6.42 ผมตื่นมาอัติโนมัติ ร่างกายดูเพลียๆ มองขึ้นไปบนเพดาน ไฟยังคงถูกเปิดอยู่
แสดงว่าเมื่อคืนผมเผลอหลับไปอีกแล้ว หันไปมองหน้าจอแมค ยังคงเปิดค้างเอาไว้ งานที่ทำก็ยังไม่เสร็จ

ผมลุกไปเข้าห้องน้ำ นั่งคิดทบทวนงานที่ค้างเอาไว้อยู่ พร้อมกับคิดวางแผนการก้าวต่อไปว่าจะเอายังไงกับเส้นทาง 3 สายที่คิดไว้แต่เมื่อคืน

เมื่อออกมาจากห้องน้ำ ผมหันหน้าเข้าหน้าจอแมคและตรวจงานที่ค้างเอาไว้ว่าทำถึงไหนกันแล้ว
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่และบ่นกับตัวเองว่าทำไมงานมันถึงได้เดินช้านักนะ ทั้งๆ ที่แทบไม่ได้แตะเบรคเลย
หรือว่า เวลาเดินเร็วเกินไป ทำให้งานที่วางแผนเอาไว้ทำตามไม่ทัน

เวลาอาจจะเดินไปปกติของมัน ผมอาจจะคิดไปเอง

7.28 ผมเปิด ปฎิทินกูเกิลขึ้นมา แล้วคิดวางแผนให้กับงานใหม่ โยกย้ายแต่ละงาน ปรับเปลี่ยนใหม่
สงกรานต์หลายๆ คนอาจจะเล่นน้ำ ไปเที่ยวกันอย่างสนุกสนาน แต่ผมอาจจะอยู่หน้าจอแมค และแตะแป้นคีบอร์ดโรยตัวอักษรหลายหมื่นตัว
ใจจริงก็อยากจะกลับบ้านเหมือนกัน แต่เมื่อคิดถึงงานที่ทำค้างเอาไว้แล้ว ก็เลยต้องทำใจ

7.51 ผมลุกไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน ร่างกายยังคงเพลียๆ
หลังจากอาบน้ำเสร็จผมเดินไปรดน้ำต้นไม้ ว่าจะเปลี่ยนกระถางแต่เมื่อวานให้ต้นสาลิกา แต่ก็ยังไม่ได้ทำเลย
โอ้ เวลาทำไมผมมีน้อยจังเลยนะ แต่ก็คิดว่าหลังเลิกงาน คงได้กลับมาเปลี่ยนให้มันใหม่

8.11 ผมออกจากห้องไปทำงาน วันนี้อากาศแจ่มใส ดีมาก แต่ทำไมในหัวผมมันยังคงขุ่นมัวนะ อาการเหมือนคนเบลอๆ เดินเอียงๆ จะล้ม
8.29 ถึงรถไฟฟ้าพหลโยธิน วันนี้โชคดี เมื่อเดินลงไปที่ชาลชราแล้วมีรถไฟวิ่งมาพอดี ไม่ต้องรอนาน
และวันนี้คนก็ไม่ได้เบียดเสียดกันมากนัก ยังมีพื้นที่ว่างพอเหลือให้ขยับตัวได้บ้าง
9.22 เริ่มต้นทำงาน