หวัดดีครับ

หวัดดี วันนี้ชีวิตคุณเป็นไงบ้าง?

...

สัปดาห์ที่ผ่านมา.

ตั้งแต่จันทร์ถึงวันอาทิตย์...ผมไม่ได้ออกกำลังกายไล่เหงื่ออย่างที่เคยทำ.

เลยสักวันเดียว.

....

พูดถึงเรื่องออกกำลังกาย ผมก็ไม่ได้เป็นพวกเคร่งครัดอะไรนักกับกิจกรรมนี้.

อยากทำก็ทำ...บางทีอยากทำแต่ไม่ได้ทำเพราะสันหลังยาว นั่นเรื่องธรรมดา.

...

เป็นเสียอย่างนี้ เรื่องที่ว่าได้ออกกำลังครั้งละไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง

สัปดาห์ละไม่น้อยกว่าสามวัน.

เป็นอัน...แทบจะเลิกคุยเลิกคิด.

...

ก็ยังพยายามครับ พยายามจะดันตัวเองให้พ้นจากวังวนคนหลังยาว.

ก่อนหน้านี้ เคยมีข้ออ้าง...”ไม่มีเวลา” เพราะช่วงค่ำมีกิจกรรมประจำที่ผับ.

กว่าจะถ่อมาถึงบ้านก็เข้าย่านสองนาฬิกา

(นั่นหมายถึงคืนที่ไม่มีการเจรจาต่อรองอันใดบนโต๊ะสุราหลังผับปิดนะครับ)

หกโมงกว่าตื่นมา...ช่วงกลางวัน...ทำงาน...ยันเย็น

ไปไปมามาคำว่าไม่มีเวลาจึงกลายเป็นมีน้ำหนักในตัวของมันเองไปโดยปริยาย.

...

และโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ได้ปริวิตกอะไรกับมัน.

....

เป็นเช่นนั้นอยู่ร่วมสองปี.

...

พูดถึงชีวิตในผับ คุณคุณครับ...

นอกจากเหล้า เบียร์...มีอะไรไหมที่คุณคิดถึงเป็นอันดับต้นต้น.

คงไม่มี...นอกจากพวกกับแกล้มมิกเซอร์มิกโง่งั่งอะไรนั่น คงไม่พ้น นมกะตูด.

...

อืม...

ของบันเทิงอารมณ์แต่บั่นทอนร่างกายทั้งนั้น.

คนที่สูดควันบุหรี่มือสองสามสี่คืนละหลายชั่วโมง.

ดื่มเหล้าอย่างกับมีดีเอ็นเอของอูฐซุกอยู่ในตัว.

...คืนแล้วคืนเหล้า...

เวลานอนไม่ค่อยได้นอน...

...นานนานไป.

อะไรมันจะเหลือ?

...

ยังจำได้ถึงวันแรกที่หลุดออกมาจากวงจรชีวิตแบบไอ้ค้างคาวไฟ.

ผมใช้เวลาช่วงห้าโมงเย็นไปวิ่งออกกำลังกายที่สนาม.

...

สัมผัสแรกที่ได้รับผ่านผิวกายเปลี่ยนเป็นความสงสัย...

ห้าโมงเย็นบ้านเรา จะว่าไปแดดก็ยังจัดจ้า...แต่ทำไมถึงรู้สึกเย็นสบายปานนี้.

...วิ่งไปวิ่งไป...

ทำไมโลกภายนอกมันดูกว้างใหญ่ตระการตานักฟะ?

...ทั้งที่สนามที่ไปวิ่งก็คือสนามประจำเดิมเดิมที่เคยไป..(เมื่อนานมาแล้ว)

ทิวทัศน์สองฟากฝั่ง...ยังคงเดิม ต้นไม้ต้นหญ้า...เทือกเขาไกลตา..กระทั่งฝูงวัว.

คนที่มาวิ่งก็ไม่ได้มีเพิ่มจนผิดตา.

หนึ่งรอบสนามก็ยังคงระยะประมาณหนึ่งพันห้าร้อยเมตรเหมือนเก่า.

แต่…

คิดไปคิดมา...บนจังหวะก้าวขาที่ช้ากว่าเดิม.

ผมรู้สึกว่า...เราต่างหากที่เปลี่ยนไป.

....

ช่วงเวลาที่ผ่านมา...ทำให้สายตาชินกับความมืด..

จมูกและปอดคุ้นเคยกับนิโคติน..

มือที่กุมกระชับแต่กับขาไมค์และแก้วเหล้า...

อืม...

รวมถึงบั้นท้ายและซอกนมบ้าง..เป็นครั้งคราว.

...

จู่จู่

กลับมาเจอความสว่างของแดดจัดยามเย็น.

นิโคติน ทาร์ น้ำมันดิน กลายเป็น...ออกซิเจนล้วนล้วน.

มือกำหลวมหลวม...แกว่งไกวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ..ตามสบาย.

เหลือไว้ให้ลูบไล้แต่สายลมเย็น...

ไม่มีทั้งนมไหล่ตูด..

ให้เกาะกุม...

...

อาจยังปรับตัวไม่ได้.

จึงเกิดอาการช็อกฉับพลันกับปัจจัยดีดีที่เคยได้เสพรับ.

...อย่างกับคนที่พบแต่คืนวันอันแสนเศร้า เหงาเฉา  ซึมเหี่ยว

ปุบปับ...เพื่อนรักที่ไม่เจอกันนานมาเคาะประตูบ้าน

บอกกูมาเยี่ยมมึง.

...ไอ้ห่า..

อยากบอกมึงว่ากูโคตรดีใจ...

...

อืม...

มาถึงตรงนี้.

ตรงที่บอกว่าสัปดาห์ที่ผ่านมาผมไม่ได้ออกกำลังกายเรียกเหงื่อเลยสักวัน

มันมีเหตุของมันครับ.

...

กล้ามเนื้อต้นคอเกิดเจ็บอักเสบขึ้นมา...

ผลจากการบ้ายกน้ำหนักมากเกินพอดี.

อาการเดี้ยงจึงมาหา.

ทำอะไรได้ล่ะครับทีนี้.

...

...

ทั้งที่มีรุ่นพี่เตือนแล้วว่าถ้าอบอุ่นร่างกายและเตรียมสภาพกล้ามเนื้อ

ไม่ดีพอ...อาการแบบนี้จะเกิดกับเรา.

ก็ยังอุตส่าห์จะเป็นกับเค้าจนได้.

...

...

ตอนนี้จะลุกจะนั่งบางครั้งยังทำให้เจ็บเลยครับ.

แปลกเนอะ...

จะว่าไป...

ยกน้ำหนักที่แขนดันไพล่ไปเจ็บต้นคอ...

...

แต่ก็เป็นอาการเจ็บคอที่เป็นสุขตรงที่ใจ....

...

...

วันนี้คุณออกกำลังกายกันหรือยังครับ?

..โย่ว.

...Madman...

  (แมดแมน)

ปล.ภาพประกอบโคตรจะไม่เกี่ยวอะไรกันเลยกับเนื้อหา...

...