หายไปหลายเดือนทีเดียวที่ไม่ได้บ่นบ้าทางตัวอักษรเลย

วันนี้อารมณ์แปลกๆ

จะเศร้าก็ไม่เชิง จะสนุกก็ไม่ใช่ จะเพี้ยนก็ไม่แน่ใจ

บางแว้บนึกขึ้นมาได้ว่าไอ้เขียดมันชอบให้คนเรียกว่าวู้ดดี้

นึกทีไรอยากลงไปกลิ้งกับพื้นหัวเราะให้มันส์ไปเลย

วู้ดดี้   วู้ดดี้ =  ไอ้เขียด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แปลกจริงๆมันอะไรของมันกันฟระ

อารมณ์ของเรานี่แปลกมันทำให้เกิดอะไรต่ออะไรได้หลายอย่างเนอะ

ทำให้มีพลัง อย่างช้างสาร

ทำให้หงอยเหมือนน้องหมาตอนอดอาหาร

ดังนั้นคนเราจึงควรควบคุมอารมณ์ตัวเองเนอะ

อย่ามุทะลุดุดันนัก

อากาศร้อนเดี๋ยวจะบร้ากันทั้งเมือง

อ้าว ทำไมมันกลับไปเรื่องนาย๊กฯได้หว่า

กร๊ากกกก....

วันนี้มาบ่นคั่นรายการชั่วคราวนะครับ

 ภาคสอง (ตอนต่อ)

วันก่อนเข้ากทมฯ ได้โอกาสนั่งรถตู้

ขากลับ รถออกก่อนเวลายี่สิบนาทีเพราะฝนกำลัง

จะตก พอรถมาถึงนครปฐม คนขับจอดรอผู้โดยสารคนนึง นาทีที่

ห้าผ่านไป นาทีที่สิบ ผู้โดยสารสามสี่คนเริ่มโวย คนขับได้ยินโมโหร้ายทันที เหวอ นาทีที่สิบเจ็ด สาวคนนั้นก็มาถึง และนั่งอย่างสบายใจเฉิบ หลังผู้โดยสารสามสี่คนที่โวยวายลงจากรถ ป้าคนหนึ่ง รีบฟ้องคนขับทันทีว่า เนี่ยเธอ พวกนั้นเค้าจะร้องเรียนเธอนะ อือ

แปลก คิดในแง่ดี รถออกก่อนเวลายี่สิบนาที หักเวลาที่รอสิบเจ็ดนาที ยังกำไรสามนาทีเหนาะๆ แต่ผู้โดยสารทั้งคันรถ รอคนๆเดียว สิบเจ็ดนาที ก็น่าจะไม่ยุติธรรมเพราะควรจะต้องมาตรงเวลา และควรมีลิมิตการรอ ไม่งั้นเธอจะมาเมื่อก็ต้องรอ แหม มันเหมือนรอกิ๊กเหรอไง

 คริ คริ แต่ที่สงสัยมากที่สุด คือป้าคนนั้น มัยป้ามีความสุขเหรอที่ได้พูดให้คนทะเลาะกัน เหอ เหอ มิน่า คนแก่ๆ ถึงชอบทะเลาะนัก ทะเลาะกับนักข่าว ทะเลาะกับนักการเมือง ทะเลาะกับนักวิชาการ โอ้ ประเทศนี้ ล้วนมีแต่คนชอบทะเลาะ พ้มไม่ผิด ผมแค่รับจ้าง ไม่ใช่ลูกจ้าง.... สุขใจจริงหนอ กร๊ากกกกกกกกกกกก