เพราะงานเขียนของรอมแพง

คือ แบบอย่างที่เด่นชัดของการนำเรื่องใกล้ตัว

มานำเสนออย่างสละสลวยด้วยภาษาสำนวน

 และสมบูรณ์ด้วยองค์ความรู้รอบด้านเกี่ยวกับดอกไม้ 

ไม่ว่าจะเป็นด้านพฤกษศาสตร์

 เภสัชศาสตร์ โภชนาการ คติชนวิทยา ภูมิปัญญาพื้นถิ่น ฯลฯ 

ที่สำคัญคือไม่หนักจนกลายเป็นงานวิชาการ 

และไม่เบาจนกลายเป็นการพร่ำพรรณนาแต่เรื่องส่วนตัว  

หากคือการผสานองค์ความรู้

กับอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดอย่างเนียนสนิท 

ทำให้ผู้อ่านได้อรรถรสอันสุนทรี

ราวกับกำลังอ่านเรื่องสั้น

 แต่อิ่มเอมด้วยความรู้ที่สอดแทรก

นี่คือเหตุผลที่ทำให้ผมตัดสินใจไม่ยาก

 เมื่อได้รับคำเชิญชวนให้เขียน “คำนิยม”

สำหรับผลงานลำดับที่สองของรอมแพง

 ที่กำลังอยู่ในมือท่านเวลานี้ 

ผลงานที่ทำให้ผม...

ทึ่งกับภูมิปัญญาของคนโบราณ

 ที่รู้จักนำสีของดอกอัญชัน

มาเป็นเคล็ดลับให้ลูกหลานมีคิ้วดกดำ 

มาเป็นสีผสมอาหาร

 กระทั่งมาทำไข่เจียวอัญชัน 

ทานกับข้าวหุงสีอัญชัน 

เพลิดเพลินกับนิทานพื้นบ้านอีสานเรื่อง

 “ท้าวขูลูกับนางอั้ว”

ที่มาของกล้วยไม้ดิน นาม “ดอกนางอั้วใหญ่”

 และเทพนิยายกรีก 

ว่าด้วยเรื่องความรักของเทพธิดาไคลที

 ที่มีต่อเทพพระอาทิตย์ นาม “อพอลโล”

อันเป็นที่มาของดอกทานตะวัน