เปล่า อย่าเข้าใจผิดกันนะครับ มานีที่ผมคิดถึง ไม่ใช่แฟนผม แต่ว่าเป็นเพื่อนสมัยประถม เราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ ป. ๑ จนจบชั้น ป. ๖ ก็แยกย้ายกันไปเรียนต่อคนละที่ ผมไม่เคยได้ยิน ข่าวคราวของมานีเลยตั้งแต่วันที่ผมจบชั้น ป. ๖

วันนี้อยู่ดีๆ ก็เกิดคิดถึงเธอขึ้นมา เราเคยแต่งกลอนด้วยกันเอาไว้ท่องเล่นๆ แต่ว่าตอนนี้จำได้ไม่หมด ใครรู้ก็ช่วยต่อให้จบด้วยนะครับ

"มานี มานะ จะปะ กะทะ มะระ อะไร จะไป จะดู ชะนี ชูใจ..."

ใครคิดถึงเพื่อนวัยเด็กของเราก็แวะเข้ามาดู อัลบั้มรูปสมัยเด็ก กันนะครับ (แหะแหะ ขออนุญาติเจ้าของ ณ ที่นี้เลยละกันครับ)

เสียดาย เพิ่งรู้ว่าตอนนี้กระทรวงศึกษาเค้ายกเลิก แบบเรียน มานี มานะ ไปแล้ว คุยกับเพื่อนๆ ที่มีลูกเค้าบอกว่า เดี๋ยวนี้เด็ก ป. ๒ ก็ต้องรู้ว่า computer คืออะไร hardware, software คืออะไร

ผมไม่เข้าใจเลยว่า เด็ก ป. ๒ จะรีบรู้ไปทำไม วัยเด็กคือวัยที่เราควรที่จะปลูกฝัง จริยธรรมให้เด็กโดยการสอดแทรกเข้าไปกับบทเรียน มานี มานะ โตมากับเรา เรียนมากับเรา เราเลื่อนชั้น มานี มานะ ก็เลื่อนชั้นตาม แต่ละบทแต่ละตอน มีการสอดแทรกศีลธรรรมและจริยธรรม เราเลยไม่มีความรู้สึกว่าถูกยัดเยียดสิ่งเหล่านี้มาให้

พอผมถามว่า อ้าวพี่แล้วอย่างงี้เด็กจะถูกปลูกฝังจริยธรรมได้ยังไง เค้าบอกมีวิชา จริยธรรมแยกมาอีกหนึ่งเล่ม เด็กท่องว่าความดีมีอะไรบ้าง แต่ก็คงไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร

อยากให้ผู้ใหญ่อย่าคิดแทนเด็กมากเกินไปเลยครับ ปล่อยให้เค้าโตตามไวคิดตามไว ไม่ต้องไปกลัวว่าถ้าเด็กไม่รู้จักคอมพิวเตอร์ตั้งแต่ชั้น ป.๒ แล้วเด็กจะไม่ฉลาด จะตามไม่ทันประเทศอื่น เรามาเดินตามแนวทาง สังคมคุณธรรมกันดีกว่าครับ... 

ปล. ใครอยากจะรู้ชีวิตวัยผู้ใหญ่ของเพื่อนเรา ก็หาอ่านได้จากหนังสือ ทางช้างเผือก นะครับ ทุกคนมีงานทำกันหมดแล้ว อายุก็คงรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเรา

นี่ก็หมู่บ้านที่ผมอยู่ตอนเด็ก