วันนี้จะเล่าต่อให้จบนะ

ถึงไหนนะ.........อ้อ..ซำแฮก   จิง ๆ แล้วตรงทางเข้าข้างล่างนะเค้าจะมีไม้ค้ำยันไว้ให้เยอะมากถ้าไม่ลำบากเกินไป

หรือถ้าจะให้ดีถือติดไม้ติดมือมาจะมีประโยชน์นะ  ถึงจะเห็นว่ามันไม่น่าถือมาให้บางครั้งก็ตาม

เห็นป่ะทางเหมือนสบายนะแต่ว่า.........................................................................

ในระหว่างที่เราเดินทางมาผ่านแต่ละซำเราดับกระหายด้วยน้ำเปล่าตลอด  ว่าจะฉลาดนะก็เกือบถึงหลังแปแล้ว

แนะนำให้ดื่มสปอนเซอร์ค่ะ หายเหนื่อยสุด ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  ด่านที่ว่าดูน่าลำบากสุดคงเป็นทางจากซำแคร่ไปหลังแป

แต่ก็ไม่ลำบากมากเพราะลักษณะการเดินถึงจะเป็นการออกแนวปีนนิดแต่เราได้พักบ้างแต่ตอนที่เดินมาจากซำอื่น ๆ

ค่อยข้างเป็นทางลาดเรียบไม่ต้องปีนเราจึงรีบเดินเลยเหนื่อย  มาก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เราถึงหลังแปตอน 12.45 น. เป็นไง จำได้ขนาดนี้  ก็มันสุดยอดเลยเหนื่อยแทบขาดใจนี่น่า แล้วเราก็พักถ่ายรูปที่ป้ายที่

มีประโยคว่า   (ครั้งหนึ่งในชีวิตเราคือผู้พิชิตภูกระดึง)   เราคิดว่ามันป้ายเล็กเกินไปเราขึ้นมาถึงบนนี้น่าจะมีอะไรยิ่งใหญ่

กว่านี้หน่อย ฮะฮะ

แต่ความลำบากก็ยังไม่หยุดแค่นั้นเพราะไรนะหรอตอนี้ทางขึ้นเขาได้จบลงแล้วแต่การเดินทางยังไม่หมดเราต้องเดิน

ในทางเรียบบนหลังแปรไปยังจุดที่พักซึ่งต้องเดินเป็นระยะทาง  3 กิโลเมตร อยากจะบ้า....เดินมาตั้งครึ่งวันแล้ว

ยังต้องเดินต่ออีก  แต่ปรากฏว่าการเดินทางของเราก็จบลงที่จุดพัก ตอนประมาณ 14.00น. แย้......ดีใจจัง

ลืมบอกไปคณะที่เราไปกันคราวนี้ มีทั้งหมด 7 คนนะ  เราแบ่งเดินกันเป็นกลุ่ม  มีสตรีไป 3 คน  บุรุษไป 4 คน

สตรีคนแรกถึงที่พักตั้งแต่ 11.30 น. ไม่รู้แกเดินได้ยังไง  เรากับพี่สาวถึงตอน 14.00 น.  ส่วนบุรุษอีก 4 คน ถึงตอน

16.00น.  ไม่อยากจะว่าหรอกนะแต่ว่าสุดยอดจิง ๆ ให้สตรีตัวเล็ก ๆ 3 คนกางเต้นท์ให้ด้วยนะ กลับมาก็จะเป็นจะ

ตายกันแต่เราก็เห็นใจนะคนนึงใน 4 คนนั้น น้ำหนักถึง 130 กิโลกรัม แต่คนอื่นนะสิไม่น่าเลย 

บ่นไปแต่จิง ๆ แล้วหนุ่ม  3 คนที่เหลือนั้น เค้าช่วยดูแล้วคนที่หนัก 130 กิโลนะ  เพราะเค้าจะเหนื่อยง่ายหายใจไม่ทัน

นี้ล่ะความสัมพันธ์ที่ดีของการเดินทาง  ความเข้าใจ เห็นใจ เค้าว่ากันว่าถ้าเป็นแฟนกันแล้วมาเดินด้วยกันที่นี่มีสองแบบนะ คือไม่รักกันมากกว่าเดิมก็เลิกกันไปเพราะทางมันลำบากมากนะ ดีนะเป็นเพื่อนกันทั้งหมดเลยรอดไป  เมื่อถึงเราปูที่พักกันแล้วเราเอาเต้นท์มา 2 หลัง จิง ๆ มาให้เช่านะแล้วมีแบบบ้านพักด้วย  ถ้าเอาเต้นท์มากางแนะนำให้ซื้อปูนขาวมาจากข้างล่างบ้างก็ดีข้างบนแพงมาเสียค่าแบกขึ้นมาถูกกว่าด้วยนะ  เอามาทำไมรู้ป่ะก็ตัวทากไงเยอะมาก ๆ น่ากลัวด้วยล่ะ แล้วก็ต้องพกยาครายกล้ามเนื้อ ยานวดต่าง ๆ มาด้วยเพราะร่ายกายเราจะไม่ไหวเลยทีเดียว  คิดดูนะเวลานวดครายปวดส่วนมากยาจะเย็น  น้ำก็เย็น อากาศก็เย็น แทบแย่เลย  อาบน้ำเสร็จถุงนอนใครถุงนอนมันเลยทีเดียว 

เรากินข้าวกันด้วยความอร่อย และตกใจในเราคาข้าวแต่ว่าก็คุ้มกับการที่เค้าต้องแบกขึ้นมานะแล้วเราก็จบลงด้วยการนอนหลับด้วยความเพลีย  แล้วเราจะเล่าการเดินเที่ยวบนนั้นให้ฟังอีกครั้ง