ตำนานทรายกับทะเล

ในสมัยอดีตกาลก่อนที่จะมีสัตว์มนุษย์อุบัติขึ้นบนโลกา ในห้วงมหาสมุทรสุดไกลโพ้น ได้มีปลาหลงรักทะเลตั้งแต่กำเนิดเกิดมาและทะเลเองก็รักปลาเช่นกัน

เขาและเธอเริ่มสานสัมพันธ์กันตั้งแต่วันที่เจ้าปลาได้เกิดอยู่ในห้วงมหาสมุทร อันชุ่มชื่นฉ่ำเย็นสาดกระเซ็นจากริ้วคลื่นอันละเมียดละไม เจ้าปลารู้สึกซาบซึ้งถึงบุญคุณของทะเลมากยิ่งนัก ที่ยังคงรักแล้วชุบเลี้ยงพร้อมให้แห่งอาหารที่พักอาศัย เสมอเสมือนเป็นดั่งลมหายใจไมตรี ที่มีแต่ความอ่อนโยน คอยดูแลเอาใจอยู่ทุกทุกวัน ทำให้เกิดความรู้สึกที่ดีแต่นั้นมา สิ่งเหล่านี้หล่อหลอมก่อเกิดเป็นความรัก อาจจะเรียกว่ารักแรกพบอันบริสุทธิ์ก็ว่าได้

ทะเลเองก็เช่นกัน มีความรู้สึกที่ดีที่มีปลาแหวกว่ายอยู่ เป็นเพื่อนทุกขณะทั้งทิวาราตรี ทำให้เกิดความสุนทรีย์ของชีวิต ที่ค่อย ๆ เพิ่มพูนความรักทีละเล็กทีละน้อย ทั้งซาบซึ้งเจ้าปลาที่ไม่เคยหนีจากไปไหน
ไม่เหมือนปู เต่า ที่เธอเคยให้ความรักแล้วนอกใจเธอบ่อย ๆ ไม่เสมอต้นเสมอปลาย เดี๋ยวก็หายไปขึ้นบกบ้างเดี๋ยวมาหาเธอบ้างทำอย่างเธอไม่มีชีวิตจิตใจ

แต่ทะเลก็ไม่ติดใจอะไรตั้งแต่ปลาเกิดขึ้นในอ้อมกอดของเธอ
วันเวลาผ่านไปไม่นาน ทั้งคู่ได้คิดวางแผนแต่งงานกัน พร้อมมั่นใจความรักซึ่งกันและกัน ต่อห้วงวิญญาณของความรักอันบริสุทธิ์ ต่างช่วยกันป่าวประกาศเชื้อเชิญสัตว์นานาชนิด ในห้วงมหาสมุทร ทั้ง หอย ปู กุ้ง เต่า ฯลฯ ร่วมมาเป็นสักขีพยานในความรักของเธอทั้งสอง

และแล้ววันที่รอก็มาถึง ทั้งคู่ร่วมเข้าพิธีวิวาห์ จนกระทั่งถึงขั้นตอนพิธีรดน้ำสังข์ แต่หากยังต้องรอคอยผู้เฒ่าหอยสังข์ มารดน้ำสังข์เป็นสัตว์แรกก่อน ท่านกำลังเดินทางมา แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดทันใดนั้น เจ้าพายุร้ายฉกาจถาโถมกระหน่ำห้วงมหาสมุทรเสียงกึกก้อง ทำให้ท้องทะเลปั่นป่วนเกิดคลื่นยักษ์มหึมา ได้กลืนกินสัตว์นานาทั้งหลายที่กำลังหนีตายกันอลหม่าน กับภัยพิบัติครั้งนี้ แม้กระทั้งอนุภาคนานาชนิดในท้องทะเลเฉกเช่นกัน

ในระหว่างปลาที่กำลังแหวกว่ายหนีคลื่นยักษ์นั้น สายตาความห่วงใยเพ่งมองไปที่ทะเลอันเป็ฯที่รักซึ่งถูกพัดพาไปพร้อมกับพายุที่ค่อย ๆ ห่างไปทุกวินาที แต่ก็ไม่อาจจะทำอะไรได้ ร่างของปลาถูกแรงคลื่นพัดปะทะกับโขดหินเกลิอกกลิ้งอยู่บนชายหาดบาดเจ็บสาหัส เจ้าปลารู้ตัวว่ากำลังจะตายรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายเท่าที่มีพูดกับหาดทรายว่า

เจ้าหาดทรายเอ๋ย เจ้าคงรู้เรื่องราวความรักที่ข้ามีต่อทะเลใช่ไหม ซึ่งทะเลเปรียบเสมือนดวงใจของข้าเลยทีเดียวก็ว่าได้ ที่ข้ารักห่วงแหนทั้งเทอดทูนบูชา ข้าอยากให้เจ้าช่วยข้าเรื่องหนึ่งจะได้ไหม เจ้าหาดทรายเห็นความทรมานของปลาจึงรีบรับปากทันทีทันใด

ข้าฝากเจ้าดูแลทะเลของข้าด้วยนะ ฝากบอกเธอด้วยว่าข้ารักเธอมาก เกินที่จะประมาณค่าบอกมาได้ ข้าขอฝากความรักนี้ไว้กับเจ้า ซึ่งเป็นตัวแทนความรักจากข้า ตราบชั่วฟ้าดินสลาย ว่าจะคอยดูแลทะเลไม่จากไปไหน เจ้าต้องสัญญานะ ทันใดปลาก็สิ้นใจตายอยู่บนหาดทราย เจ้าหาดทรายซาบซึ้งถึงความรักที่ปลามีต่อทะเลมาก จึงนำเรื่องราวทั้งหลายมาบอกกับทะเล ทะเลเสียใจเป็นล้นพ้นนับจากนั้นเป็นต้นมาหาดทรายก็คอยปลอบโยนและโอบกอดทะเลและอยู่คู่ทะเลตราบชั่วนิรันดร์กาล

แม่จิตร