พิมพ์หน้านี้
|
ตรงเส้นที่แยกฟ้าออกจากโลก ลมโยกเมฆขาวจนกราวฟ่อน เป็นเส้นเรียบราบระนาบนอน ตัดซ้อนกลมกลืนเป็นผืนเดียว ...................... บรรจบเส้นแบ่งรุ้งแวงพาด เลียดดาดพรายคลื่น - ฟ้าผืนเขียว ปีกบางกางผกเจ้านกเปรียว โฉบเลี้ยวเฉี่ยวเวียนเฉวียนเรือ
๒). กิ่งกมล- มีเหตุผลใดหรือที่ควรเชื่อ? โมกหอมกิ่งสานไขว้ก้านเครือ สวยขาวพราวเพรื่อเต็มเนื้อตา ......................... พร้อมบุหรี่มวนแรกในชีวิต ฉันปลิดโมกโยนไปโพ้นหล้า เพียงลมแรงเพียงวูบเพียงวูบมา เพียงพริบตาเพียงพริบเพียงพริบเดียว ........................ วัยเช่นนั้นหรือ? - กิ่งกมล เหตุผลใดเล่าให้ยึดเหนี่ยว? พร้อมกับเหล้าแก้วแรกที่ซดเพียว แรงเอี้ยวเหวี่ยงโยกของโลกกลม ....................... ฉันล่องลอยเหมือนโมกที่ล่องลอย จนดอกน้อยผล็อยโพลนในโคลนหล่ม กลีบขาวหม่นช้ำสีดำอม นอนซมไข้พิษสิบสิบปี ............................ ฉันดื่มเหล้า - ทอดตามองฟ้ากว้าง รางรางม่านฝันควันบุหรี่ ความเชื่อในเรี่ยวแรงที่ฉันมี จนบัดนี้ถูกผิด? - ฉันไม่รู้!
ยังเป็นไดอารี่ที่ค้างส่ง และยังคงเปิดอ่านนานนานอยู่ เด็กหนุ่มเขียนบันทึก - เธอนึกดู น่ารักน่าเอ็นดูสักเพียงไร? ...................... มีคำอยู่หนึ่งคำเขียนซ้ำซาก เหงาจนยิ้มมุมปาก - อยากร้องไห้ บางหน้าเขียนค้าง - ปล่อยว่างไว้ กลับเล่าเรื่องราวได้มากมายนัก ........................... ว่า- วันนั้นฟ้าเมฆโชน - มีฝนหนัก ทั้งลั่นแลบแปลบย้ายเป็นสายยัก ผ่ากิ่งโมกหักลงเป็นชิ้น! ........................... ฉันเก็บเศษดอกโมกมาแนบทรวง ร้องไห้หนักหน่วงในแหลกวิ่น ไม่ฟังใดไม่รู้ไม่ได้ยิน สูญสิ้นความเชื่อใดต่อไปแล้ว! ........................ เหมือนดอกโมกที่โยนไปโพ้นฟ้า และวูบมาของวูบลมวูบแผ่ว ฉันเคลื่อนที่ชีวิตไร้ทิศแนว เกร่แกร่วแล้วแต่จะแร่ไป ......................... ปกไดอารี่สีฟ้า - กิ่งกมล เถ้าบุหรี่สีหม่นฉันหล่นใส่ อ่านบันทึกให้ตัวเองฟังอย่างตั้งใจ และรูขอบกรอบไหม้ให้รำลึก
ฉันเหนื่อย - ดอกโมกเปื่อยยุ่ยโพลนในโคลนปึก วันคืนนานยาวอันร้าวลึก ยังผ่านดึกผ่านเช้าอีกยาวนาน .................... เธอลูกกี่คนแล้ว? - กิ่งกมล ผ่านพ้นมาอย่างไรหนอวัยหวาน? สายฝน ขนนก ดอกโมกบาน ลำธาร สายรุ้ง และพรุ่งนี้ .................. ตอบฉันหน่อยสิ - กิ่งกมล โมกต้นหนึ่งงอกจนดอกคลี่ การเพิ่มรอยรอบวงของวงปี มันควรมีความเชื่อความเชื่อใด? .................... พร้อมกับบาดแผลแรกในชีวิต ถูกผิดไม่รู้ - แต่ร้องไห้ ฉันดื่มเหล้า - ทอดตามองฟ้าไกล นั่นนกขาวไรไรสุดสายตา
ตรงเส้นที่แยกฟ้าออกจากโลก อาจโมกร่วงกลบนิ่งซบหล้า ตรงที่แวงตัดรุ้งสุดคุ้งฟ้า ในองศาพอดีของชีวิต ........................ ฉันโล้ลอยเหมือนเรือที่โล้ลอย นกขาวน้อยร่อนนำ - ฉันตามติด ความเชื่อใดไม่รู้นำสู่ทิศ เพื่อปะต่อปะติดเศษโลกจากโมกนั้น!
เนชั่นสุดสัปดาห์ ๒๕๔๘ ภาพจาก internet |
| Meepedsiva! | ||
All about Duck Duck's Manifesto |
||
|
View All |
||
| นิพพานในร้านหมี่เป็ดศิริวัฒน์ | ||
อ่านบทกวีนิพพานในร้านหมี่เป็ดศิริวัฒน์ เมื่อ ๒๙ สิงหาคม ๒๕๕๐ ที่โรงแรมโอเรียนเต็ล |
||
|
View All |
||
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||