ลั่นทม... ใช่ระทมดั่งชื่อ

              ในคืนเดือนมืดคืนหนึ่งที่หลวงพระบาง ผู้คนต่างพากันหลับไหล หากฉันยังคงอ้อยอิ่งอยู่ที่ริมน้ำคาน สายน้ำที่ไหลรินคู่เมืองหลวงพระบางมาแต่เนิ่นนาน สายลมพัดเฉื่อยฉิวเย็นสบาย ฉันแหงนหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีกาล เห็นดวงดาววะวิบวาวดารดาษไปทั้งฟ้า พลันโสตนาสิกก็ได้กลิ่นดอกไม้ที่คุ้นเคย .....ลั่นทมนั่นเอง ฉันรำพึงในใจพลางเดินตามกลิ่นดอกไม้ไปจนกระทั่งเจอต้นลั่นทมต้นใหญ่ บนพื้นดินปกคลุมไปด้วยดอกลั่นทมสีขาวพร่างพรายไปทั้งผืนราวกับปูไว้ด้วยพรมดอกไม้ ฉันค่อยค่อยเก็บงำดอกไม้ที่ร่วงหล่นอยู่บนพื้นมาดอมดมกลิ่น พลางให้นึกฉงนว่า ใยในอดีตไม้นามลั่นทมจึงถือเป็นไม้ต้องห้าม สำหรับปลูกในบ้านเรือนหนอ

................... ................... ...................