พิมพ์หน้านี้
|
สวัสดีครับ ... ... ไม่รู้เพราะสภาพอากาศแปรปรวน ร้อนอบอ้าว ฝนกระหน่ำ แดดจัด ลมแรง... แสดงตัวสลับไปมาในชั่วเวลาไม่ถึงวัน หรือ งานที่สุมรุม...คั่งค้าง. หรือสภาพแวดล้อมที่ทำงานที่หลายชั่วโมงของแต่ละวัน มีเพียงเรากับเงาอยู่เคียงกัน. หรือเพราะในใจพลันมีคลื่นลมกรรโชกแรง. ... ผมจึงนึกถึงทะเล. ...
ทะเลในความหมายของหลายคน เบื้องต้นคงไม่พ้นหาดสวยน้ำใส ...ตกบ่ายแสงแดดรำไร เย็นหน่อยตะวันคล้อยดวงลงกับเวิ้งฟ้า ...และนั่น น่าจะถึงวินาทีโรแมนติคของคนอีกหลายหลายใคร. ... จะโดยรู้ตัวหรือไม่ ทะเลก็กลายเป็นแหล่งพักผ่อน พักฟื้น คือที่หยิบยื่นคืนพลังให้กับคน ...สิ่งมีชีวิตที่ขี้เหนื่อย ขี้เมื่อย ขี้บ่น และอดทนอันใดไม่ได้นาน. ...จะโดยยินยอมพร้อมใจหรือไม่.. ทะเลไม่เคยได้เอ่ยถาม. .... ทะเล ในห้วงนึกของผม ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรออกไปอย่างที่ใจของใครคิดหรอกครับ แนว...ทรายสวยน้ำใส เกาะแก่งกลางทะเล กลางวันเล่นน้ำ ดำดูปะการัง พายคายัค มองพระอาทิตย์จูบลาผืนน้ำ ...งามหนักนักก็ถ่ายรูปเก็บไว้... ย่ำค่ำอิ่มอร่อยกับมื้อพิเศษ...กับคนที่เลือกแล้ว. .... แต่นั่น...มันคือห้วงนึกเบื้องต้น. ส่วนลึกลงไป... ในใจผมคิดถึงภาพคลื่นลม...ฟ้าหม่นทึมทึบ หมู่เมฆรวมตัวหนาแน่นดำคล้ำ. ...ฟองคลื่นตียาวเป็นใยขาว.. เรือลำหนึ่ง คนบนเรือไม่กี่คน ...กับเบ็ดอีกไม่มากคัน. .... อันที่จริงภาพรวมของคนสองคนที่ออกไปร่ำลมทะเลอาจต่างกันลิบลับ หากคนหนึ่งเลือกจะพักผ่อนกับความสะดวกสบาย ...พรั่งพร้อมอุปกรณ์ประเทืองอารมณ์ ความนุ่มนวลของผืนน้ำ...ฟ้าครามใสสด แม้แดดจะแรงร้อน ยังผ่อนคลายได้ด้วยเสื้อผ้าปกปิด...จนถึงครีมกันแดด เครื่องดื่มเย็นฉ่ำ...รับการกลับสู่เรือนพัก ...ครบถ้วนทุกสิ่งอัน... กระทั่งสายตาของคนรัก. .... ในขณะที่อีกคน. เลือกกระโดดลงเรือประมง... กับผองเพื่อนร่วมรสนิยมไม่กี่คน... ...เราอาจเรียกได้ว่าเป็นชุมชนคนหน้าเถื่อน... เสื้อผ้าเปื้อนไอทะเล...สองคืนสามวันไม่พบน้ำ..ส่งกลิ่นอบอวน อลวนกับความไม่แน่นอนของสภาพอากาศ ...หรือแม้แต่การไม่อาจรับประกันใดใด หากว่าคุณจะกลับขึ้นฝั่งมาแบบมือเปล่าเบ็ดเปลือย ... ทั้งสองรูปแบบล้วนมีค่าใช้จ่ายเช่นเดียวกัน แน่นอน...เราไม่สามารถเรียกหาราคานั้นในจำนวนน้อยนิด. เราอาจเรียกมันว่าเป็นการออกไป พักผ่อน เช่นเดียวกัน ...แต่รายละเอียดของการผ่องถ่ายความขุ่นมัวในใจ ในร่างกายกล้ามเนื้อ...กลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง. .... .... .... เขียนมายืดยาว. ผมแค่รู้สึกอยากออกไปเผชิญคลื่นลม.. ... ผมเพียงอยากกุมคันเบ็ดในมือ ... ฝนกระหน่ำ ฟ้าจะครึ้ม คลื่นจะคลุ้ม ลมจะคลั่ง.. จะไม่ได้ปลาสักตัว. ... ... เพราะจะอย่างไร...ทั้งหมดทั้งมวลที่ว่ามานั้น ใช่ว่ามันจะส่งแรงกระทั้นกระเทือน..บีบคั้น ให้เราต้องแกว่งไกวไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว. ... ... และไม่แน่ว่า... เมื่อแรงกระทบจากสองฟากฝั่งมาบรรจบกัน. ... ณ จุดกึ่งกลางนั้น เราอาจได้พบความสงบเย็น. ...Madman... (แมดแมน) |