พิมพ์หน้านี้
|
มีเพื่อนคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า. เสียดาย...เสียดายเมื่อสักหกเจ็ดปีก่อน ถ้าตอนนั้นตัดสินใจใช้ที่ดินสิบกว่าไร่ที่มี ปลูกยางพารา..แทนที่จะเอาไปลงลองกอง...ป่านนี้ก็มีกินมีใช้สบายไปแล้ว... .... "มึงคิดดูนะ มีที่อีกแปลงนึง ขนาดพอกับของกู เค้าลงยางพร้อมๆกับที่กูลงลองกอง...แม่ง ตอนนี้ขับรถผ่านสวนยางเค้าแทบทุกวัน ยิ่งเห็นยิ่งแน่นในอก." ผมได้แต่ฟัง...ไม่ได้ช่วยออกความเห็นหรืออย่างใดอื่นแม้แต่สักนิด. เพราะหลังจากฟังเพื่อนพร่างพรู...ในใจผมเหมือนถูกสะกิดให้คิดถึงเรื่องบางอย่าง.
.... "การตัดสินใจ"..คำนี้ดูจำเป็นเหลือเกินในการใช้ชีวิต. ยิ่งหากคุณคิดอยากมีชีวิตที่ดี...การตัดสินใจยิ่งต้องอาศัยระดับการไตร่ตรองที่เหนือธรรมดา. .... นอกจากสติ สมาธิ ปัญญา...ยังมีอันใดอีกไหมที่เราจำเป็นต้องใช้..ต้องมี. คิดไปคิดมา ผมนึกถึงสิ่งซึ่งน่าจะต้องผูกพ่วงเข้ากับสามอย่างก่อนหน้า... "ความกล้า" น่าจะเป็นเครื่องมือทางปัญญาที่มีแหล่งกำเนิดและเติบกล้าได้ในจิตใจ. และมันน่าจะใช้ได้ดี ในกรณีที่คุณคิดถึงการฟันธง... ... นึกถึงเรื่องของเพื่อน... เหตุผลที่เลือกลองกองในวันนั้น ไม่มีอื่นใดสนับสนุนนอกจากตัวเลขราคาขายต่อกิโลกรัมที่ยังวิ่งอยู่ในระดับ เฉียดร้อย. ...ข้อมูลโน่นนี่ประดามี เพื่อนวิ่งหา เสาะถามผู้รู้อยู่เป็นเดือน ก่อนลงมือ. "ที่จริงกูก็นึกอยากลงยางเหมือนกัน...แต่ที่บ้านไม่เห็นด้วย" .... กลับมาเรื่องความกล้าอีกครั้ง. อย่างไรจึงจะเรียกว่าเป็นความกล้า?
.... บอกตามตรง...มาถึงวันนี้ ผมยังไม่แน่ใจว่าความกล้าในความหมายที่แท้ มันเรียกว่ากระไร. เคยอ่านงานของ Osho บรรยายไว้ประมาณว่า ความกล้าคือการเผชิญหน้ากับสิ่งที่เราไม่เคยเจอ.. และลึกๆในใจเรากลัว...แต่ก็นั่น...ความกล้าคือการก้าวเข้าไปสู่ภาวะของการเผชิญหน้ากับสิ่งนั้น โดยไม่หลบตา... ...ถามว่าถอดมาได้ทุกคำพูดของ Osho ไหม.. ไม่หรอกครับ...มันแค่เขียนขึ้นจากความทรงจำ... หากจะคุยกันว่าเห็นว่าสิ่งที่ Osho เสนอมาใช่ความกล้าหรือไม่? ...คงยากหากจะบอกว่าไม่เห็นด้วย. ... เราทุกคนน่าจะมีหลุมบ่อแห่งความกลัวอยู่ในใจ..ในจิตวิญญาณกันโดยธรรมชาติ..โดยกำเนิด. หลุมใครจะขยายใหญ่กว่ากัน อาจจะเป็นประสบการณ์ที่เป็นตัวกำหนดความเป็นไป. ถามว่าใครบ้างยังอยากคงสภาพหลุมบ่ออันน่ากลัวนั้นไว้. เห็นทีจะไม่มี...หรือถ้าจะมี. คงด้วยเหตุผลเฉพาะตนที่อยากสงวนไว้เป็นความลับส่วนตัวจริงๆเท่านั้น. ... ผมนึกไปว่าใช่หรือไม่ว่า ความกล้านั้นจะช่วยถมทับหลุ่มบ่อในใจให้ตื้นขึ้น... อาจจะใช่. แต่ใครจะไปรับประกันว่าวันไหนมันจะถูกถมจนเต็ม. .... เพื่อนบอกก่อนจาก... "ตอนนั้นนะมึง ถ้ากูกล้าๆหน่อย...กล้าคัดง้างความเห็นของคนที่บ้าน จริงๆ...ป่านนี้แม่งเป็นเถ้าแก่ สวนยางสบายไปแล้ว...ดีกว่ามา..ปลูกอะไรแบบนี้" ... เพื่อนกลับบ้านไปนานแล้ว. ผมยังไม่ได้พูดอะไรกับมันแม้สักคำอยู่ดี. ... "ถ้าตอนนั้นกูกล้าๆหน่อย." ... ผมแค่สงสัย... อยากถามมันเหมือนกัน. มึงมั่นใจขนาดนั้นเลยรึ? ... ความกล้าที่ว่า...มันรับรองผลสำเร็จได้ขนาดนั้นจริงๆ? ... หรือความกล้าในนิยามของมัน...ควรมีตรารับประกัน..."สำเร็จรูป" ติดอยู่ด้วย. ...ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น. เรายังจะเรียกมันว่าความกล้าอยู่อีกหรือ.? ....Madman...
|