วันศุกร์ ที่ 16 พฤษภาคม 2551
เธอแววตาอัญมณี
Posted by
แม่จิตร
,
ผู้อ่าน : 180
, 11:18:57 น.
| หมวดหมู่ :
กวีนิพนธ์
พิมพ์หน้านี้
|

เธอแววตาอัญมณี เธอแววตาอัญมณี คือผู้ที่ช่วยเหลือชาวกระเหรี่ยง เลือกเป็นครูอยู่ดอยคอยคู่เคียง ใช้ชีวิตพอเพียงเลี้ยงชีวิต เธอมาพร้อมรอยยิ้มยังอิ่มอุ่น คอยเจือจุนให้ความรู้อยู่กับศิษย์ ทุกครั้งเด็กเข้าใจเธอใกล้ชิด ราวเข็มทิศนำทางกลางพงไพร อุดมการณ์ที่เธอเฝ้าเพ้อฝัน คือสอนเด็กอยู่ทุกวันนี่แหละใช่ เปี่ยมชีวิตล้ำค่าน่าสุขใจ เมื่อห่างไกลเมืองกรุงฯแสนยุ่งนัก เธอสอนเด็กเด็กน้อยก็สอนเธอ สิ่งเลิศเลอเธอเองได้รู้จัก คือคำซื่อความงามของความรัก ต่างทอถักความผูกพันร่วมกันมา เสมือนเป็นสายใยละไมละมุน ราวกับแสงอรุณจุนเจือหล้า ดังสายน้ำหล่อเลี้ยงเคียงคู่ปลา ดุจท้องฟ้ากว้างไกลให้นกบิน แต่การพบต้องมีการพลัดพราก เมื่อเธออยากให้กระเหรี่ยงเลิกปลูกฝิ่น จึ่งทำให้พรรคพวกอำนาจทมิฬ ลอบฆ่าเธอแดดิ้นดับสิ้นไป เมื่อเด็กน้อยได้รู้ข่าว คุณครูสาวถูกฆ่าก็ร่ำไห้ คิดถึงคำครูสอนสะท้อนใจ คิดถึงหน้าใสใสความไมตรี ฉันเองก็คิดถึงครูผู้หญิงกล้า เธอชื่อว่าจันทร์แรม แก้วแกมสี แม้ว่าเธอจากไปแล้วหลายปี ฉันยังเขียนบทกวีคิดถึงเธอ แม่จิตร ภาพจาก internet
|