พิมพ์หน้านี้
|
ค่อนค่ำ. ฝนกระหน่ำหนัก ลมกรรโชกแรง .... ข้างนอกนั่นหวีดหวิว...อื้ออึง. ต้นหญ้าเอนลู่ ไม้ใหญ่ไหวเอนระเนนระเน. ฟ้าคล้ำฉ่ำฝน...คนเปียกปอน. .... ข้างนอกนั่นสลัวแสง...พร่ามัว. เลอะเลือนสลัว น่ากลัวกว่าวันใด. .... ข้างนอกนั่นฝนยังสาดเม็ดซัดห่า. คนที่ยังเดินทางไปมาห่อตัว..หนาวสั่น. แรงลมโครมครืนกระชากกระชั้น มิดหม่นราวนิรันดรอนันตกาล. ... มืดมัว เยือกเย็น พร่าเลือน...เสมือนนามแห่งความหวาดกลัว. กดข่ม โบยตี แล่เถือ กรีดเฉือนเลือดเนื้อ... บดขยี้...จิตวิญญาณ. ... เกิดเป็นมนุษย์ เราสามารถหลุดรอดจากเรื่องราวเหล่านี้ได้จริงหรือ? เราสามารถเลี่ยงหลบการเผชิญหน้ากับอุปสรรคปัญหาได้ทุกเรื่องราวหรือไม่? เราสามารถผ่อนผันยืดวันยื้อเวลาแห่งการตัดสินได้เพียงใด? ....
ข้างในฝนสาดใส่ข้างใน. ในวันนี้ เวลานี้ เราอาจมีเพียง หัวใจ พาตัวตนพ้นผ่าน..ม่านฝนไปอีกวัน.
|
| << | พฤษภาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |