พิมพ์หน้านี้
|
สวัสดีครับ... วันอังคารนี้. สบายดีกันทุกคนไหม? ... วันเสาร์16กุมภาที่ผ่านมา ผมลงไปช่วยงานน้องๆที่เกาะตะรุเตามาครับ. ไปเสาร์กลับอาทิตย์... มานั่งนึกดูล่าสุดที่แวะไปที่นั่น ก็ผ่านมาราวสามสี่ปีมาแล้ว. ธรรมดาของคนที่ไม่เจอกันนาน...เวลาผ่านไปตะรุเตากำลังจะมีบ้านพักหลังใหม่ ไว้รองรับคนผ่านทางอีกหลายหลังทีเดียว. ได้ยินเสียงจากเจ้าหน้าที่เล่าให้ฟังว่า ฝรั่งทำท่าจะหนีกันหมด เพราะเสียงดังจากการก่อสร้างรบกวนเวลาพักผ่อนที่เขาอุตส่าห์สร้างมันขึ้นมา. "ทำไมไม่สร้างช่วงปิดเกาะก็ไม่รู้...หนวกหูแบบนี้ไทยจีนฝรั่งมีหวังได้ไปกันหมด" "อ้าว...ก็ช่วงปิดเกาะคลื่นลมมันแรง...เรือจะขนของเข้ามาได้ไง?" "ก็ต้องสละกันบ้างแหละ...หนวกหูรำคาญวันนี้ ต่อไปจะได้สบาย" "...มันก็จริงอย่างพี่ว่านะ " ...นี่คือเสียงโต้ตอบของสองเจ้าหน้าที่บนเกาะ. ... นะ. "ได้อย่างเสียอย่าง" มันเป็นสัจธรรมค้ำจักรวาลอยู่แล้ว. มาตะรุเตาครั้งนี้ ยังพบความเงียบสงบอย่างที่ควรจะเป็น... ผมยังมีหวังอยู่อย่างหนึ่งว่า วันเวลาหรือคลื่นลมการท่องเที่ยว หรืออะไรที่มันจะมาเปลี่ยนหน้าตาของเกาะให้เป็นไปแบบที่สมุย พีพี หรือภูเก็ต กระทั่งพัทยา...มันจะมาถึงอย่างเชื่องช้าที่สุด. ...ยิ่งถ้ามันไม่มีวันมาถึงได้เลยก็ยิ่งดี. ...ดูภาพกันดีกว่านะครับ. ...มาทะเลทั้งที...จะหนีภาพแบบนี้..มุมนี้...ช่วงเวลาอย่างนี้...แทบไม่มีทาง ตะวันคล้อยบ่าย...คิดถึงใครบ้างหรือเปล่าครับ? สาม สี่ ห้า หกลำในภาพกำลังรอใครที่จะไปท่องลำน้ำสู่ถ้ำจรเข้... ต้นมะพร้าวที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก...
....
ร่มเงา...ร่มใจ... บ่ายโมงครึ่ง....อ่าวตะโละวาว นักเดินทาง...กิ๊กก๊อก...กระจอกงอกง่อย...
ที่ทั้งตัวก็มีอยู่แค่คำนี้เอง...
|