพ้นกรรมได้ ถ้าใช้สติปัญญา
ทำใจ ปล่อยวาง อโหสิกรรมให้พ่อแม่และพ่อเลี้ยง
ตั้งหน้าตั้งตาเป็นคนดี ยอมรับในสิ่งที่ตนเองแก้ไขเปลี่ยนแปลงไม่ได้
แต่ทำในสิ่งที่ตนเองทำได้ หางานสุจริตทำ
แบ่งปันสิ่งที่ตนเองมีให้แก่ผู้อื่่นบ้างตามสมควร
ไม่อิจฉาริษยาใคร แต่ชื่นชมยินดีในความสุขความสำเร็จของคนอื่น
ไม่อาฆาตพยาบาทใคร แต่ให้อภัยได้เสมอ
นุ่มก็จะมีชีวิตที่ดีได้ในบั้นปลาย

ความคิดเห็นที่ 9
ป๊อดสวนผัก วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 01.20 น.
http://www.oknation.net/blog/thamin007

ยังไม่อ่านเลย เพื่อน ก็ คือเพื่อน

ความคิดเห็นที่ 8
Lyrics วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 01.16 น.
http://www.oknation.net/blog/lunla
: Fa Me SinG a SonG :

ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ

ความคิดเห็นที่ 7
กิต วันที่ : 11/01/2008 เวลา : 01.03 น.
http://www.oknation.net/blog/kit2550
สิ่งที่ยังไม่รู้........ยังมีอีกเยอะขอบคุณทุกท่าน....ที่นำเรื่องที่ยังไม่รู้...แบ่งปันกันรู้