สวัสดีวันเปลี่ยนปีครับ.

...

เมื่อคืนวาน ผมคว้ามอร์ไซค์เก่าคร่ำคันเดิมไปร้านหนังสือ

ตั้งอกตั้งใจอย่างดี จะไปซื้อของขวัญปีใหม่ให้ตัวเอง.

...กะจะซื้อหนังสือดีดีสักเล่มมาอ่าน...จะซื้อสมุดบันทึกเล่มใหม่มาใช้แทนเล่มเก่าที่จวนหมด..

เข้าออกอยู่สองร้าน...ก็หมดเมือง...(เผอิญมันมีแค่สองร้านเท่านั้นจริงจริง..ทั่วตัวอำเภอ)

ได้สมุดบันทึกมาครับ. แม้ไม่ใช่อย่างที่ต้องการ แต่ก็นะ...ถ้ารอจะหาแบบสเป็คสุดสุด...

ก็รอไปเถิด...รอไป..ตราบกัลปาวสาน...นอกจากจะถ่อร่างไปต่างจังหวัด อาจพอมีลุ้น.

....

แต่ก็นั่น บางเรื่อง บางอย่างมันมิอาจรอนาน...ความต้องการความอยากมันจะพลอย

ระเหยหายไปกับสายลมแสงแดดเสีย.

จึงคว้าสมุดบันทึกเล่มสีม่วงมา...ใช้.

ประเดิมไปแล้วเมื่อคืนนั้นเอง.

....

ผมเองตั้งใจไว้ว่าปีใหม่นี้จะเป็นปีแห่งการบันทึกประจำวัน.

ตั้งมั่นไว้แล้วจะเขียนให้ได้ทุกวัน.

เพราะสองสามปีที่ผ่านมา ความถี่ในการเขียนลดน้อยถอยห่างไปชนิดวูบวาบ..

เผลอปั๊บเดียวทิ้งห่างไปเป็นเดือน..ร่วมเดือน.

...

เป็นอะไรไปแล้วชีวิตเรา.

คิดแล้วน่าใจหาย ยิ่งเมื่อนึกว่าเป็นชีวิตของคนบ้าบอไม่เอาอ่าวไม่เข้าทะเลอะไร

กับใครเขาสักเท่าไร.

ส่วนใหญ่ใช้วันเวลาส่วนใหญ่ไปกับการเผาลมหายใจทิ้งไปพร้อมความคิดฝัน

จะทำอย่างนั้นอย่างนี้...ไปวันวัน.

แล้วก็จบวันคืนไปด้วยความว่างเปล่า แบบจับมือใครดมไม่ได้...

ราวกับการทำฆาตกรรมสมบูรณ์แบบ...กระนั้น.

...

ปีใหม่ทั้งที

จึงอยากจะร้องขอกับตัวเองให้มีสิ่งใดบ้างก็ได้ที่สามารถทำได้อย่างมุ่งมั่น

สม่ำเสมอ...ให้ได้พอชื่นใจ อย่างการเขียนบันทึก...เพราะอย่างน้อยที่สุด

ครั้งหนึ่งนานมา.ผมเคยทำมันอย่างมีความสุข อย่างสม่ำเสมอ...

มันเหมือนเรามีภาพยนต์ชีวิตส่วนตัวที่อาจจะ

เรียกขานได้ว่าบันทึกภาพความทรงจำส่วนใหญ่เอาไว้ได้อย่าง...

ถ้าจะตกหล่นไปก็คงน้อยเต็มที.

....

เคยนะครับ

เคยค้นสมุดบันทึกเล่มเก่าเก่ามานอนอ่านเล่น ไม่น่าเชื่อว่า

บางเรื่องถึงกับต้องขมวดคิ้วนึกกันอยู่เป็นนาน...

เราทำอะไรไปอย่างนั้นหรือฟะ?

...

จริงเหรอ...นั่น...ตอนนั้นกรูทำแบบนั้นลงไปด้วยรึ?

เราเคยคิดอ่านประการใดอย่างที่เขียนไป...จริงจริงง่ะ?

...

โอ...

ผีห่าบ้าบอตนไหนมาไซ้ซอกคอให้จ่อปากกาลงไปหว่า?

...

จะว่าไป...กับชีวิตคนธรรมดาที่ไม่ได้มีอันใดแวดล้อมกายใจไปมากกว่าที่คนทั่วไปพึงมี.

การได้ทำอะไรที่พอจะนับว่าแตกต่างจากคนส่วนใหญ่อยู่บ้าง.

อย่างสม่ำเสมอ...

นั่น...อาจจะเรียกได้ไหมว่ามันคือความภูมิใจเล็กเล็กของเรา.

ที่ไม่แน่ว่าในวันใดวันหนึ่ง เราจะเรียกความรู้สึกนั้นออกมาใช้...แนบตัวแนบใจ.

ยามที่ไร้ซึ่งสิ่งใดพอจะปลอบประโลมตน.

....

พยายามครับ.

บอกตัวเองหลายรอบจนตัวเองร่ำร่ำจะออกอาการบ่น...

มึงจะย้ำกูไปทำซากอะไรนักว้อย.

...บัดเดี๋ยวกูทำลืมซะนั่น.!!!

"""

ในวันเปลี่ยนปีอย่างนี้...ก็ดีใจที่ได้มีสัญญาใจกับตัวเองไว้อย่างหนึ่งแล้วล่ะครับ.

...

ลองดูกันว่า...ผมจะเบี้ยว...ได้ไหม...แม้กับตัวเอง.

และหากมันเป็นเช่นนั้น...

กาลภาคหน้า...

ผมยังจะให้ความมั่นใจกับใครที่ไม่ใช่ตัวเราได้อย่างไรกัน?

...

....

สวัสดีปีใหม่ครับทุกคน.

...

ขอบคุณที่มอบความสุขให้กัน ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตา..

ไม่เคยได้ยินสุ้มเสียงกัน.

...

โย่ว.