นักเขียน

สัตว์ระยำทำการณ์ลอกงานศิลป์
ใจดุจริ้นกักขฬะอนาจหนอ
สะสมความจัญไรไม่เคยพอ
ที่ชอบก่อเรื่องเลวร้ายให้สังคม

มีปัญญาแต่เลือกใช้ในทางผิด
บ้าบัดซบกับความคิดชีวิตล่ม
ลอกผลงานใครอื่นมาชื่นชม
แท้โสมมกับชีวิตอนิจจา

นี่นะหรือมนุษย์สุดประเสริฐ  
อาจจะชิงการเกิดของชาติหมา
ขาดสำนึกกลับร่านในมารยา  
ใช้ความบ้าทุกขณะมากระทำ

พูดเป็นไหมเอ่ยมาว่าขอโทษ 
อาจคลายโกรธที่เห็นเป็นเย็นฉ่ำ
เลิกเถอะนะพึงทราบในบาปกรรม  
หากหลาบจำฉันพร้อมให้อภัยเธอ

อุเหม่กลับเฉไฉ...........................เปล่าตั้งใจลอกงานเกลอ
เพียงจิตคิดพลั้งเผลอ.................แล้วทำเฉยเหมือนเคยมา

ครั้งนี้หากปล่อยไป......................ใช่สันดานเธอสร่างซา
ชาติหมาย่อมเป็นหมา..................ใช่แปรเปลี่ยนการเป็นคน

ครั้งนี้ฉันขอสู้............................เพื่อกอบกู้เกียรติผองชน
นักเขียนเพียรอดทน...................ใช่เขียนไว้ให้ลอกฤๅ?

“หากรักในอักษร........................พึงสังวรณ์การฝึกปรือ
เติมเข้มเต็มฝีมือ........................ใช่ถือสิทธิ์คิดลอกงาน”

เหตุการณ์ยิ่งชั่วร้าย.....................วรรณกรรม 
มนุษย์ขาดศีลธรรม.....................ยิ่งแล้ว
เขียนงานหื่นระยำ.......................แนวราค  อนาถเอย
ขาดแง่คิดเพริศแพร้ว...................ใฝ่สร้างทางกุศล

สำนักพิมพ์คลั่งบ้า.....................เงินตรา  ฮะฮา
ผลิตแต่งานตัณหา....................เท่านั้น
มอมมนุษย์โฆษณา....................งานเลิศ  ทุเรศเอย
ทำเพื่อเงินชอบรั้น.......................ต่ำช้าสัตว์สถุล

คือผลประโยชน์ร่วมด้วย..............ช่วยกัน
ใครโง่เลวช่างมัน........................อนาถแท้
มุเห็นแก่ตัวกระสัน......................มักมาก  เงินนา
ลืมคิดตายไปแม้.........................ร่างนั้นยังเผา

ฉันขอกู้เกียรติให้........................วงศ์กวี
คือผลิตงานสุนทรีย์....................ค่าฟ้า
เจืออุดมคติวิถี...........................ดับทุกข์  เป็นสุข
ปลอบปลุกสามโลกหล้า.............ชีพนี้พลีสนอง ๚ะ๛

                          แม่จิตร