เกือบ 3 ปีแล้วค่ะ ที่ดิฉันไม่ได้ไปเยือนเกาะเสม็ด  ... เมื่อ 3ปีที่แล้ว หาดทรายแก้วยังสงบเงียบน่ายลมากกว่าทุกวันนี้ ...ร้านค้าสถานบันเทิงมากมายทำให้ดิฉันจำหาดทรายแก้วเกือบไม่ได้ โชคดีที่มีพระอภัยมณีกับนางเงือกยืนโดดเด่นให้ดิฉันรำลึกถึงความหลัง

ดิฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า จะมีโอกาสมาเยือนเกาะแห่งนี้อีกครั้งภายในปีนี้ ....ทีแรกที่มีคนเอ่ยปากชวน ความมั่นใจที่จะได้มาเกิดขึ้นกับดิฉันเพียง 20 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น  คงเพราะความไม่แน่นอนหลายๆอย่าง  ....กระทั่งดิฉันขับรถเข้าเขตพื้นที่จังหวัดระยอง ถึงตรงนั้นแหละค่ะ ดิฉันจึงมันใจว่าได้มาเยือนแล้วจริงๆ

ดิฉันหาข้อมูลอยู่ไม่กี่วันจึงมีบทสรุปว่า จะเอาก้นงามๆ มานอนลงบนผืนทรายของอ่าววงเดือน  ส่วนที่พัก ก็ถามความเห็นจากเจ้าของกิจการสปีดโบ๊ทตรงท่าเรือบ้านเพ นั้นแหละค่ะ ..... จากนั้นก็เช่าสปีดโบ๊ท ราคา 1200 บาท  นั่งจากฝั่งมาไม่ถึง 20 นาที ลงตรงท่าเรือหลัก จากนั้นก็เช่ามอเตอร์ไซร์ ราคาวันละ 300 บาท ขี่เข้าไปในเกาะตามหาบ้านพักที่เขาแนะนำไว้ตั้งแต่ทีแรก ...

เสม็ด คาบาน่า  ราคาห้องพักจัดว่าสูงพอสมควร หากไม่ได้ลดเปอร์เซ็นต์ ก็ตกอยู่ประมาณ 4000 กว่าบาทต่อคืน ....บรรยากาศก็อย่างที่เห็นในภาพค่ะ

บรรยากาสหน้าหาดค่ะ ใช้กล้องซูมถ่ายจากห้องพัก

เก้าอี้เอนหลัง แอบดูฝรั่งอาบแดด ถ่ายจากหน้าห้องพักค่ะ

ร้านอาหารตรงมุมหาด อยู่ใกล้ๆกับที่พักไม่ถึง200 เมตร

ชอบจังเร๊ยยยเต่าตัวนี้ ...เล่นกันเป็นด็กๆ ก็สนุกไปอีกแบบ 

บ้านพักหลังงามที่ดิฉันงีบนอนอยู่ 3 คืน

อีกฝั่งหนึ่งของอ่าววงเดือน (ยุงเยอะมาก)

นอนอยู่บนเตียงในบ้าน มองออกมาก็จะเห็นบรรยากาศแบบนี้แหละค่ะ

ยังไม่หมดความตั้งใจที่จะถ่ายรูปกับเต่า

ตากล้องจำเป็นเค้าถ่ายคร่า

ที่อ่าววงเดือนไม่มีคูฟรีเวอร์ ดิฉันเลยต้องเอาไอ้แผ่นติดแก้มแก้ปวดฟันมาติดศรีษะ

ปวดหัวมากมาย กลัวไข้ขึ้น

ก่อนกลับ ถ่ายกันเป็นที่ระทึก .....

ถึงเวลาต้องนั่งสปีดโบ๊ทโต้คลื่นกลับฝั่ง

แงๆ ...หมดกันลาพักร้อนที่แสนอิ่นใจสบายกายของฉัน

ถึงเวลาหันรถเข้า กทม. ทำหน้าที่ของตัวเองกันต่อไป

.

.

.

.

.

 หัวใจสำคัญของทริปครั้งนี้ คือใครบางคนที่ตกลงปลงใจเอาเท้าทั้ง 2 ข้างไปย้ำหาดทรายสีขาวด้วยกัน  กิจกรรมดีๆ 3คืน 4 วัน ที่ดิฉันคงต้องจดจำไปอีกนาน  ... เล่นน้ำทะเลกันจนปวดแสบตาและเนื้อตัว .... ขี่เจ๊สกี กันแบบกลัวๆกล้าๆ หากแต่ว่าขี่วนจนจะรอบเกาะเสม็ด ..ขี่มอเตอร์ไซร์ลงมอ (อะไรคือมอ 55+) กิจกรรมที่ดิฉันกลัวที่สุดในทริปนี้  ขอบคุณสำหรับหน้าที่ตากล้องจำเป็น   ขอบคุณที่เป็นกระทรวงการคลัง ขอบคุณสำหรับหน้าที่ navigator ยึดหลักแผนที่ทางหลวง โดยไม่นึกถึงเส้นทางที่ชาวบ้านเค้าใช้กันจริงๆในชีวิตประจำวัน 555+  ขอบคุณในความไว้เนื้อเชื่อใจ ปล่อยให้ดิฉันขับรถ ตั้งหลายร้อยกิโล   ขอบคุณที่ทำให้ทริปครั้งนี้  น่าจดจำไปอีกนาน

ถึงวันนี้ดิฉันได้เรียนรู้อีกอย่างหนึ่งว่า.. การไม่คาดหวังอะไรกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า กลับกลายเป็นได้ผลตอบแทนกลับมาแบบเกินความคาดหมาย .......     

อาจไม่มีทริปดีๆแบบนี้สำหรับดิฉันอีกแล้ว    แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยนิ!!  เพราะอย่างน้อยๆ  ความทรงจำตลอดเวลาเกือบ 10 วันที่ผ่านมา มันก็มากมายแก่การนึกถึงไปทั้งชีวิต  ขอบคุณมากๆคร่า