ต่อเนื่องจากวันรับปริญญา

บัณฑิตจาก มอ.ปัตตานี นัดรวมกลุ่มกันที่หน้าตึกคณะพยาบาลช่วงสิบโมงเช้า.

นั่นคือเวลาที่ผมกะรถตู้พร้อมชาวคณะโบกมือล่ำลาล่วงหน้าไปหาดสมิหลาที่สงขลากันต่อ.

...................

นานร่วมปีที่ผมไม่ได้มาเยือนที่นี่.

มาคราวนี้หลังจากปูเสื่อฟาดมื้อเที่ยงกันสำราญดีแล้ว สักพักก็ได้เห็นหญิงสาวสาวราวยี่สิบเศษคนหนึ่ง หอบเอกสารพร้อมปากกาเดินแจกผู้คนที่มาพักผ่อนแถวนั้น.

ว่าที่หลานสะใภ้คนโตก็ได้กะเค้ามาชุดนึง.

ผมแถไปมองเมียงดูแวบหนึ่งก็รู้ว่ามันคือ แบบสอบถามงานวิจัยวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโทของนักศึกษาคณะวิทยาการจัดการสันทนาการ มศว.

...................

อันที่จริงตอนนี้ผมก็กำลังเก็บข้อมูลเขียนงานวิจัยอยู่เหมือนกัน  เรื่องของเรื่องก็เลยชักสนใจอยากทำแบบสอบถามกะเค้าบ้าง.

ยิ่งไปกว่านั้น คือ หลังเริ่มเก็บข้อมูลเอง ก็ยิ่งเข้าใจว่าคนที่จะทำวิจัยแบบจริงจัง ( โดยปฏิเสธระบบการนำต้นฉบับมาเข้าคอมแล้วไปที่คำสั่ง แก้ไข  - แทนที่ – ตกลง .....ตบตูดด้วยการเปลี่ยนชื่อ-ตำแหน่งของผู้วิจัย....ทบทวนข้อผิดพลาดอีกนิด เป็นอันเสร็จพิธี ) น่ะ ต้องเจอปัญหาอะไรยังไงบ้าง.

แต่ไม่ว่าจะส่งสัญญาณแบบไหนไป สาวสวยคนที่เดินฉึบฉับไปมาคนนั้นก็ไม่มีทีท่าจะหันมามองเลยสักนิด.

ผมกะน้องตัวป่วนลองจ้องมองดูก็แล้ว ทำเป็นถ่ายภาพเปิดแฟลช (ทั้งที่แดดจ้าจนตาหยี ) ก็แล้ว.

เธอก็ยังผ่านไปเฉียดมาราวว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น.

สุดท้าย...

แม่ของผมเดินมาจากไหนไม่รู้. พยักหน้าหงึกหงักหลังรู้ความต้องการของเรา.

.............

แม่กระซิบ.

ลองดูนี่.

ว่าแล้วท่านแม่ก็โบกมือร้องเรียกเอาดื้อดื้อเลย.

หยั่งกะเรียกแม่ค้ามะม่วงมันปานนั้น.

.............

เพียงแต่ว่าที่ได้มาไม่ใช่มะม่วงมันพร้อมพริกเกลือ.

แต่เป็นแบบสอบถามบวกปากกาลูกลื่นสองชุด.

............

สองสาวต่างวัยก็ช่วยกันทำสนุกกันไป.

ผมเองก็ได้มีส่วนร่วมในฐานะผู้ช่วยเก็บแบบสอบถามส่งคืนผู้วิจัย...

ทีแรกแม่ทำไปสองหน้าแล้วบอกลูกทำต่อไหม...

ผมรีบบอกว่า นั่นแหละ สิ่งที่ลูกกำลังเจออยู่.

คือ การได้แบบสอบถามที่มีอคติกลับมา.

......ขอเถอะนะ แม่ทำเองไปให้จบเหอะ.

นึกถึงตัวเอง.

ไม่อยากให้คนทำต้องหัวเสียบ่อยไปจากอะไรที่พอควบคุมได้.

...................

แต่ก็นั่นแหละ....

ความรู้สึกที่ว่าก็เปลี่ยนไปแทบจะทันที ที่สาวคนนั้นกลับมาเก็บแบบสอบถาม.

เพราะในตอนที่สามของแบบสอบถามที่เปิดโอกาสให้ผู้ตอบได้แสดงความคิดเห็นในประเด็นต่างๆเกี่ยวกับการจัดการหาดสมิหลา.

เธอกลับบอกว่า ไม่ต้องเขียนทุกข้อก้ได้ค่ะ.

......................

เล่นเอาทั้งผมทั้งน้องตัวป่วนที่กำลังกรอกความเห็นอึ้งไปเลย.

....................

ถึงเธอจะบอกว่ามาช่วยเก็บแบบสอบถามแทนน้องสาวของเธอก็ตาม.

...................

แต่มัน...อาจจะเหมือนไม่ได้ช่วยอะไรเลย...

..................

น่าเสียดาย.

ถึงมันอาจเป็นเพียงจุดเล็กเล็กในกระบวนการ.

แต่ก็นั่น.

ถ้าหากมันเป็นสิ่งที่นิยมทำกันทั่วไป.

แล้วเราจะทำวิจัยไปเพื่อแมวอะไรกัน?

..................

ไม่รู้ก่อนจะออกมาทำงานนี้.

สาวคนนั้น เธอจะพอมีเวลาว่างหันไปมอง รูปปั้นนางเงือก เกาะหนู เกาะแมว

และชายหาดสมิหลาบ้างหรือเปล่า?

.................

เพราะไม่แน่ แค่ไม่กี่วินาทีของการชายตา

อาจทำให้เธอรู้ว่า...งานวิจัยชิ้นนั้น.

ทำไปเพื่อวัตถุประสงค์อะไร.