หวัดดีครับ

หวัดดี.

วันนี้ทุกคนเป็นไงกันมั่ง?

 “การใช้ยุทธวิธีระเบิดพลีชีพ โดยอาศัยการซ่อนระเบิดติดตัว แล้วมุ่งเข้าทำลายฝ่ายตรงข้าม เป็นความผิด เพราะการทำสงครามนั้น ต้องมีความตรงไปตรงมา นั่นคือ การพกอาวุธอย่างเปิดเผย และต่อสู้กันซึ่งหน้า “ 

            “ การทำให้พลเรือนเสียชีวิต  นับเป็นอาชญากรสงครามหรือไม่ ต้องดูกันที่เจตนา  ถ้าเจตนากระทำเช่นนั้นจริง ก็ถือเป็นความผิด “

ÿ

          ผมได้ยินประโยคข้างบน ทางรายการทีวีประเภทวิเคราะห์วิจารณ์สถานการณ์ที่กำลังโด่งดัง ก็เพราะดันสาวเท้าผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมประจำบ้าน       แม้จะสะดุดรูหูอย่างแรง จนต้องนึกถึงสองประโยคนั้นอีกตั้งเป็นนาน  ผมก็ยังไม่เคยจ่อมก้นลงเพื่อชมรายการประเภทนี้ได้นานกว่าห้านาทีแม้สักครั้ง

          เพราะทุกคราวที่ได้ยินเรื่องทำนองนี้

มันทำให้กระเพาะปั่นป่วน รู้สึกผะอืดผะอม...ถัดจากนั้น คือ...

            “ จะอ้วก “

          ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ หลังจากได้ยินและครุ่นคิดถึงประโยคที่ว่าอยู่ครู่หนึ่ง และเพียงแค่นึกเห็นรูปหน้าซูบเรียว ห่อเหี่ยว หน้าผากย่น คิ้วตก ไร้โหวงเฮ้งของสิ่งมีชีวิตสมองสูง กับริมฝีปากขนาดบางที่มักจะห่อจุนจู๋ราวจะส่อนิสัยอยู่เป็นนิจของ นายจอร์จ ดับเบิ้ลยู บุช ความรู้สึกที่แย่อยู่แล้วก็พาลพาโลโฉเกไปไกล       นับแต่มีข่าวคำแรกว่าบุชจะปกป้องประชากรของอเมริกา ของโลก? และของอิรัก?     จากมหันตภัยคุกคามร้ายแรงระดับโคตร ด้วยการปลดซัดดัมออกจากตำแหน่ง  จนกระทั่งไปๆมาๆบ้าๆบอๆ ก็ไม่พ้นลงท้ายด้วยการคล้องคอซัดดัมต่องแต่งจนวิญญาณทนโตงเตงไม่ไหวปลิวจากร่างไป...

          นั่น...ไม่อาจนับเป็นเรื่องเกินความคาดหมายแต่อย่างใด.

ที่ผมข้องใจ คือ บุชจะทำอย่างนั้นไปหาแมวอันใดกัน?

นอกจากสันดานเป็นคนชอบกลนักของบักบุชจ้อย...

อันใดอีกไหมที่ใช่คำตอบสุดท้าย?

          ผมไม่ชอบเสพข่าวสงคราม ก็ด้วยความเบื่อหน่ายในกิจกรรมบรมห่วยอันนี้เหลือเกิน ประกอบกับความเชื่อฝังหัวว่าสงคราม คือ กิจกรรมอันอุบาทว์สุดขีดแล้วเท่าที่มนุษย์จะกระทำ ดังนั้นเมื่อได้ยินสองประโยคที่ว่า ผมจึงรู้สึกป่วนไปทั้งขดไส้  แม้จะเห็นด้วยกับบางส่วน ตรงที่ในเมื่อจะซัดกันให้เจ็บป่วยล้มตายทั้งที ก็ควรเล่นกันแบบง่ายๆตรงไปตรงมา แต่ยังอยากตะโกนคำถามใส่ผู้พูดในรายการนั้นดังๆว่า

            “ การทำสงครามไม่ผิดหรือ? “

          กับเรื่องที่ผิดตั้งแต่ต้น ยังจะมาคุยกันเรื่องความผิดติดพ่วงตรงนั้นตรงนี้ตรงโน้นไปหาความถูกอะไร?  น่าตลกเป็นบ้ากับสิ่งที่ผู้ร่วมรายการคนนั้นพูดออกมา  ผมเห็นด้วยว่าการซ่อนอาวุธเพื่อทำลายล้างกันนั้นเป็นความผิด และผมไม่โต้แย้งเลยว่าการทำให้พลเรือนเสียชีวิตโดยเจตนานั้น คือความผิดเช่นกัน 

          แต่คุณครับ ช่วยบอกได้ไหมว่าคุณมาวิเคราะห์เรื่องผิดผิดหาความผิดบนความผิดในความผิดไปทำไมกัน?  

เพียงเพื่อได้ชื่อว่าเกาะติดสถานการณ์?

หรือเพื่อไหลไปพร้อมกระแสโลก?

          โดยที่ไม่เห็นต้องสนใจว่ามันจะเป็นเรื่องราวหาประโยชน์ได้หรือไม่ประการใด.

          (อย่าตอบว่า...เพื่อแลกเงินเดือนค่าจ้าง...ตอบงี้มีเคือง.)

ÿ

          มาถึงช่วงนี้..

          ผมไม่แน่ใจว่าบักบุช บูดบึ้ง จะตึงเครียดอะไรไหม กับการแสดงออกว่า “เพือกกรูไม่เห็นด้วยกะมรึง “ ของทั้งชาวอเมริกันด้วยกันกะบุช หรือว่าชาวโลกชาติเชื้ออื่นๆ...ซึ่งนอกจากพวกเขาจะมีจุดยืนคือส้นตีนเหมือนๆกันแล้ว...ไม่แน่ว่า ลึกสุดในใจ...ก็ยังปรารถนาจะกระทั้นจุดยืนไปให้กระเทือนริมฝีปากเหี่ยวจู๋ของผู้นำ...ที่หลงใหลกิจกรรมการ “ผลาญ” ทรัพยากรยิ่งกว่ากิจอื่นใดคนนี้.

          เผื่อว่านั่น...จะเป็นหนทางสุดท้ายที่พอจะลุ้นได้...ให้นายบุชได้รู้ได้คิดเสียที...ว่าที่ทำไปนั้น.

          มันก่อให้เกิดคุณูปการอันใด.

          อืม...เอาเป็นเกิดประโยชน์อะไรดีกว่า.

          คนอย่างบุช คำว่า “คุณูปการ” ดูจะยากเกินจะเข้าใจ.

ÿ

            “ การทำให้พลเรือนเสียชีวิต  นับเป็นอาชญากรสงครามหรือไม่ ต้องดูกันที่เจตนา  ถ้าเจตนากระทำเช่นนั้นจริง ก็ถือเป็นความผิด “

          ย้อนกลับมาที่วรรคนี้อีกที.

          ถ้าความเห็นข้างบนมีน้ำหนักเหตุผลมากพอ.

          งั้น จู๋บุช คือ อาชญากรสงครามขนานแท้พันธุ์ดั้งเดิมใช่หรือไม่?  

          จะทำอย่างไร...

พอมีหนทางไหม

ที่โลกจะไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตจำพวกนี้...(ใช้คำว่าสิ่งมีชีวิต...เพราะพฤติกรรม-ความคิด ไม่เข้าข่ายความหมายคำว่า “มนุษย์” )

ผมก็ถามไปงั้นเอง.

เพราะถ้าการเรียนรู้จากประวัติศาตร์มีจริง พอจะเชื่อถือ หรือนำมาใช้คาดคำนวณกาลเบื้องหน้าได้จริง.

เห็นทีคำตอบคือ “หมดหวัง”

ที่ผ่านมา..ฮีโร่...มหาราชระดับโลกคนแล้วคนเล่า...ใครบ้างที่มือไม่เปื้อนเลือด ใต้ฝ่าเท้าไม่เคยเลอะคราบเขม่าเถ้ากระดูกของฝ่ายที่ตนเรียก-แต่งตั้ง-ยึดถือ-อุปโลกน์ ว่าเป็นศัตรู.

มีหรือเปล่า...วานบอก.

ÿ

          วันนี้รู้สึกเบื่อโลกขึ้นมาเฉยๆ ยังหาเหตุต้นเกิดไม่เจอ.

          ทั้งที่อากาศกำลังดี มีฝนหล่นโปรย...ดอกไม้ยังบาน...หอมงาม.

          น้ำท่าอาหาร...สมบูรณ์...

          อาจจะก่อตัวขึ้นมาจากเบื้องลึกของความคิดเรื่องว่า ทำไมโลกนี้ต้องมีสงคราม...ที่ค้างคามานาน...

          เกิดมา...อยู่ไป...ไม่เกิน 120 ปี ก็หมดแรงเกาตูดกันถ้วนทั่วแล้ว.

          ยังจะทำแบบนั้นสำมะหาท้าโลกตะบวยด้ามใด.

          คำตอบอาจมีมากมาย พอกับข้ออ้างของการเริ่มประหารกัน.

          แต่ในวันที่รอบข้างบริบูรณ์ดี...( และไม่เกี่ยวอะไรกับงานเพลง “ขยะ” เป็นส่วนใหญ่ของอากู๋ )

          คำตอบที่ผมพอจะคิดออกมีหนึ่งเดียว.

          .............

เพราะเราไม่เคยชิงชังสงครามกันอย่างแท้จริง.

...อย่างแท้จริง...

เสียที.

...Madman...

  แมดแมน.