"  สองมือแม่... สร้างโลก...?"

             สองมือ .. อบอุ่น... โอบอุ้ม.. เจ้าตัวน้อย

             หลับสบาย ...ในอ้อมอก .... แม่เฝ้ามอง

             ด้วยความรัก .. ความห่วงใย..ที่มีให้แก่ลูก

             ลูกตั้งไข่.. เอียงไปมา..มือแม่นี้..คอยประคอง

             ลูกเดิน...เตาะแตะ.. แม่เดินตามประคองหลัง

             โอ้ลูกยา....เจ้าเป้นดั่งดวงแก้ว... ที่อ่อนแอ

            เจ้าเติบใหญ่... เข้าเรียนรู้...หาวิชา

            แม่เฝ้าดู..เลียบมองหา...อยู่ข้างรั้ว

           เห้นลูกสนุก...เฮฮา...แม่ชื่นใจ

           ตกเย็นแม่..รีบเร่ง...มารับลูก..

           เหน็บอาหาร .. มาให้...ประทังหิว..

           สองมือแม่....โอบลูก ...เข้าอ้อมอก...

              เมื่อเจ้าเติบโต...เข้าทำงาน...อันห่างไกล

              แม่จัดแจง...เก็บข้าวของ...ให้ลูกต้องจากไป

              ทั้งใจหาย ..และตื้นตัน..ในหัวใจ...

              ลูกจากไกล...ด้วยน้ำตาที่..เปื้อนยิ้มอันอบอุ่น...

             สองมือแม่... เหี่ยวลีบ... ขึ้นทุกวัน

             เรี่ยวแรง ..ก็หดหาย...ออกมานั่ง..

             ทอดสายตา..มองออกไป ..ไกลแสนไกล..

             เจ้าคงทำงานหนัก...เลี้ยงดูครอบครัว..แม่คิด...

            สองมือจับ..ไม้เท้า..รอยยิ้มบนใบหน้า

            สร้างกำลังใจให้ตัวเอง....

            เวลาที่ผ่านไป..แสนเนิ่นนาน..แม่ยังคง..เฝ้ามอง..

            ด้วยใจหวัง ..ว่าสักวัน..เจ้าจะกลับมา..

           ให้มือแม่นี้....ได้โอบกอด...เจ้าอีกครั้ง...

                                                                             " รักกันตัง"

            "สองมือแม่นี้..ที่ฟูมฟัก..หวังว่าจะ..ได้โอบกอดเจ้าอีกครา"