มอง...เห็น              

หลายปีผ่านพ้น เมื่อเราจากกันไปคนละทางตามใจตนเสาะแสวงหา  สิ่งที่เรามองไม่เห็น แต่รู้สึกเสนอ ระหว่างเรามีเงื่อนปมบางอย่างร้อยรัดเข้าด้วยกัน หลายคนเรียกมันว่า ความผูกพัน บนสายสัมพันธ์ความเป็นเพื่อน  มิตรภาพที่งอมงาม เราไม่อาจหยิบฉวยเป็นรูปธรรม ไม่อาจมองเห็นรูปร่างลักษณะ แต่เรารู้ว่ามันเต็มตื้นในห้วงใจ                

"มิตรภาพ" เป็นสิ่งหนึ่งที่เราไม่เคยมองเห็นมัน ไม่เคยเอามันมาชั่ง ตวง วัด เพื่อบอกมาตราส่วน ขนาด ปริมาณได้ มันเป็นนามธรรม เป็นจำพวกเดียวกับอีกหลายๆสิ่ง ทั้งความรัก ความเสียสละ ความเข้าใจ ความคิดถึง ความเชื่อมั่น ความศรัทธา สิ่งเหล่านี้มีเอกลักษณ์ที่ชัดเจนเหมือนกัน คือ  ไม่อาจซื้อหาได้ด้วยเงินตรา แต่มันต้องแลกด้วยสิ่งด้อยราคาแต่สุดล้ำค่า  สิ่งง่ายๆที่เราต่างมีกันทุกคน      

อยากได้ความรักเรามอบความรักให้เขา อยากได้รอยยิ้มเรายิ้มให้เขา  อยากได้ความสุขเราต้องมีความสุขและแบ่งปันให้เขา อยากได้การยอมรับเราต้องให้เกียรติเขา เราอยากได้สิ่งใด เพียงเราให้สิ่งนั้นแก่ผู้อื่นก่อน                

"คงไม่มีใครทำหน้าบึ้งตอบหากเราส่งยิ้มให้" แค่คิดอย่างนี้  ก็ไม่ต้องมีความเขินอายที่จะมอบสิ่งเหล่านั้นให้แก่ใครๆ  เริ่มจากคนรอบข้างพ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อน สามี ภรรยา คนข้างบ้าน เพื่อนร่วมงาน  ลูกค้า แหล่งข่าว ไปจนถึงคนแปลกหน้าที่พบเจอ               

เพราะทุกคนล้วนเป็นมนุษย์ที่ยังต้องการการยอมรับจากคนรอบข้าง  ต้องการความรัก ความเข้าใจ ความสุข ความเชื่อมั่น ความศรัทธาอย่างไม่สิ้นสุด เพราะฉะนั้นเพื่อเติมเต็มความต้องการอยู่เสมอ  เราก็ต้องให้ผู้อื่นอยู่เสมอ และเราจะได้รับอยู่เสมอเช่นกัน         

... ลองทำดูสิ           

มีแต่ได้ กับได้ กำไร เหนาะๆล้วนๆ....นะเออ     

พิมพ์ครั้งแรก หนังสือพิมพ์โฟกัสภาคใต้