สวัสดีสวัสดี...วันนี้ชีวิตทุกคนเป็นไงบ้าง?

บัดนี้เจ้าบ้านมาปัดฝุ่นเรือนชานแล้วขอรับ.

...จึงรายงานตัวเพื่อทราบโดยถ้วนทั่ว.

.........

.........

จั่วหัวไว้ว่ากำลังใจจากคนเล็กเล็ก...จึงหมายถึงเรื่องเล่าวันนี้ เป็นเรื่องของคนที่มีขนาดตัว...

เล็ก...คือ สูงจากพื้นดินไม่เกิน157ซม. น้ำหนักตัวคร่าวคร่าววิ่งอยู่ราว50กก.

เพศชาย อายุ20ปี.

นิสัย ร่าเริง 

อาชีพ เล่นดนตรี (กลอง) รับจ้างทั่วไป.

คุณลักษณะเด่น...สู้งาน ขยัน อดทน มุ่งมั่น มีความรับผิดชอบ...เสียสละ.

...กวนตีน(แต่น่ารัก)สม่ำเสมอ.

...

ที่ผมคิดว่าทั้งน่าสนใจและน่าประทับใจ...จากวัยรุ่นตัวเล็กคนนี้เห็นจะเป็นความเสียสละ

นี่ล่ะครับ.

เพราะแทบทุกบาททุกสตางค์ที่เขาใช้แรงใช้ความเหนื่อยยากแลกมาเนี่ย จะใช้ไปสำหรับต่ออนาคต

ทางการศึกษาให้กับน้องของเขา.

...แทบไม่ต้องอ้างถึงหรอกว่า เหตุใดใยจึงมีเวลามาทำงานส่งน้องเรียน.

ก็ด้วยวัยขนาดนี้...ถ้าตัวเองไม่หยุดเวลาการเรียนของตนไว้.

จะเอาช่วงไหนมาทำงานหาเงินเล่าครับ.

...

คนเรามีโอกาสเป็นดาราจอแก้วหรือนักร้องค่ายใหญ่กันง่ายง่ายเมื่อไหร่.

....

ผมมีโอกาสได้ร่วมงานกะไอ้ตัวเล็กแค่ไม่กี่วัน แต่ได้ฟังเรื่องจากสมาชิกวงคนอื่น ก็รู้สึกทึ่งและชื่นชม

เคยได้ยินข่าววัยรุ่นรักดีที่ทำเรื่องดีดีผ่านสื่อมาก็เยอะ.

ได้สัมผัสได้เห็นได้ทำงานร่วมกันกับตัวเป็นเป็นแบบนี้ ความรู้สึกมันต่างกันลิบเลยเชียว.

ตอนแรกป๋าแอนมือกีตาร์บอกว่าพี่เชื่อไหม ตอนไอ้ตัวเล็กมันตีกลองอยู่อีกร้านนึงน่ะ ค่าจ้างที่รับมา

ตัวเองใช้แค่วันนึงไม่เกินสามสิบห้าสิบบาท ที่เหลือเก็บไว้ให้น้อง.

...

เสียดายที่โอกาสได้ใช้ความสามารถทำมาหากินด้วยการตีกลองกับวงดนตรีเพื่อชีวิตที่ร้านแห่งนั้น

ทั้งสั้นและจบลงด้วยความรู้สึกไม่น่าประทับใจ เพราะตอนชักชวนมาให้เล่นบอกอีกอย่าง แต่จู่จู่

กลับมีเวลาได้ตีเพียงไม่กี่คืน เพราะเหตุผลอีกแบบ...ไม่เหมือนตอนขามา.

"ทีแรกเค้าชวนมาเล่น ผมก็ดีใจ จะได้มีเงินมีงาน...น้องจะได้เรียนหนังสือ..."

"แต่ไปไปมามา...เค้ามีคนมาตีแทนผมแบบไม่บอกล่วงหน้าเลยนะ...มาพูดกับผมทีหลังว่า..

โทษที...ตอนนั้นแค่ให้มาตีแทนช่วงที่มือกลองคนนี้ยังไม่มา"

....

ไปร้านเก้อ...อดตีกลอง ไม่ได้งาน...ไม่มีเงิน.

แน่ล่ะ สำหรับคนที่ไม่มีข้อจำกัดด้านปัจจัยดำรงชีพขั้นพื้นฐาน อาจไม่เดือดร้อน หรือกระทั่งไม่เข้าใจ.

...

ขอบอกไว้สักเล็กน้อยนะครับ ว่า รูปแบบของวงดนตรีที่รับเล่นประจำในร้านแถวจังหวัดเล็กเล็กแบบนี้

ส่วนหนึ่งสมาชิกวงจะมีงานทำประจำรองรับอยู่แล้วแทบทั้งสิ้น.

...อย่างวงของผม มือเบสก็มีแผงขายของชำในตลาดสดเทศบาล.

...กีตาร์...ช่วยพ่อแม่ทำกิจการส่วนตัว.

...กีตาร์...อีกคนเปิดร้านขายขนมน้ำชากาแฟกับแฟน.

...

พูดง่ายง่าย การเล่นดนตรี คือ สิ่งเติมเต็มให้กับชีวิต...เป็นกิจกรรมที่ให้คุณค่าทางจิตใจมากกว่าจะทำไป

หวังประโยชน์เงินทอง...

ได้เพิ่มมาก็ดีใจ...ถึงไม่ได้ก็ไม่อดตาย...ว่างั้น.

...

แต่นั่นมันไม่ใช่กับคนเล็กเล็กคนนี้.

โอเค.

ที่ผ่านมาแม้ไม่ได้ตีกลอง เค้าก็ยังอยู่มาได้. แต่ก็นั่น....หากมีงานเพิ่มเข้ามา...แม้จะไม่มากมาย

แต่มันก็มากความหมายเหลือเกิน กับคนที่ต้องยืนหยัดสู้ชีวิตโดยแทบไม่มีโอกาสเลือกงาน...

และกับการได้เรียนต่อของน้อง ดูจะมีความหมายมากจริงจริงกับมือกลองของเรา.

"มันก็ได้หลายอย่างนะพี่"

"ผมได้เงิน ได้มีข้าวกินสบาย ต่อไปอาจได้มีบ้านอยู่ใกล้ร้าน...ค่าเช่าไม่ต้องจ่าย...บ้านไม่เช่า

ข้าวไม่ซื้อ...ไม่ต้องเดินทางไปกลับเสียเวลาเสียตังค์...แถมมีงานให้ทำช่วงกลางวันอีกต่างหาก"

"ยิ่งกว่านั้น ผมได้พัฒนาฝีมือไปด้วย...มันดีเหลือเกิน"

"ถึงจะเจอพี่พี่เพี้ยนเพี้ยนไม่เหมือนชาวบ้านเขา...ผมก็ยังว่ามันดีอยู่ล่ะ"

...ถือว่าไอ้ตัวเล็กมันชื่นชมพวกผมก็แล้วกันนะ....

...ลืมบอกไปว่า ตอนนี้ไอ้ตัวเล็กมาพักอยู่กับมือกีตาร์คนที่ช่วยกิจการทางบ้านน่ะครับ.

...จะด้วยโชคดี หรือเพราะผู้ใหญ่ให้โอกาสเพราะได้รับฟังเรื่องราวของเขา...ก็เลยได้ช่วยงานในร้าน

เพิ่มช่องทางไหลเข้ามาของรายรับขึ้นอีก.

...ไม่รู้เป็นไง...ได้เจอเรื่องแบบนี้...แล้วมันดีใจแทนเจ้าของเรื่องอยู่เรื่อย.

...

"ผมเคยอยู่เรือประมงด้วยนะ งานหนัก ยกของอะไรแบบนี้ผมไม่กลัวเลย" ไอ้ตัวเล็กพูดถึงงานในร้าน

ตอนกลางวันที่มีข้าวสารให้ยกกันเป็นกระสอบ.

มือเบสฟังแล้วก็เตือนด้วยความหวังดี

"ถึงงั้นก็เถอะ อย่าคิดว่าเรายังหนุ่ม ยังแข็งแรง หรือเราผ่านงานที่หนักกว่านี้มา...โอกาสพลาดพลั้ง

มันไม่เคยรู้จักใครเป็นการส่วนตัว"

...

"พลาดเข้าสักที จะมีผลถึงการตีกลอง"

...

พูดกันถึงขนาดนั้น เพราะรู้ว่าลึกลึกในใจ ความฝันจะได้มีผลงานของตัวเอง...ความตั้งใจในการทำวง

เข้าประกวดตามงานต่างต่างของมือกลองตัวเปี๊ยกของเรายังมีอยู่เต็มเปี่ยม.

การรักษาตัวให้ดี จึงเลี่ยงกันไม่ได้.

...

"ตอนนี้ วงผมผ่านเข้าไปอีกรอบแล้วพี่..." เค้าหมายถึงการประกวดดนตรีที่จัดกันที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง.

...สีหน้าแววตาของเจ้าของเรื่อง...บอกได้คำเดียว.

มันโคตรภูมิใจ...

...เผลอเผลอชนะเลิศขึ้นมา ได้จุดพลุกันมั่งคงคราวนี้.

...

สิ่งหนึ่งที่สังเกตได้ชัด นอกจากฝีมือที่มีพอตัว  คือ ความมีชีวิตชีวาตอนหมอนี่ตีกลอง.

ฟีลแม่งดี....

ร่าเริง สดชื่น สดใส...ได้แรง...อ้อร้อ...ดีดดิ้น ...สะบัดสะบิ้ง...เร้าใจ...น่าถีบ...ไอ้นี่มีครบ.

..ทำให้สมาชิกคนอื่นพลอยสนุกไปด้วย.

...มันจำเป็นมากนะครับ ไอ้การจุดฟีลลิ่งให้ตัวเองแล้วพลอยไหลลามไปถึงคนอื่นด้วยเนี่ย.

อย่าลืมว่า การเล่นดนตรีกลางคืน เลิกทีถึงบ้านตีสองแก่แก่...เป็นประจำ

พร้อมกับต้องรับผิดชอบงานภาคกลางวันไปด้วยกันน่ะ

เมื่อผ่านไปคืนแล้วคืนเล่า...นานนานไปเนื่องต่อกัน...โอกาสที่จะส่อออาการหมดแรง

เหี่ยวปลายตายตั้งแต่ต้น มันมีสูงพอกับวงคล้ำดำปิ๊ดเป็นหมีแพนด้า...

ดังนั้นแล้ว การที่มีคนแรงเหลือสักคน (จะด้วยวัยหรืออะไรก็...ช่างมันเหอะ) คอยแอ็คชั่นโชว์ท่า

พิศดารให้ได้เห็นกันเป็นระยะบนเวที...มันดีจริงจริง.

...

...

แน่อยู่แล้วว่า...สไตล์เพื่อชีวิตที่ต้องเล่นอยู่...ไม่ใช่แบบที่ผมหรือแม้แต่สมาชิกคนอื่นถนัด...

จึงอึดอัดพอควรกับการปรับตัว.

งานประจำที่ทำก็เหนื่อยพอแรง...มาเจอะกับประเภทตีสองถึงบ้าน...ก็....เหี่ยว ก็ช็อต.

...

บางทีมีมุมจะถอดใจโบกมือบ๊ายบายก็...พอได้เห็นกันบ้าง.

...แต่นั่นมันก่อนหน้าจะได้เจอไอ้ตัวเล็กคนนี้. มันกระตุ้นให้ได้คิด...

....

เรื่องเล็กเล็กของคนเล็กเล็ก. มันโคตรธรรมดา...มันพื้นพื้นจนบางทีอาจไม่น่าจะมีคุณค่าน่าสนใจ

หรือมีน้ำหนักพอให้ต้องนำมาเล่าสู่กันฟังด้วยซ้ำ

...แต่เราก็รู้สึกได้ว่า...มันให้กำลังใจได้มากมาย...ไม่เกี่ยวกับขนาดตัวเอาเลย.

...

...

นะ..

บางที ใครว่า เราต้องมองแค่คนที่สูงกว่าใหญ่กว่า...ถึงจะมีแรงใจหรือแรงบันดาลใจ...

เพราะจะสูงจะใหญ่อย่างไร บางทีมันก็แค่ภาพสร้างที่สมมติขึ้นเอง.

...

ของจริงมันอยู่ตรงสิ่งที่คนคนนั้น...ลงมือทำ.

...

โย่ว.