- madman
- ranking : สมาชิกทั่วไป
- email : sakdinon_chotsei@hotmail.com
- วันที่สร้าง : 2007-09-19
- จำนวนเรื่อง : 58
- จำนวนผู้ชม : 7966
- จำนวนผู้โหวต : 51
- ส่ง msg :
- pimahnนวนิยาย
- khunphaiเป้กล้องท่องเที่ยว
- uranusญิ่งณัฐ
- kakalot30องศา
- nity
- LOSTGEOก้อนหันรำพิน
- raterko auguzzy
- augustrainภูผาน้ำฝน
- slipknot
- vincentoldbook
- natentertain
- plasสิปาง
- tamonwan
- undertaker
- lov2allyou
- gypsyเดินทาง
- rpaทิพย์
- ร้อยความฝันParaneelovely
- สายลมswongviggit
- phutanow
- chaiลูกเสือ
- SingMueSai
- iamasmileofleaf
- Greeting-of-love
- bolabo
- เก้าอี้wanwalitna
- Bhirisa
- beagle ปู่หยงโป
- ตาเฒ่าgray18
- loveyou21006nat
- pathom
- raksanok
- ks
- bitch
- supawan
- รัก เอ็นดู ห่วงใย ( พระจันทร์ )
- เจอกันที่ สนาม นิวเวมบรี่ "ลีดส์ ยูไนเต็ด" ( ศิลป์กีรติ-ว่าโร๊ะ )
- โดเรมอนในงานแต่งไอเดียชั้นดีของคนการ์ตูน..เครือเนชั่น ( บินหลาหาดใหญ่ )
- สิบขวบอัจฉริยะ 8 เดือนเรียนจบ-เป็นผู้ช่วยสัตวแพทย์ ( ต้นศร )
- เตรียมตัวไปฮ่องกง (ตอนที่ 2) ( LonelyHenry )
- ทุนเม็กซิโก ประจำปี 2009 ( ToeflThailand )
- ไอเอ็มเอฟ ชี้วิกฤติการเงินที่เลวร้าย ยุติลงแล้ว ( indexthai )
- ไปเป็น คนจรจัด ที่พัทยา ( kittinunn )
- Blog Talk...รัฐบาลเล่นการเมืองจนเศรษฐกิจเสื่อม ( สุทธิชัย หยุ่น )
- วันที่ ๗๑ ของการบันทึกไดอะรี่ธรรม ว่าด้วยการปฏิบัติปฏิปทาที่เหมาะสมแก่คฤหัสถ์ ( ก้อนหินยิ้ม )
Permalink : http://www.oknation.net/blog/madman
พิมพ์หน้านี้
|
หวัดดีครับ หวัดดี ... เมื่อคืนผมพบกับอาการ ตื้อ-ตัน ครับ. เป็นการตื้อตันที่สืบเนื่องจากภาวะอัดอั้นคั่งค้าง-หมดทาง... กระทั่งกลายร่างเป็นปฏิกูลหมักหมมจมเหม็น... กองโต...รวมตัวกันที่ปลายประสาทรากสมอง... ก้อนกระติ๊ดริดสีดวงของผม...
... จะว่าไป... ส่วนใหญ่คนเราจะเกิดภาวะตื้อตันอย่างว่า น่าจะมาจากหมดมุขกระทันหัน หรืออับปัญญาเฉียบพลัน...ซึ่งนั่น...จะอย่างไร พูดกันถึงที่สุดแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่ภาวะชั่วคราว มาแล้วก็หายไป ไม่จองห้องกันข้ามเดือน.. .... แต่กรณีของผม มันเป็นมาอย่างต่อเนื่อง ยาวนาน เยิ่นเย้อ...ยืดเยื้อ... แล้วก็มานั่งเบื่อ...ถอนหายใจฟืดฟาดหยั่งกะวัวในตลาดหุ้น... คืนแล้ว...คืนเหล้า... ....
งานไม่เดิน.. โอเค. ถึงเงินยังมีมา แต่ทว่า...ความรู้สึกที่ตัวเองต้องจ่อมอยู่กับภาวะสุญญากาศทางปัญญาแบบนี้ มัน ไม่ ดี เลย จริง จริง. .... ปกติผมเองก็จัดอยู่ในกลุ่มมนุษย์งี่เง่าอยู่แล้ว. มาเกิดเรื่องแบบนี้ซ้ำเติมเข้าอีก...จึงพลันสงสารตัวเองขึ้นมา...ดื้อๆ.
... เรื่องของเรื่องจึงต้องมานั่งนึกหาสาเหตุกันล่ะครับ. ว่าอันใดประการใดหนอ? ทำให้เราย่อท้อห่อเหนื่อยกับงานที่ทำอยู่เป็นที่ยิ่ง. ... งานชิ้นที่ทำอยู่นี่ ก็คือ งานวิจัยที่ยังค้างเดือนเลื่อนเป็นปี...ไม่ไปไหน. มีบ้างบางคราพี่เค้าขยับกายากระดุ๊กๆ...เคลื่อนตัวดิ๊บๆ... คืบหน้าไปประมาณ...สองกระเบียดมิลลิแมว... ...แล้วก็ทิ้งตัวหามุมสงบซบแผ่นดินซะงั้น. .... ที่น่าคลั่งใจ คือ ผมปั่นมันมาได้เกือบสุดทางแล้ว. แต่ไหงดันแจวไม่รอดขึ้นมาในห้วงโค้งสุดท้ายเสียได้. .... เคยนะครับ เคยคิดว่า...ช่างหัวมารดามันเถอะ...ไม่ง้อ. ไม่เคลื่อน...ใช่ไหม... ได้... งั้นกรูจะท้ามรึงมาประลองความนิ่งกัน... ใครนิ่ง-เนิบ-นานกว่า....เอา..รางวัลไปกิน. จากการตัดสินใจมั่วถั่วครั้งนั้น...ทำให้มันเกิดการค้างเติ่งมาจนวินาทีล่าสุดนี้. ...รางวงรางวัลอันใดใช่ว่าใครจะได้.. ที่เห็นคือ...โอกาสทอดสู่ความซิบอ๋าย...ในอีกไม่กี่บัดเดี๋ยวนี้. จะสาสมน้ำหน้าใครดี? ...เฮ้อ...
.... เมื่อคืน...คิดไปคิดมา. คิดหาสาเหตุ. ... หากตัดเหตุผลทางสติปัญญาทิ้งไป...เพราะมั่นใจว่าพอมี(ประมาณสามจึ๋ง) ก็มานึกถึงคำพ่อสอน... พ่อของผมเคยพูดบ่อยๆครั้งท่านยังมีชีวิตอยู่.. พูดคำหนึ่งเป็นประจำ...ราวจะย้ำให้ลูกชายหัวโล้น(ในวันนี้)...ของท่าน.. ได้จดจำ...ได้ตระหนักแน่น...ในคำถ้อยนั้น. และเหมือนท่านจะรู้ว่า... ไม่วันใดวันหนึ่ง...ลูกชายจะได้ประโยชน์จากสิ่งที่ท่านฝากไว้...
.... แรงจูงใจ ใฝ่สัมฤทธิ์ เป็นสิ่งที่เราต้องสร้างขึ้นเองให้ได้นะลูก. ... มันต้องสร้างให้ได้ บอกตัวเองว่าเราต้องมีมัน... เพราะไม่ว่าต่อไปลูกจะทำอะไร มันต้องใช้สิ่งนี้. ยิ่งเรื่องที่คิดหรือรู้สึกว่ายากเกินแรงเรา...ลูกยิ่งต้องมี. แต่ ถาม ว่า ...ใครจะช่วยเราได้เรื่องนี้. พ่อบอกเลย... ว่า ไม่มี ... คนอื่น หรือ ปัจจัยอื่นรอบด้านเป็นได้เต็มที่ก็แค่กองเชียร์... แต่..ใครกันที่เป็นผู้เล่นในเกมนั้น? ก็ตัวเรา....ใครคือผู้กุมหางเสือ...กุมบังเหียน...ก็เราเอง. ... ... ... สุดท้าย ไม่ว่างานนั้นจะสำเร็จผลหรือล้มเหลว. เราเองอีกใช่ไหม ที่รับผลนั้นไปเต็มเต็ม... เราคือคนแรกและคนสุดท้ายที่รับผลกระทบนั้น.. ไม่ว่ามันจะดีหรือร้าย... ก็มีเพียงเรา... ...
... ดึกแล้ว.. ยิ่งคิดถึงคำพ่อสอน..ก็ยิ่งมั่นใจ. ว่าอันใดเล่า ทำให้ผมต้องจมอยู่กับความตื้อ-ตันแบบนี้... ...มันต้องสร้างเอง. จากเบื้องลึกของเรา... จากมุมในสุดของจิตใจ... ก่อร่างมันเป็นความปรารถนา...แล้วขับเคลื่อนมันออกมา... เป็น...แรงบันดาลใจ... ...Madman... ...แมดแมน... ปล. ภาพประกอบไม่เกี่ยวอันใด...กับเนื้อหาเอาเลย...สิน่ะ |
