สวัสดีครับ.

ทุกคนสบายดีไหม?

อากาศร้อนหรือเปล่าครับ...ถ้าร้อน...แล้วอุณหภูมิภายในเป็นไงกันแล้วบ้าง?

ยังไงก็ถ่างช่องว่างระหว่างร้อนหนาวนอกในให้พอดีกับการดำรงชีวิตอย่างมีความสุข

กันนะ.

อืม...

ผมยังมีภาพตอนไปตะรุเตาอยู่อีกเล็กน้อย จึงอยากปล่อยของออกไห้หมด เก็บไว้ดู

ลำพังคนเดียวมันไม่ช่วยอะไร...

เสียดายอยู่อย่างที่ไปคราวนี้ ทั้งที่ตะรุเตามีมุมงามงามล่อเลนส์ตั้งเยอะ..แต่เราเอง

ที่ขี้เกียจ...เก็บมาได้ก็แค่มุมซ้ำเดิม...ครั้นจะเอามาลงทั้งหมดก็ไม่แคล้วโดน

ตั้งคำถาม...ว่าเอาภาพเดียวกันมาลงซ้ำทำพะยูนอะไร?

...เออ...Madman นี่นะ..ชื่อก็บอกอยู่โต้งโต้งว่า ...มันบ้า..ก็เลยทำให้มันถ่ายวิว

เดียวเสียหลายรูป.

...

จะว่าไป ผมมาดูรูปอีกที ก็ยังนึกสงสัยตัวเองอยู่เลย ว่าถ่ายไปทำไมแบบนี้?

แต่...."คุณเองก็คงเคยสงสัยตัวเองแบบนี้มาบ้างใช่ไหม?"

...คิดได้ว่าผมน่าจะยังมีเพื่อนร่วมชะตากรรมซ้ำเดิมเหมือนกันอยู่ไม่น้อย

ก็พลอยโล่งใจ.

...

เวลาไปเกาะแก่งกลางทะเล ผมมักจะนึกถึงหนังสือดีดีสักเล่มสองเล่มก่อนเรื่องอื่น.

จะชื่นมื่นหรือขื่นขมได้เจอมาแล้วเพราะหยิบผิดเล่มไปนี่แหละ.

หากได้แบบเหมาะใจไปด้วยช่วยให้การไปนอนกลางดินกินลมเล."สุนทรีย์" ขึ้นเยอะ

ตะรุเตาเสาร์นั้น ผ่านมาได้ด้วยดี เพราะหนังสือชื่อ "วุฒิภาวะ" ที่ถอดมาจากการ

บรรยายของ Osho ...ผู้ชายเครายาวสีเงินยวง...ผู้นำทางจิตวิญญาณที่มีนักเขียน

ฝรั่งเรียกขานว่า "ชายที่อันตรายที่สุดหลังยุคของพระเยซู"...

อืม...ฉายาแบบนี้น่าคิด...

ท่านโอโชไปทำอะไรให้นายคนนั้นกันนะ...หรือยืมตังค์แล้วลืมดอก?

...คงไม่หรอกมั้ง.

เพราะเนื้อความในนั้น มุ่งไปยังการทำความเข้าใจถึงดินแดนภายในของมนุษย์...

เพื่อหวังให้เราได้ทบทวนตัวเองเสียใหม่ ว่าการพัฒนาไปสู่ความเป็นมนุษย์ที่แท้

ผู้เปี่ยมไปด้วยอิสรภาพและความรักนั้น...เป็นเช่นไร.

เรื่องทบต้นทวนดอกออกจะเป็นคนละภพกัน...

...อืม...คิดแบบนี้..เห็นทีทั้งชาติท่านโอโชคงหมดหวังมาลงเล่นการเมือง...

....

นอกจากหนังสือดีดีสักเล่มที่ควรพกติดเป้ไป...อย่างไหนจะแลเข้าทีเท่าน้ำร้ายที่

มีรูปกายสีเหลืองอำพัน...?

ปกติบรรยากาศบนเกาะกลางทะเลก็เข้าข่าย"แคลสสิคโคตร" อยู่แล้ว มาได้เครื่องดื่ม

อย่างนี้เป็นกองหนุน...

เรื่องที่จะทะลึ่งเห็นตัวเองเดินไป knockin on heaven's door หลังเที่ยงคืน

ก็อาจเกิดขึ้นได้ไม่ยาก...

...(ที่ตะรุเตา..มีถังขยะแยกประเภทรองรับกระจายอยู่ทั่วไป...อย่าลืมใช้บริการล่ะ)

ผมไปตะรุเตาครั้งแรกในชีวิต น่าจะสักเกือบสิบปีที่แล้ว.

คำถามหนึ่งที่ผมเองเคยสงสัย และคนทั่วไปอาจเคยถาม คือ เวลาที่ผ่านไป

ทำให้ตะรุเตาเปลี่ยนตามหรือเปล่า?

...ความเปลี่ยนแปลงเป็นสัจธรรมอยู่แล้วล่ะครับ.

แต่ทิศทางของมันต่างหากที่ทำให้หลายคนซึ่ง "เที่ยวเป็น"

เกิดสงสัยบนความห่วงใยขึ้นมา.

...วัดจากสายตาและความรู้สึกของผม ที่ไม่ได้เที่ยวที่นี่ถึงระดับทะลุไปเสียทุก

เส้นทาง ก็คงบอกได้ตามประสาว่า...ตะรุเตาเปลี่ยนไปน้อยมาก.

...หน้าตาจมูกปากคิ้วคางน่าจะยังคงเดิม...ไม่มีซิลิโคนหรือพลาสติกมาทำให้

ส่วนใหนห้อยย้อยโด่งตุงจนกลายเป็นอุจาดลูกตา.

...ไม่มีใครบอกหรอกนะครับว่านานไป...จะยังคงลักษณะนี้ไว้ได้หรือเปล่า?

ก็ได้แค่หวัง.

ว่าหากมันจะมา...ขอให้มาถึงช้าช้าก็แล้วกัน.

ที่น่าเป็นห่วงที่สุดสำหรับผม คือ การที่มีคนส่วนหนึ่งอยากจะพัฒนาให้แหล่ง

ธรรมชาติแบบนี้ สามารถผันตัวเองให้เป็นที่ท่องเที่ยวชั้นนำ..ซึ่งสุดท้ายมักจะหนี

ไม่พ้นการตามมาของความเสื่อมทรุดของทรัพยากร...ที่ส่วนใหญ่ไม่สามารถ

ฟื้นฟูกลับมาได้เช่นเดิม.

...ถามว่าคนที่เป็นต้นคิด "พัฒนา" ตามประสาสมองของเขาคนนั้นจะอยู่ทันเห็น

ความเสื่อมโทรมนั้นหรือเปล่า?

คำตอบน่าจะมีอยู่ไม่กี่ตัวเลือก.

ก. อยู่ไม่ทันได้เห็น...

ข. อยู่ทันดูแต่กรูไม่ได้มองว่ะ (จึงไม่เห็นและไม่เคยเห็นบวกไม่เห็นจำเป็นต้องเห็น)

ค. ถูกทุกข้อ.

....

ไม่ว่าจะวันนี้ วันต่อไป.

จะเป็นที่ตะรุเตาหรือที่ไหน.

ผมยังคงไปแต่ละที่ด้วยความหวังดังเดิม.

...คือ..อยากให้เวลาพัดความเปลี่ยนแปลงแมวแมวอะไรเทือกนั้นมาถึงช้าช้าด้วยเถิด...

จะขอขอบคุณเป็นอย่างแรง.

...

เฮ้อ...

ดูภาพดีกว่า...สบายตาเพลินใจ...

...

จากท่าเรือปากบารามาราวสิบนาที...รอบตัวเราจะเห็นเป็นแบบนี้.

ในเวลาต่อมา...

ป๋าดุ่ย...ทอดหุ่ยสบายอารมณ์

 ตะรุเตาอยู่นี่เอง...แว๊บนึงก็ถึงแหล่ว...

บรรยากาศแรกเหยียบเกาะ

ตามธรรมเนียมต้องถ่ายป้ายด้วยใช่ไหม?...

กระดูกวาฬและโลมามลายู

ภาพไฟต์บังคับ (อีกครั้ง) นะครับ.

ชอบภาพนี้จัง...

ยังไม่ย้ายที่ไปไหน...นั่งแช่รอกินมื้อเย็น..ว่างว่างก็...แชะ.

แชะ...แช่มุมอยู่อย่างนั้น.

ภาพนี้ถ่ายผ่านเลนส์แว่นกันแดดครับ...ช่วงรอทีมwalk rally มาเข้าฐาน.

บรรยากาศยามเช้าริมท่าเทียบเรือ

บ่ายวันwalk rally แดดแผดแสงแรงดีเหลือเกินครับ.

จะรับไว้สักลูกไหม?

ชีวิตก็เป็นเช่นนี้เอง...

....

ไปล่ะนะ.

...โย่ว.