พิมพ์หน้านี้
|
สวัสดีครับ สวัสดีทุกทุกคนแถวนี้..แถบนั้น...มุมโน้น...ทางนู้น...
.... หายไปจนหยากใย่ใต่ผนังบ้าน...เพราะมีภารกิจสำคัญยิ่งชีพครับ. .... แม่มีปัญหาสุขภาพ...หมอที่รพ.จังหวัดบอกว่าการทำงานของไตของแม่แย่ลง. ก็เลยเขียนใบส่งตัวพร้อมแนะนำให้ไปรับการรักษาต่อที่รพ.มอ.หาดใหญ่. .... ก็...2 มค.ที่ผ่านมาแม่ไปรพ.ตั้งแต่ตรู่กับเพื่อนคนหนึ่ง. ช่วงสายโทร.มาบอกว่าหมอจะนัดอีกทีราวเดือนกพ.นะลูก แต่จากนั้นอีกราวชั่วโมง. แม่โทร.มาอีกรอบบอกว่าหมอบอกให้นอนพักที่นี่.... "แล้วใครจะเฝ้าแม่ล่ะลูก?" .... อาจจะไม่จำเป็นนะครับ. ประโยคข้างต้นนั่น หากว่าสมาชิกในบ้านของคุณมีกันในอัตรากำลังที่ พร้อมเพรียง...พ่อ แม่ ลูก หรือ หลาน หรือ ป้า น้า ลุง... หากกับบ้านทั้งหลังที่มีกันเพียงสามคนอย่างของผมเนี่ย... มันจำเป็นจริงจริงที่แม่ต้องหลุดคำถามนั้นออกมา. .... แต่คำตอบจะเป็นไรอื่นไปได้เล่า. .... ฝากงานกับพี่ต้อยคนงามเรียบร้อยผมก็คว้ามอร์ไซค์กลับบ้าน เก็บสัมภาระ...แต่หากุญแจรถยนต์ไม่เจอ. ... ไม่เจอแม้เงา....ถึงจะหมดเวลาไปกับการนี้ร่วมสองชั่วโมงแล้วก็ตาม. แม่โทร.มาอีกครั้ง ถามว่าลูกออกมาหรือยัง? ผมบอกไปว่าหากุญแจไม่เจอ แม่ว่างั้นมารถประจำทางนะลูก ... ซึ่งมันสายไปแล้วประมาณสิบนาที. ผมบอกแม่ว่า ไอแอมซอรี่...มัม... ตอนนี้มีหนึ่งคนหนึ่งมอร์ไซค์กำลังห้อมาบนทางสี่เลนอย่างเมามัน... แม่ร้องหาดังลั่น...ระล่ำระลักบอกงั้นลูกไม่ต้องมา... ผมจึงให้ความมั่นใจไปว่าจะเป็นไรไปแม่... คนเราสมัยก่อนหน้านี้..จะไปไหนเค้าเดินเอาทั้งนั้นแหละ...ระยะทางร้อยโลแค่นี้...ขี้ขี้... แม่ว่า...ก็นั่นแหละลูก...ขับรถมอร์ไซค์เก่าคันนั้นมา...บัดเดี๋ยวได้เหลือแต่ขี้กันเท่านั้นเอง. .... แต่ก็คงรู้ว่า...ห้ามไม่ได้แล้ว...แม่จึงกำชับให้ขับมาช้าช้า....คนเป็นแม่..แม้กระทั่งตัวเองป่วยไข้ ยังไม่วายเป็นห่วงลูก. .... แม่จะรู้ไหม...ต่อให้ต้องคลานไปหา...ผมก็ต้องคลานไปให้ถึง. ...บางเรื่องไม่เห็นต้องมีเหตุผลอะไรมากไปเลย. ....จริงไหมครับ. .... ชั่วโมงแก่แก่ต่อมา ผมมาถึงรพ.พบพนักงานเปลมาส่งแม่เอ็กซ์เรย์พอดี...เลยได้โอกาส เข็นรถให้แม่นั่งเล่นกลับไปที่หอผู้ป่วยอายุรกรรม.... ...(อันที่จริงเวรเปลเค้าหายไปไหนนานนักก็ไม่รู้...แม่รอไม่ไหว...ผมจึงสวมรอย...เนียนเนียน) .... หมอให้แม่พักที่นี่เลยเพราะจะเช็คสภาพร่างกายว่ามีความพร้อมพอหรือไม่สำหรับการเจาะเอา ชิ้นเนื้อที่ไตไปตรวจหาเชื้อ. จะได้ให้การรักษาถูกวิธี. .... เบื้องต้น...หมอบอกว่าแม่ซีดไปนิด...ต้องเจาะเลือดไปตรวจอีก...เอาปัสาวะไปตรวจด้วย... ของต้องห้ามในเวลานี้ คือ นม...ซึ่งอันนี้สบายมากเพราะแม่ไม่กินนมอยู่แล้ว แต่ไปไปมามาพอรู้ว่า หมอสั่งงดผลไม้และบริวาร(น้ำผลไม้)...โดยเฉพาะกล้วย...ของโปรด แม่ถึงกับสลดไปสามวิถ้วนถ้วน. แล้วจะกินอะไรวะเนี่ย? ....ผู้สูงวัยพึมพำเบาเบา...พอไม่ให้หมอได้ยิน. แต่ที่ฮากว่านั้น คือ ...หมอบอกว่าผลอุจจาระ...แม่ต้องกินยาถ่ายพยาธิด้วย. ...แม่ฟังแล้วร้อง..."หา?".....ก่อนจะฮาเบาเบา...เออ หนอ..มาเป็นพยาธิตอน67ขวบนี่นะ? ...โอกาสพลาดท่าให้พยาธิมันเกิดได้กับทุกวัย ทุกสัมมาอาชีพจริงนะลูก...แม่ว่า... .... ระเบียบของหอผู้ป่วยที่นี่จะไม่อนุญาตให้เยี่ยมหลังหนึ่งทุ่ม. ดังนั้น...ในแต่ละคืน หลังทุ่มเป็นต้นไป...ในเมืองหาดใหญ่จึงได้เพิ่มสมาชิกหน้าโหด... โต๋เต๋ไปโต๋เต๋มา...จนกว่าจะหาที่นอนเจอ....เป็นเวลาสามคืน..ถ้วน. แม่นอนนอนนั่งนั่ง...กระทั่งถึงวันที่ 5 มค. หมอว่ากลับบ้านก่อนได้ครับ. ผลการตรวจร่างกาย มีผลน่าพอใจ...การทำงานของไตค่อยค่อยดีขึ้น แต่ต้องมีวินัยในการกินที่เข้มแข็ง ของเค็มห้ามขาด...เนื้อสัตว์ใหญ่ ย่อยยากไม่ควรเกี่ยวข้อง...ฯลฯ นัดมาอีกที10 มค.นะ... อย่าเบี้ยวซะล่ะ....หมอทิ้งท้ายยิ้มยิ้ม. .... แค่นี้แล้วกัน...แล้วผมจะแวะมาเล่าตอนต่อไป... ไม่เบี้ยวหรอก. โย่ว. จริงจริงนะ...
.... .... ชอบภาพนี้จัง...
|
| << | มกราคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||