ในวันแห่งความรัก.พี่มีของขวัญชิ้นพิเศษจะมอบให้น้อง.

เชื่อเถอะนะที่รัก...ว่ามันหวานหอมเสียยิ่งกว่าขนมชิ้นใดๆในโลกนี้.

...สวยซึ้งตึงตรากว่าดอกไม้ช่อใหญ่.

ความหมายของมันนั้นเล่า ก็ลึกล้ำเกินสรรหาถ้อยคำใดมาเปรียบได้.

อีกทั้งมันคือสิ่งมีค่าที่สุด...เท่าที่พี่มี.

ที่ผ่านมา พี่เชื่อว่า...ยังไม่เคยมีใครได้ครอบครองมันมาก่อน.

แน่นอน...เนื่องเพราะเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา...มันถูกปิดผนึกไว้อย่างแนบแน่นนั่นเอง.

ในวันแห่งความรัก.พี่มีของขวัญชิ้นพิเศษจะมอบให้น้อง.

ของขวัญที่แม้แต่เงินหรือทองก็ไม่มีราคาเทียบเท่า.

และความล้ำค่านั้น ก็ใช่ว่าเพชรพลอยหรืออัญมณีใดๆจะเทียบเคียงได้.

ถึงกระนั้น…ของสิ่งนี้กลับเปราะบางราวกับแก้วเจียระนัย.

ขอเถอะ...ได้โปรดมอบสัมผัสอันอ่อนโยน...ยามน้องจับต้องมัน.

ในวันแห่งความรัก. พี่มีของขวัญชิ้นพิเศษจะมอบให้น้อง.

แม้ตัวพี่เองยังประหลาดใจ เพราะเหตุใดจึงไม่เคยเผยสิ่งนี้ออกมา.

แม้เวลาจะเลยผ่านมาแสนนาน...จวบจนกระทั่งถึงวันนี้.

อาจเป็นเพราะไม่เคยมีใครเลยจริงๆที่คู่ควรจะได้รับ.

แต่การรอคอยอันเนิ่นนานนั้น...สิ้นสุดลงแล้ว เมื่อเราได้พบกัน.

พี่รับรู้ได้...ด้วยจิตวิญญาณข้างในที่ร้องบอกพี่...สิ่งนี้พี่มีไว้...เพื่อรอเพียงน้องคนเดียว.

ในวันแห่งความรัก.พี่มีของขวัญชิ้นพิเศษจะมอบให้น้อง.

มันเป็นสิ่งพิเศษเฉพาะ ที่มาพร้อมกับกุญแจดอกสำคัญ.

น้องจะได้มันเก็บไว้ และควรถนอมดูแลมันไปตราบนานเท่านาน.

น้องจะได้ใช้กุญแจนั้น ไขเข้าไปสู่ประตูของขวัญ ด้วยรหัสและถ้อยคำที่นุ่มนวล.

หรือบางที....น้องอาจจะทำลายมันแหลกเป็นผุยผง.

ราวกับว่าที่ผ่านมานั้น น้องไม่เคยรักพี่เลย...

ในวันแห่งความรัก.

พี่ขอมอบใจดวงนี้ให้กับน้อง.

มันจะอยู่ในสองมือของน้อง...

ทั้งในวันนี้...และวันพรุ่ง...

ด้วยความปราถนาทั้งหมดของพี่...

ขอให้หัวใจดวงนั้นสถิตอยู่กับน้อง...

ตราบนิจนิรันดร...

...........................