สวัสดีครับ

สวัสดี.

วันนี้ราวสองทุ่ม ผมได้ทราบข่าวการจากไปของเพื่อนคนหนึ่ง....

....

....

“โนบิ”

“โนบีตะ”

คือชื่อที่พวกเราเรียกเพื่อนคนนี้...คนที่ใส่แว่นกลมๆเหมือนตัวเอก-เด็กขี้แย ชอบนอนหลับ เรียนหนังสือไม่เอาไหน แต่มีฝีมือพันด้ายเก่งระดับสุดยอด จากเรื่องโดราเอมอนคนนั้น.

ก็แค่แว่นนะครับที่เหมือนโนบีตะ นอกนั้นไม่ว่าเรื่องเรียน เรื่องนอน ไม่มีตรงไหนคล้ายกันสักนิด.

โนบีตะของผองเพื่อนชาว วสส.ชลบุรี เรียนเก่ง. เล่นดนตรีเจ๋ง. เครื่องดนตรีสากลประเภท กลองชุด กีตาร์ คีบอร์ด...เพื่อนเล่นได้หมด แต่ที่เป็นอาวุธประจำกายแท้จริงคือ “เบส” ครับ.

และนั่น คือ การเข้ามาครองตำแหน่งมือเบสของวงดนตรี วสส.รุ่น61อย่างไร้คู่แข่ง.

โนบีตะของพวกเราน่ะ ชื่อเล่นจริงๆ คือ “ติ๊ก” 

และจะโดยมีคำนำหน้าหรือไม่มี...ไม่ว่าจะเป็น คุณ ไอ้  ไอ้เหี้.. พี่ น้า...หรือสารพัดอะไรจะเอามาขานหากัน.

ดูเหมือนทั้งรุ่นจะไม่มีใครเห็นพ้องกับชื่อ “ติ๊ก” ของเพื่อนเลย.

...

ก็ไม่แน่ว่าเพราะอะไร.

จะด้วยทุกติ๊กที่เราเคยเจอมาหรือว่าเคยได้เห็น ล้วนเป็นหนุ่มสังกัดกรมหล่อ ทบวงเท่...กระทรวงเก๋กู้ดกันทั้งนั้นหรือเปล่า...

หรือติ๊ก...ควรจะเว้นไว้ใช้เฉพาะดารานักร้องอะไรเทือกนั้นเท่านั้นหรือไม่...

...เราจึงเห็นตรงกันว่า..”โนบีตะ” น่าจะเหมาะกับเพื่อนมากกว่านามใด.

อย่างน้อยก็เหมาะกว่าติ๊ก..ล่ะนะ.

...

เค้าว่านักดนตรีเป็นพวกมนุษย์รื่นเริง.

จะร้อน หนาว ฝนตก แดดออก สอบได้ สอบตก ส่งงานไม่ทัน อาจารย์หมายหัว..กินเหล้า เมา แฮงค์ ฯลฯ

จะภาวะไหน...ความเริงรื่นไม่เคยลื่นหล่นไปจากคนจำพวกนี้.

...ได้รู้จัก “โนบิ” แล้วจะรู้ว่าที่เค้าว่ามาน่ะจริงแท้...

และนั่น ความรื่นที่ว่ามักมาพร้อมคำครหาค่อนแคะนินทาด่าว่าจาบจ้วง...ประเภท “แม่ง ไม่รับผิดชอบ..เอาแต่เล่น”

...ได้รู้จัก “โนบิ” แล้วจะรู้ว่าที่เค้าว่ามาน่ะ...ไม่ใช่กับทุกคนโฟ้ย

....

บ่อยครั้งที่นอนดึก ตื่นเช้า จะเมาหรือไม่...

การซ้อมของวง “เดอะ งึ้ด” ไม่เคยต้องพบอุปสรรคขลักขลุกเพราะมือเบสคนนี้เลยสักครั้ง.

โนบิ มีเซ้นส์ทางดนตรีในระดับโคตร...

รับมอบเพลงไหนมา..เพื่อนไม่เคยต้องให้ใครได้บ่น.

การแกะเพลงของโนบิมีคำจำกัดความสั้นๆคำเดียวที่น่าจะครอบคลุมความเป็นจริงได้ทุกส่วนสัด..

คือคำว่า

“เป๊ะ”

...โน้ตต่อโน้ต...เป๊ะ...

ตรงเวลาซ้อม...เป๊ะ

ได้ใช้ทันซ้อม...เป๊ะ.

...สุดท้าย...

มีอีก “เป๊ะ” คือ เสียงปะทะเบาๆระหว่างหน้าผากของโนบิกับฝาผนังห้องซ้อม...ค่าที่มือเบสจากโคราชคนนี้ทนยืนหาบยืนคอนเบสโบราณได้ไม่นานนัก ด้วยความอึ้งหนักของเครื่องมือ...บวกความง่วงตกค้าง เพื่อนจึงค่อยๆแถเข้าซบผนัง...ส่งเสียงดังเบาๆเป็นเป๊ะสุดท้ายพอให้ได้ยิน.

...แต่ก็นั่น...การยืนหลับหน้าผากยันฝา (บางทีมีซาวน์กรนคร่อกลอดมาพอได้ยิน) ของโนบิ หาได้เป็นผลให้การซ้อมหยุดชะงักแม้สักนิด.

สองมือของเพื่อนยังเคลื่อนไปมาบนเส้นลวดทั้งสี่...คุมจังหวะให้กับวงได้อย่างไม่น่าเชื่อ.

...ใครๆมาเห็นก็อึ้งกันถ้วนหน้า..กับ “มหัศจรรย์แห่งโนบิ” นี้.

...

นี่ยังไม่รวมตอนหมอโชว์ลูกคอ ร้อง-เล่น-หลับ “ทรีอินวัน” เข้าด้วยเลย...นะ.

ผมกับโนบิจะเข้ากลุ่มเฮไหนเฮกันก็เฉพาะเวลาที่วงมีงาน.

ปกติทั่วไป...เราใช้ชีวิตกับเพื่อนคนละกลุ่ม.

แต่แค่มิตรภาพทางดนตรีก็เพียงพอแล้วที่จะยืนยันได้ว่า หนุ่มโคราชคนนี้..มีดีเกินพอสำหรับให้ใครต่อใครบรรจุคำว่า “เพื่อน” ต่อท้ายนาม.

...

เรียนจบ-แยกย้ายกันทำงาน.

เข้าปีที่15 ล่วงผ่านมา.

ผมกะโนบิมีโอกาสเจอหน้าค่าตากันสองครั้งถ้วน.

ครั้งแรกเมื่อปี 37 คราวเลี้ยงรุ่นที่เขาใหญ่.

สนุกกันแบบปริบ...ปริบ.ฉ่ำกันทั่วหน้าทั้งดินฟ้าอากาศไปจนถึงคนบนพื้นดิน.

...

ครั้งต่อมา...ครั้งสุดท้าย คือปลายปี 49 ในงานแต่งงานของมือกีตาร์ของเดอะงึ้ด.

เรามารวมตัวกันอีกครั้งเพื่องานแต่งนี้.

เป็นการกลับมาของเดอะงึ้ด “เต็มวง” ครั้งแรกในรอบ 13 ปี.

...โนบิมาให้เพื่อนๆได้เห็นได้เฮในบุคลิกเดิมๆ.

...จะว่าน่ารัก..เสียทีเดียว...ก็ไม่ใช่.

มันปนน่าหยิก น่าฟาด...น่าล่อ...กวนโอ้ย...ป่วนฮา..ครบครันในนั้น.

ตามประสามนุษย์เบสออปชั่นเพียบ.

...หลังงานเลี้ยงแต่งงานสุดครึกครื้นจบลง.

เราย้ายขบวนมาเฮกันต่อที่รีสอร์ทซึ่งจองไว้รับงานเลี้ยงรุ่นที่จัดต่อเนื่องควบกันไป.

...หลังขวดสุรา.

ยังคุยกันมันหยด..

คุยกันว่า.

13ปีผ่านยังเล่นกันได้ขนาดนี้

เห็นทีต้องมีเดอะงึ้ดมาประจำในงานเลี้ยงรุ่นครั้งต่อไป...และต่อไป.

....หรือไม่..ถ้างานเลี้ยงรุ่นมันช้านัก.

จับไอ้พวกพ่อพวงมาลัยที่ยังเหลือลอยชายไปมาแต่งเมียซะ...

สิ้นเรื่อง.

เดอะงึ้ดจะได้ออกงานแบบในรอไม่เกินนาน.

...

...

จำไม่ได้ว่าคืนนั้นเราฮากันถึงกี่ยาม.

...แต่ก็น่าจะสมกับเวลาสิบกว่าปีที่รอจนมาเจอกัน.

...

...

มาถึงตรงนี้.

ความทรงจำล่าสุด..

มีเพียงว่า...สองทุ่มวันนี้ ได้รู้ข่าว “โนบิ” 

เพื่อนเรา...ประสบอุบัติเหตุจากพวกเราไปแล้ว...ชั่วนิรันดร์.

...

...

ส่งใจไปส่งเพื่อน.

...สู่สุขคติ..

...

...

…Madman...