วันนี้ตื่นเช้ากว่าปกติ ขับรถออกจาก กทม.ซีกตะวันออกเพื่อจะไปลงประชามติตามที่อยู่ทะเบียนบ้านซึ่งตั้งอยู่ชานเมืองหลวงซีกทิศใต้ วิ่งรถขึ้นทางด่วนไป-กลับก็ราวๆ 120-130 กม. เพียงแค่หย่อนบัตรลงประชามติร่างรัฐธรรมนูญไม่ถึง 3 นาที 

แรกไปถึงหน่วยเลือกตั้ง คนบางตาหน่อย แต่ยังดีที่ไม่มีคนใส่เสื้อแดง-เสื้อเหลืองมาทำให้รู้สึกแบ่งแยกกัน ไปดูเลขที่ผู้มีสิทธิได้เลขที่ 154 ก็แจ้งเลขกับเจ้าหน้าที่ จากนั้นเซ็นชื่อผู้มาใช้สิทธิ เซ็นชื่อรับบัตรลงคะแนน และเดินเข้าคูหาไปกากากบาทช่อง "เห็นชอบ" เป็นอันเสร็จภารกิจสำคัญหนึ่งของวันนี้

เดินไปทักทายญาติๆ ก่อนกลับ กทม. อาผมคนหนึ่งก็เรียกมา ยิงยิ้มฟันหลอถามว่า "เอ็งรับหรือไม่รับวะ" ผมก็บอกไปว่า "รับครับ" อาบอก "เออ ดี.. ดี.. จะได้จบๆ" ผมก็พยักหน้า "ครับ" แล้วก็หัวเราะกัน แต่ใจผมน่ะ ไม่ได้คิดหรอกครับว่า "จบอะไร"  หรือ "อะไรจบ" หรือว่า "จบอย่างไร" เหตุผลที่ผมรับร่างรัฐธรรมนูญฉบับประวัติศาสตร์นี้ ไม่ได้คิดหวังหรอกครับว่าปัญหาบ้านเมืองอะไรต่อมิอะไรมันจะจบลงได้ง่ายๆ

หลักคิดที่ผมรับร่างรัฐธรรมนูญคือสังคมบ้านเมืองไทยได้ประโยชน์หรือไม่ เมื่อคิดแล้วเห็นว่าเป็นประโยชน์มากกว่าก็"รับ"เท่านั้นเองครับ ไม่เกี่ยวกับ"ทักษิณ" ไม่เกี่ยวกับ คมช. ไม่เกี่ยวกับอดีตนายกฯเศรษฐีหมื่นล้าน หรือเผด็จการทหารใดๆ ทั้งสิ้น

ส่วนเนื้อหาในร่างรัฐธรรมนูญ แม้ผมไม่ได้อ่านทั้งหมด แต่เอาสาระสำคัญๆ ก็มีหลายจุดที่ผมเองไม่ชอบ เพราะผมชอบคิดนอกกรอบ อยากเลือกนายกรัฐมนตรีโดยตรง แต่ไม่เอาระบอบประธานาธิบดี  (http://www.oknation.net/blog/mangrove/2007/05/05/entry-1)

อยากให้สภาร่างรัฐธรรมนูญคิดสร้างกติกาสูงสุดของไทยให้เหมาะสมกับบริบทของสังคมไทย แต่เมื่อเสียงส่วนใหญ่ เขาอยากลอกโมเดลของฝรั่งมังค่ามาใช้เกือบเต็ม 100 เปอร์เซ็นต์ก็ช่างเขา ผมในฐานะประชาชนมีหน้าที่เพียง "เห็นชอบ"กับ"ไม่เห็นชอบ"เท่านั้น ไม่อาจเปลี่ยนไปเป็นอื่นได้

ดังนั้น แม้จะไม่ชอบสาระสำคัญบางจุดของร่าง รธน. แต่ก็ "เห็นชอบ" เพราะแม้ไม่ดีที่สุดอย่างที่ใจผมคิด แค่ให้บ้านเมืองมันดีกว่าเดิม นิดหน่อยก็ต้องยอมล่ะครับ ก็มันไม่มีตัวเลือกอื่นแล้วนี่