ห่างเหินการเขียนบล๊อคมานานมากๆๆๆๆๆๆๆๆ ด้วยภารกิจสำคัญทั้งการดูแลบุพการี คุณพ่อที่กำลังป่วยหนัก เวลาส่วนใหญ่สาละวนอยู่กับการศึกษาหาข้อมูลดูแลคุณพ่อ และยังต้องแบ่งเวลาบางส่วนดูแลลูกน้อยทั้ง 4 คน ที่มีทั้งกำลังอยู่ในช่วงวัยรุ่น วัย 15 ปี ด้วยความเป็นลูกผู้ชายคนแรก ก็จะต้องดูแลกันมากหน่อย ห่วงทั้งเรื่องเพื่อน แฟน การเรียน หลายอย่าง ต้องทำความเข้าใจกันอย่างหนัก และที่หนักสุด ก็คงเป็นลูกสาวคนเล็กวัย 1 ขวบกับ 3 เดือน ต้องดูแลกันทุกชั่วโมง ทุกวินาทีก็ว่าได้ ทั้งคุณพ่อ คุณแม่แทบจะไม่ต้องทำอะไรกันเลย เฝ้า แต่เฝ้าอย่างเดียว
                 ด้วยความที่ต้องดูแลลูกทั้ง 4 คนด้วยกัน ทำให้ทั้งคุณพ่อคุณแม่ซึ่งต่างฝ่ายต่างทำงาน หันหน้ามาพูดคุยกัน ปรึกษากัน เรื่องลูก เสมือนหนึ่งทั้งสองฝ่ายกลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้งหนึ่ง ก็รู้สึกดีน่ะ
                 ทำให้ย้อนคิดไปว่า ความรักเปรียบเหมือนตู้โทรศัพท์สาธารณะ (มีเพื่อนส่งมาให้อ่านประทับใจเลยส่งต่อๆกันไป)
                 ตู้ที่เดินตรงเข้าไปมักโทรได้เฉพาะหมายเลขฉุกเฉิน
 ตู้ที่ใช้ได้มักต้องต่อคิวยาวเหยียด
 แต่พอถึงคิวเราเหรียญกลับหยอดไม่ลงซะงั้น
 กว่าจะเจอตู้ที่โทรได้จริงๆ ก็ต้องเดินหาจนเมื่อย
 และเมื่อเจอแล้วก็ต้องเตรียมเหรียญไว้หยอดสม่ำเสมอ
 ถ้าไม่เช่นนั้น หากต้องโทรใหม่อีกครั้งอาจต่อไม่ติดก็ได้

                   เหรียญ ในที่นี้เปรียบได้กับ ความเอาใจใส่ การมีเวลาให้
 เพราะถ้าเธอไม่มีทั้ง 2 สิ่งคอยหล่อเลี้ยงความรัก
 สัญญาณของความสัมพันธ์ก็จะถูกตัดขาดในที่สุด
 และไม่สามารถเรียกสัญญาณเดิมกลับมาได้อีก

                     ส่วนความเป็นเพื่อนนั้นเหมือนโทรศัพท์บ้าน คุยนานเท่าไหร่ก็ 3 บาท
 คบกันแบบไม่ต้องลงทุนจนหมดเนื้อหมดตัว ไม่ต้องต่อคิวใคร
 ไม่ต้องเดินหาจนเมื่อย
  
                     อย่างไรก็ตาม เราควรบริหาร ค่าใช้จ่ายของความสัมพันธ์ให้ดี
 มีความรักแล้วอย่าลืมเพื่อน
 และเมื่อมีเวลาให้กับความรัก/มีเวลาให้กับความเป็นเพื่อนแล้ว
 อย่าลืมที่จะมีเวลาให้กับครอบครัวและตัวเองด้วย.........