และ..แล้ว ฉัน ก็มีเรื่องเล่าลงบล๊อก กะเค้าซะทีนะคะ  นั่งคิดอยู่นานเลย (เพราะชอบเล่าแบบเห็นหน้ากันมากกว่า) ว่าจะเขียนอะไรดีนะ ที่คนอ่านเค้า  จะได้อะไร จากเรื่องที่เราเขียน จนสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า อ่านแล้วไม่ต้องได้อะไรก็แล้วกันค่ะ  เอาแบบอ่านขำ ๆ ไปก่อนแล้วกันเนอะ

.. สักแป๊บ ความคิดก็เริ่มตกตะกอน งั้นเริ่มจากเรื่องใกล้ตัวของฉันก่อนก็แล้วกัน เริ่มเลยนะคะ

   เจ้าหมาน้อยหน้าตา ขี้สงสัย ที่อยู่ด้านล่างนี้ เค้ามีชื่อว่า Cyber ค่ะ เป็นหมาลูกหมา พันธุ์อิงลิช คอกเกอร์  ดูจากหน้าตาแล้ว ฉลาด และขี้เล่นใช่มั้ยหล่ะค่ะ  ใครจะเชื่อหล่ะค่ะ ว่าฉันจะซื้อมันแบบไม่ได้ตั้งใจ มาจาก ร้านหนังสือริมถนน เห็นมันอยู่ในกล่องเล็ก ๆ ตัวเดียว ตกลงราคากับคนขายได้ ฉันก็ได้เจ้านี่ มาไว้ในครอบครองทันทีค่ะ อิอิ (ดีใจจัง)

   เลี้ยงไปได้ไม่กี่เดือน มันก็เริ่มแสดงความซุกซน ขึ้นเรื่อยๆ เริ่มจากกัดต้นไม้  แทะจนใบไม้แหว่งไป  จนเกือบหมดต้น (ทำให้ฉันโดนพ่อด่าเละเลยค่ะ เพราะหวงต้นไม้มาก) ขุดดินฝั่งของกระจายเต็มไปหมด แทะรองเท้าของแม่ ตะกุยมุ้งลวด อึเรี่ยราด ไม่เป็นที่เป็นทางและวีรกรรมอีกมากมาย...  แต่นั่น ฉันก็ยังเข้าใจว่า มันเป็นหมาเด็ก ต้องดื้อและมันเขี้ยวเป็นธรรมดา ซึ่งฉันทั้งสอน ทั้งดุ ทั้งตี (แต่ไม่ได้ตีแบบทำร้ายร่างกายเค้านะคะ) ฉันก็เคยเลี้ยงหมามาหลายตัวเหมือนกันนะ  แต่ไม่เคยมีหมาตัวไหน ดื้อ ซน และไฮเปอร์ที่ Cyber เลยค่ะ

   และที่ฉันทนไม่ได้สุด ๆ คือไม่ว่าฉันจะเดินไปไหน ก็วิ่งตาม แหม..คงคิดกันใช่มั้ยหล่ะคะ ว่ามันทนไม่ได้ตรงไหน ดีออกมันวิ่งตามเจ้าของ.. แต่ถ้ามันวิ่งตามเฉย ๆ คงจะไม่เท่าไหร่นะคะ  แต่มันเล่นแทะขาฉัน จนเป็นรอยเขี้ยวเต็มข้อเท้า  กระโดดงับเสื้อจนขาดเป็นรู ไม่ได้นับค่ะ ว่ากี่ตัว มันกัดเล่น ๆ แต่เราไม่ได้เจ็บเล่น ๆ ถูกมั้ยค่ะ ทีนี้ ก็ถึงเวลาที่ต้องจัดการกะเจ้า Cyber ขั้นเด็ดขาดซะที แฮ่ม ๆๆๆ..

ฉันนั่งลงไปกับพื้น แล้วฉันก็มองหน้ามัน มันหันมาสบตาฉัน ทำหน้าตาใสซื่อ คิดว่าฉันจะเล่นกะมัน ฉันคิดในใจ (แหม..คิดหรอว่าจะเล่นด้วย) จากนั้นฉันก็จับขามันขึ้นมา มองหน้ามัน แล้วฉันก็ งับขามันเลยค่ะ  งั่ม งั่ม  เริ่มจากค่อย ๆ กัด แล้วก็เพิ่มความแรงขึ้นเรื่อย ๆ ขึ้นเรื่อย ๆ จนมันร้องคราง (มันทำเสียงร้องน่าสงสาร)ฉันสงสาร เลยปล่อยขามัน มันทำท่าจะวิ่งหนีค่ะ  แต่ฉันคว้าตัวมันไว้ทัน ฉันเลยพูดกับมันว่า "เจ็บมั้ยหล่ะ ทีหลัง Cyber อย่ากัดพี่โอ้อีกนะ จำไว้ ไม่งั้นโดนอีกแน่"

   เลยเป็นที่มาของประโยคที่ว่า "หมากัดคนไม่เป็นข่าว แต่คนกัดหมาเป็นข่าว" ที่เด็กนิเทศศาสตร์ หรือคนทำงานด้านข่าวจะ คุ้นหูกันเป็นอย่างดี พอเห็นประโยคนี้ทีไร เลยอดขำไม่ได้ทุกที แต่ที่เอามาเล่าวันนี้ ฉันไม่ได้อยากเป็นข่าวหรอกนะคะ แต่มาเล่าให้ฟังขำ ๆ แต่ตอนนี้เจ้า Cyber เค้าไม่ได้อยู่แล้วนะคะ  แต่มันไม่ได้โดนฉันกัดจนตายหรอกนะคะ มันเป็นโรคไวรัสตับอักเสบตายไปเป็นปีแล้วคะ  พูดแล้วก็คิดถึงมันทุกที..เฮ้อ

   พี่โอ้คิดถึง Cyber นะจ๊ะ หมาน้อยสุดที่รัก..จุ๊บ ๆๆ