มารียา เจ๊ะตำ

Mariya_40@hotmail.com

ผู้หญิงที่อยากกอดตลอดชีวิต

ผู้หญิงที่อยากกอดตลอดชีวิต เธอคนนั้น คือ แม่

ที่บ้านฉันเรียกเธอว่า ม่ะ ไปบ้านเพื่อนเชื้อสายจีน เรียกเธอคนนั้นว่า หม่าม๊า บางบ้านลูกสาวสนิทกันกับเธออีกคนเรียกว่า หม่ามี๊ แล้วแต่ว่าใครเรียกคำไหน แต่ความหมายตรงกัน คือ ผู้ให้กำเนิด

ฉันเองเขียนเรื่องแม่ก็ออกจะขัดเขินเล็กน้อย ด้วยความที่เป็นลูกสาวคนโต ช่วงชีวิตที่อยู่กับแม่มากกว่าน้องคนอื่นๆ กิริยาวาจาที่แสดงออกกับแม่ หลายครั้งหลายหนหลายคนทักว่า “เอาแต่ใจตัวเอง” ด้วยความที่แม่ตามใจ จนบางครั้งฉันเองก็ละเลย และเห็นเป็น “ของตาย” ซึ่งเป็นเรื่องอันตรายมากมายในความสำคัญ

จะมีประโยชน์อะไรที่เราๆที่เป็นลูกจะทำร้ายจิตใจคนเป็นแม่ ทั้งคำพูด การกระทำ ประชดประชัน แค่นั้นก็รุนแรงมากมาย จนมิพักพูดถึงการลงมือตบตี หรือทำร้ายร่างกาย ฉันเองเพิ่งจะสำนึกไม่นานว่าน้ำตาแม่เป็นบาปที่ติดตัวตลอดชีวิต แม้เรื่องราวผ่านพ้น และแม่ให้อภัย แต่เมื่อย้อนกลับไปนึกถึง กลับพบว่ามันไม่ได้เลือนหายไปเลย

ใกล้ถึงวันแม่อีกปีแล้ว รื้อๆเพลงเก่าๆมาฟัง ก็พบแผ่นของ ศุ บุญเลี้ยง อัลบั้ม คิดถึงอย่างแรง พบเพลงเก่าหนหลัง ที่ไม่ได้ฟังนานมากแล้ว “ผู้หญิงที่อยากกอดตลอดชีวิต” ท่วงทำนองที่แว่วมา “ตื่นมาวันวัน ไม่เห็นแม่ทำอะไร คอยยุ่งแต่ฟืนแต่ไฟ หุงข้าวหาปลา เก็บทั้งหมอนทั้งมุ้ง ไล่ยุงและป้อนยา เห็นแต่เล็กแล้วหนา ว่าทำไรในวันวัน ขัดตะกรงตะแกรง ถูขี้คลงขี้ไคล ก. ไก่ ถึง บ. ใบไม้ แม่ให้ท่องพัลวัน ลูกป่วยจนนอนซม แม่ก็ตรมไม่ต่างกัน เห็นแต่ครั้งกระนั้น ว่าวันวันแม่ทำอะไร

อยากกอดแม่ไว้ ให้นานเท่านาน ชั่วกาลปาวสาน กอดแม่กลางดวงใจ หากใครจะถาม ว่าแม่ทำอะไร ยิ่งใหญ่เพียงไหน แม่สร้างลูก สร้างคน

กล่อมอยู่บนเปล แล้วสอนให้เดินเป็น นอนตื่นยังเคี่ยวยังเข็น ไม่เห็นแม่ทำอะไร จะสอบกี่ครั้งกี่หน แม่ก็ค้นตำรามาให้ รู้กันแล้วใช่ไหม แม่ทำไรในวันวัน”

อ่านจบแล้วเชิญชวนลูกๆทำดีกับแม่สักนิด หันไปเอาใจใส่สักหน่อยตามวิธีแต่ละคน หอมแก้ม ให้ของขวัญ ซื้อดอกไม้ พาไปทานข้าว พาไปดูหนัง หรือวิธีการอื่นๆก็แล้วแต่ความชอบความถนัด

ส่วนฉันนะหรือ

อืมมม เอาเป็นว่าวันนี้ฉันจะไม่เถียงแม่สักวัน พรุ่งนี้ มะรืนนี้ด้วยก็ได้

 ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต