สวัสดีครับ

สวัสดีทุกคนแถวนี้.

วันที่29 ที่ผ่านมาได้พาแม่ไปฟังผลชิ้นเนื้อที่รพ.มอ.มาแล้วครับ.

เพราะหมอสั่งงดอาหารและน้ำทุกประเภทหลังเที่ยงคืน เพื่อจะเจาะเลือดไปตรวจ...ผมจึงควงท่านแม่

ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า ราวหกโมงอ่อนอ่อน.

แปดโมงนิ่มนิ่มก็ถึงที่หมาย...ได้ป้ายคิวมาแล้วรอครู่หนึ่งพลันถึงเวลาสละเลือด5ซีซี. เอ่อ...มีตรวจปัสสาวะ

อุจจาระด้วยนะครับ. เพราะคราวก่อนตอนนอนรพ. ตรวจพบพยาธิ...หลังจากให้ยามาสัปดาห์นึง ก็ต้อง

เก็บตัวอย่างส่งตรวจอีกที.

...

ผ่านตรงนั้นมาในเวลาไม่กี่นาที ก็มารออรับบัตรคิวพบหมอที่แผนกอายุรกรรมผู้ป่วยนอก...ที่แน่นอัด

ยัดทะนานไปด้วยผู้ป่วยและญาติ...ราวกับว่าช่วงเวลาค่ำคืนที่ผ่านมา ไม่มีใครคนไหนเลยจะกลับบ้าน

ไปพักผ่อนกันก่อน...

....

แม่ได้บัตรนัดเวลาประมาณ 11.50 น. มีเวลาอีกกว่าสองชั่วโมง.

เจาะเลือดเรียบร้อยแล้ว หิวไหมท่านแม่?

...สุภาพสตรีสูงวัยพยักหน้า..."หรือแกไม่หิวคะลูก?"

....ไปกินอะไรกันน่ะสิครับทีนี้.

บริเวณชั้นBของตึก นอกจากมี เซเว่น/๑๑ ยังเป็นที่ตั้งของ ร้านนายหนมรู(Mr.Donut)  แผงกาแฟสด...

ตัวแทนจำหน่ายตั๋วเรือเหาะ...และร้านอาหาร..ราคาถูก.

นั่งจิบน้ำกันไปคุยกันไปกินขนมกันพลาง จนเวลาล่วงไปเรื่อยเรื่อย ผมก็พาแม่ขึ้นลิฟท์มาที่ชั้น1อีกครั้ง

จริงจริงรู้สึกแปลกแปลกอยู่หรอกครับ ที่ขึ้นลงชั้นเดียวแต่ใช้ลิฟท์. หากไม่ใช่เพราะกลัวแม่จะเหนื่อย

เกินไปคงชวนเดินกันเพลินไปแล้ว.

ก็ตั้งแต่มาถึงรพ.แล้วล่ะครับ ที่ผมอยากเข็นรถให้แม่นั่ง แต่เจ้าตัวยังบอกแข็งขันแม่เดินได้ลูก.

ช้าแต่ชัวร์ ...สปีดบวกสเต็ปอาจลดถอยลงไปแต่หัวใจแม่ไม่เคยต้องใช้สตั้นท์มาแสดงแทนลูกเอ๋ย..

...

นั่นไง กำลังใจของผู้ป่วย...

...

แล้ววินาทีที่รอคอยก็มาถึง เมื่อสองคนแม่ลูกเข้าไปคุยกับ อ.พญ.ที่ดูแลแม่อยู่.

อาจารย์หมอคนสวย...(ย้ำ...สวยจริงจริง สวยมากมาก...สวย...น่าสงสัยทำไมสวยขนาดนั้น) บอกว่า

ชิ้นเนื้อที่ได้มายังไม่พอจะตรวจวินิจฉัยแล้วชี้ชัดลงไปได้ว่าอาการแท้จริงเป็นอย่างไร

ถึงตอนนี้ แม่เริ่มขมวดคิ้ว เพราะไม่อยากเจาะซ้ำอีก.

....

"ตอนนี้บอกได้เพียงว่า เราพบเม็ดเลือดแดงค้างอยู่ในเนื้อไต แต่ชิ้นเนื้อที่ได้มายังไม่พอจะบอก

อะไรได้มากกว่านั้น คือ ไตมีอาการอักเสบ แต่ยังไม่รู้ว่าเป็นแบบไหน"

เมื่อเห็นทีท่าแสยงเข็มของแม่ อาจารย์หมอยิ้มพูดต่อว่า

"หมอยังไม่ได้บอกนะคะ ว่าต้องเจาะซ้ำแน่นอนตอนนี้ หรือวันไหน เอาเป็นว่า จะนัดมาพบอีกครั้ง

ช่วงเดือนมีนาคม เพื่อเจาะเลือด ตรวจปัสสาวะอุจจาระอีกครั้ง แล้วติดตามผลความดันโลหิตด้วย

เพราะงั้น ช่วงเดือนนี้ ขอให้วัดความดันสัปดาห์ละสองครั้ง   บันทึกผลลงในสมุดประจำตัวผู้ป่วย

แล้วนำมาให้หมอดูด้วย...ถ้าเดือนหน้าผลออกมาชี้ว่าการควบคุมความดันทำได้ดี ผลการตรวจ

ทางห้องปฏิบัติการแสดงให้เห็นว่าการทำงานของไตดีขึ้น ก็อาจจะยังไม่ต้องเจาะซ้ำ...แต่ถ้าไม่..

การตัดสินใจเจาะอีกครั้ง คงทำได้ง่ายขึ้น หรือหากผลยังออกมาทรงตัวในระดับเดิมก็ต้องคุยกัน

อีกครั้ง ว่าคุณป้าจะตัดสินใจอย่างไร"

....

แม่ฟังแล้วก็ยิ้ม...ดูผ่อนคลายขึ้น จากนั้นก็เป็นการบอกเล่าอาการปวดเมื่อยจากการล้มครั้งก่อน.

...

หมอสั่งยาควบคุมความดัน...ยาแก้ปวด...ยาคลายกล้ามเนื้อชนิดที่ไม่มีผลกระทบกับไต แต่อาจ

ทำให้คลื่นไส้อาเจียน...แล้วกำชับว่า ถ้ามีอาการแหวะให้แม่หยุดยาไปเลย..

...

4 มีนา...เป็นเวลานัดกันอีกที.

...

ออกจากรพ.ราวบ่ายสองครึ่ง...แม่ว่าแวะโลตัสกันก่อนไหม. หาขนมชั้นกินกันหน่อย...แม่ชอบ.

ไปไปมามา...แม่เดินทั่วโลตัส เดินดูของโน่นนี่ไปเรื่อย จนกลายเป็นผมเองที่แอบนั่งพักแข้งเหยียดขา

อยู่บ่อยบ่อย...นึกถึงคำที่ร่ำลือกันว่า ในตัวผู้หญิงทุกวัย ล้วนมีองค์ช็อปปิ้งสิงสถิตอยู่ในตัว...

เห็นทีจะจริง..เพราะกว่าจะออกมาจากโลตัสได้อาทิตย์ก็คล้อยดวงลงมาเฉียดห้าโมงรำไร...

...

วันนี้ แม่กินได้มากกว่าทุกวันครับ.

กินขนมชั้นของชอบ...กินรวมมิตร...ขากลับแวะร้านช่อมาลี...สั่งส้มตำไทยชนิดปรับรสอ่อนอ่อน.

แม่กินไปเกือบหมดจาน ตามด้วยเนื้อย่างอีกหลายชิ้น.

...

กลับมาถึงบ้าน...ถึงเหนื่อยหน่อย แต่เป็นวันที่ผมรู้สึกสบายใจ.

ความสุขของแม่มีค่าต่อจิตใจลูกเหลือเกิน.

อันนี้เรื่องจริง.

บางครั้งผมนึกไปว่า หากไม่ใช่เพราะข้อจำกัดด้านกำลังคน ก็ไม่แน่ว่าผมจะได้ดูแลแม่แบบนี้.

เพราะเท่าที่ผ่านมา สมาชิกครอบครัวที่เคยพร้อมหน้า สามารถช่วยหมุนเวียนกันได้หากต้องมีใคร

จำเป็นต้องพักในรพ.หรือต้องมารับการตรวจรักษาเป็นระยะ...โดยเฉพาะกับกรณีมารพ.ต่างจังหวัด

แบบนี้.

...แต่เมื่อทั้งพ่อ หลานชาย...ทยอยกันเดินทางไปสู่อีกภพภูมิ...เราแม่ลูกจึงต้องพึ่งพาตัวเองกัน

มากขึ้น.

อาจจะเหนื่อยเพิ่ม...อาจจะลำบากขึ้นบ้าง.

แต่นั่น...ผมเห็นว่ามันเป็นหนทางสู่การสร้างความสุขในครอบครัวเล็กเล็กแบบของเรา.

บางคู่แม่ลูกอาจไม่ได้แสดงความรักผูกพันกันเป็นรูปธรรมมากนัก จนอาจกลายเป็นราวกับว่า

ไม่ค่อยห่วงหาอนาทรกันสักเท่าไร.

...

ไม่ใช่เช่นนั้นแน่ครับ.

คนเราบางทีก็ต้องการโอกาสบางอย่างที่จะยื่นเข้ามาเป็นสะพานให้ต่างคนได้ข้ามผ่านมาพบกัน

เพื่อบอกกันว่ารัก เป็นห่วง และพร้อมจะทำให้อีกฝ่ายได้สบายใจอย่างที่สุด.

...

ผมเองก็ไม่ได้แตกต่างไปจากตัวอย่างที่อ้างมา...บ่อยไปที่ปั่นป่วนวงจรชีวิตแม่เล่นเล่น.

กี่ปีมาแล้วที่ไม่เคยจำวันเกิดแม่ได้...(เพราะไม่เคยจำ)

ผมอาจจะใช้โอกาส12สิงหาของทุกปี เป็นวันพิเศษให้แม่ แต่เนื้อแท้แล้ว ใช่หรือไม่ว่าการจดจำวัน

คล้ายวันครอบรอบวันเกิดจริงจริงของแม่เลยนั้น มันน่าชื่นใจยิ่งขึ้นไปอีก.

...

มาถึงตอนนี้.

ผมเชื่อว่าในโลก...นอกจากอายุของคนที่เราตามกันยังไงก็ไล่ไม่ทันแล้ว.

พระคุณของแม่...ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ไม่มีทางใช้ทัน..ตามทัน...แม้กระทั่งจะขยับให้กระชั้นเข้าไป...สักนิด

ก็ไม่มีวัน.

...

เพียงหวังให้แม่ได้มีความสุขเท่านั้นครับ.

...

ขอบคุณทุกคนที่แวะมาแสดงความห่วงใยให้กำลังใจ.

เชื่อเถิดว่าทุกความเห็นของทุกคน...แม่จะได้ฟังผมโม้ในระยะประชิดอย่างแน่นอน.

...

สวัสดีครับ.

แข็งแรงสดชื่นกันทั่วหน้านะ.

...

โย่ว.