เพื่อนสนิท....จบ



ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เรากลายเป็นคนที่ตัวติดกัน ไปไหนมาไหนตลอด แต่เราไม่ใช่แฟน ไม่ใช่คนรัก เราเป็นเพื่อนที่ตบหัว ตีก้น และหัวเราะส่งเสียงดังเมื่ออยู่ด้วยกัน ผมมีความสุข ในฐานะคนที่แอบรักเพื่อนสนิท มีความสุขกับสัมผัสเล็กๆ น้อยๆ จับมือ โอบไหล่ ลูบหัว บีบแก้ม และอยู่ใกล้ๆ มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น ผมอดทนและพร้อมที่จะสู้เพื่อได้อยู่เคียงข้างเขา

แล้ววันหนึ่ง อาการหงุดหงิด เอาแต่ใจก้อเริ่มขึ้น เมื่อผมมีเพื่อนมาอยู่ร่วมห้อง บางครั้งจึงต้องไปไหนกับเพื่อนกลุ่มนี้ แต่เขาก้อยังสำคัญที่สุด เขาน้อยใจ ผมเองก้อวุ่นวายใจ และก้อรู้สึกปั่นป่วนเมื่อรู้ว่าเวลาที่ผมไม่อยู่ผู้ชายคนนั้นก้อเข้ามาอีกครั้งผมหึง หวง แต่ก้อเก็บอาการเอาไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะรู้ว่าผมน่ะคิดกับเขาเกินเพื่อนไปแล้ว

เขาเอาแต่ใจ ฉันตามใจ เอาใจเขา แต่มาวันหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจ เพราะอยู่ๆ เขาก้อเย็นชา เฉยเมยกับผม วันนั้นเป็นวันที่ความอดทนสิ้นสุด ไม่มีเสียงเอาอกเอาใจจากผมฉันมึนตึงกลับไปบ้าง และไม่มีฝ่ายใดง้อกันเลย

กลับมาที่ห้อง ฉันร้องไห้ รู้สึกปวดในหัวใจ และอดใจไม่ไหวจึงโทรหาเขา เพื่อขอโทษ ผมไม่อยากให้เขาและฉันเป็นอย่างนี้ เขารับสายและพูดว่าสิ่งที่ผมพูดไปน่ะไร้สาระ และไม่ต้องโทรมาอีกผมร้องไห้ตั้งแต่ตอนนั้นไปจนทั้งคืน และหลับไปโดยไม่รู้ตัว ตีสองเขาโทรมาหาผมและบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย

ภาพของผู้ชายหน้าเย็นชาตรงหน้าทำให้ผมไม่อาจจะกลั้นน้ำตา ผมรักเขา และผมกลัวว่าวันนี้อาจเป็นวันสุดท้ายที่ผมและเขาจะเป็นเหมือนเดิม ผมจำไม่ได้ว่าเขาพูดว่าอะไร ผมรู้แต่ฉันพยายามกลั้นน้ำตา ที่พรั่งพรูออกมา

เมื่อตั้งสติผมกลั้นใจถามถึงเหตุผล ว่าทำไมเขาถึงทำกับผมอย่างนี้ สิ่งที่ได้ยิน ทำให้ผมถึงกับอึ้ง

เขาบอกว่าเขาก้อไม่เข้าใจตัวเอง รู้เพียงว่าไม่เหมือนเดิม มีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างเกิดขึ้น และเขาก้อถามฉันว่า จริงๆ แล้วเราเป็นอะไรกัน ผมไม่รู้จะตอบยังไง เขาเองก้อไม่กล้าที่จะพูด แต่ผมกลับยิ้มออกมา และบอกเขาว่า ไม่ต้องพูดก้อได้ เพราะเค้าก้อเคยเป็นแบบแก.....ตอนที่รู้ตัวว่ารักแกแบบผู้ชายรักผู้หญิงเข้าแล้วน่ะสิ